مصاحبه با استاد | منظور از"سیستمی بودن رفتار خداوند"، چیست؟

سلام عرض میکنم خدمت شما استاد عزیز و خانم شایسته گرامی ، میخواستم قبل از هر چیز بابت زحمات شما دو عزیز گرامی و همکاران محترمتون تشکر کنم و بابت این حجم از تغییرات در ظاهر و سلامتی شما بهتون تبریک عرض کنم ؛

چیزی که منو قلقلک داد و یه جورایی در راستای فریضه‌ی امر به معروف و نهی از منکر وادارم کرد تا بیام و این کامنت رو بنویسم زاویه‌ی بسیار شدید شما با مقوله توسل به معصومین و مقوله‌ی شفاعت هست ؛ قرار نیست توی این کامنت بنابر نظر شخصی خودم چیزی بنویسم و فقط از آیات قرآن استفاده میکنم ( که شما ۶۰ بار اون رو خوندید) ؛ اولین موضوعی که میخوام ازش آیه قران بیارم موضوع توسل هست :

👈🏻مورد اول : یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اتَّقُواْ اللّهَ وَابْتَغُواْ إِلَیهِ الْوَسِیلَهَ وَجَاهِدُواْ فِی سَبِیلِهِ لَعَلَّکُمْ تُفْلِحُونَ (۳۵مائده) :

اى کسانى که ایمان آورده اید! از خدا پروا کنید و (براى تقرب) به سوى او وسیله بجویید، و در راه او جهاد کنید، باشد که رستگار شوید.

*️⃣ خدمت شما استاد عزیز که بسیار به موضوع ریشه لغات در زبان عربی علاقه مند هستید باید عرض کنم کلمات (توسل) و (الْوَسِیلَهَ) هر دو در زبان عربی از یک ریشه هستند (و-س-ل) ، که اصلا توسل به معنای وسیله جویی است ، و همینطور که مستحضرید وسیله جویی به سوی خداوند کاریست که خود او در این آیه به ما دستور داده

👈🏻مورد دوم : قَالُواْ یَا أَبَانَا اسْتَغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا إِنَّا کُنَّا خَاطِئِینَ (۹۷یوسف)

قَالَ سَوْفَ أَسْتَغْفِرُ لَکُمْ رَبِّیَ إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِیمُ (۹۸یوسف) :

(فرزندان) گفتند: اى پدر! براى گناهانمان (از خداوند) طلبِ آمرزش کن که براستى ما خطاکار بودیم.

(یعقوب) گفت: بزودى از پروردگارم براى شما طلب آمرزش مى کنم، براستى که او، خود آمرزنده وبسیار مهربان است.

*️⃣ آیات فوق مربوط به قسمتی از داستان حضرت یوسف است که برادران خطا کار حضرت یوسف از پدرشان درخواست میکنند که برایشان از خداوند طلب مغفرت کند و حضرت یعقوب نیز قبول میکند ! در حالی که اگر وسیله جویی برای استغفار کار اشتباهی بود حضرت یعقوب به پسرانش میگفت خودتان بروید استغفار کنید مگر خدا حرف شما را نمیشنود ؟! و جالب تر اینکه خداوند نیز در قرآن این طلب استغفار حضرت یعقوب را کاری اشتباه و رد شده معرفی نکرده ! (حتی در آیه بعدی)

⬅️ موضوع بعدی بحث شفاعت کسی برای دیگری در قرآن است که باز هم در ادامه شما رو به آیات قرآن ارجاع میدم :

👈🏻 مورد اول : اللّهُ لاَ إِلَـهَ إِلاَّ هُوَ الْحَیُّ الْقَیُّومُ لاَ تَأْخُذُهُ سِنَهٌ وَلاَ نَوْمٌ لَّهُ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَمَا فِی الأَرْضِ مَن ذَا الَّذِی یَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاَّ بِإِذْنِهِ یَعْلَمُ مَا بَیْنَ أَیْدِیهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلاَ یُحِیطُونَ بِشَیْءٍ مِّنْ عِلْمِهِ إِلاَّ بِمَا شَاء وَسِعَ کُرْسِیُّهُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ وَلاَ یَؤُودُهُ حِفْظُهُمَا وَهُوَ الْعَلِیُّ الْعَظِیمُ (۲۵۵بقره) :

اللّه، که جز او معبودى نیست، زنده و برپادارنده است. نه خوابى سبک او را فرا گیرد و نه خوابى سنگین. آنچه در آسمان ها و آنچه در زمین است، از آنِ اوست. کیست آنکه جز به اذن او در پیشگاهش شفاعت کند. گذشته و آینده آنان را مى داند. و به چیزى از علم او احاطه پیدا نمى کنند مگر به مقدارى که او بخواهد. کرسى (علم و قدرت) او آسمان ها و زمین را در برگرفته و نگهدارى آن دو بر او سنگین نیست و او والا و بزرگ است.

*️⃣ بله آیت الکرسی !!! که خیلیامون هر روز میخونیمش اما به معنیش توجهی نمیکنیم !!!

در ترجمه گفته شده : ( کیست آنکه جز به اذن او در پیشگاهش شفاعت کند)

استاد عزیز !!! خود خدا توی همین قرآنی که شما ۶۰ بار خوندید ( که البته اگر ۲۰۰ بار دیگه بخونید شاید در ختم قران به مادربزرگ من برسید) همون‌طور که در چند خط بالاتر ترجمه قرآن رو براتون آوردم گفته که کسانی هستند که در پیشگاه او شفاعت میکنند که این شفاعت گری با اذن و اجازه خود اوست !!! مگه خود شما در دقیقه ۰۰ : ۱۰ همین مصاحبه نگفتین برو قرآن رو بخون ؟ بفرمایید اینم همون قرآنی که فرمودید برو بخون .

👈🏻 مورد دوم : وَلَا تَنفَعُ الشَّفَاعَهُ عِندَهُ إِلَّا لِمَنْ أَذِنَ لَهُ حَتَّی إِذَا فُزِّعَ عَن قُلُوبِهِمْ قَالُوا مَاذَا قَالَ رَبُّکُمْ قَالُوا الْحَقَّ وَهُوَ الْعَلِیُّ الْکَبِیرُ (۲۳سبا) :

و شفاعت نزد خداوند سودى ندارد، مگر براى آن کس که او اجازه دهد. (انتظار اذن شفاعت، ادامه دارد) تا زمانى که هراس و اضطراب از دل هاى آنان بر طرف شود، (مجرمان) از آنان پرسند: پروردگار شما چه گفت؟ پاسخ مى دهند: حقّ گفت؛ و او بلند مرتبه و بزرگ است.

👈🏻 مورد سوم : وَکَم مِّن مَّلَکٍ فِی السَّمَاوَاتِ لَا تُغْنِی شَفَاعَتُهُمْ شَیْئاً إِلَّا مِن بَعْدِ أَن یَأْذَنَ اللَّهُ لِمَن یَشَاءُ وَیَرْضَی (۲۶ نجم) :

و چه بسا فرشتگانى که در آسمان ها هستند، (ولى) شفاعت آنان سودى ندارد، مگر بعد از آن که خداوند براى هر که بخواهد و رضایت دهد، اجازه شفاعت دهد

👈🏻 مورد چهارم : یَعْلَمُ مَا بَیْنَ أَیْدِیهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا یَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضَی وَهُم مِّنْ خَشْیَتِهِ مُشْفِقُونَ (۲۸انبیا) :

(خداوند) آنچه را که در (آینده) پیش روى آنان و یا گذشته ى آنهاست مى داند و آنان (فرشتگان) جز براى کسى که خداوند رضایت دهد، شفاعت نمى کنند واز ترس او (پروردگار) بیمناکند

👈🏻مورد پنجم : وَأَنذِرْهُمْ یَوْمَ الْآزِفَهِ إِذِ الْقُلُوبُ لَدَی الْحَنَاجِرِ کَاظِمِینَ مَا لِلظَّالِمِینَ مِنْ حَمِیمٍ وَلَا شَفِیعٍ یُطَاعُ (۱۸غافر):

(اى پیامبر!) مردم را از روز نزدیک (قیامت) هشدار ده، آن گاه که (از شدّت وحشت) جان ها به گلوگاه رسد، در حالى که اندوه خویش فرو مى برند، (در آن روز) براى ستمکاران هیچ دوست دلسوز و هیچ شفاعت گرى که سخنش پذیرفته باشد وجود ندارد.

👈🏻 این آیات تنها آیاتی نبودند که در رابطه با شفاعت در قرآن اومده

🔚 در انتها شما رو به این چهار آیه از سوره حجر ارجاع میدم و قضاوت رو به خود شما استاد گرامی و عزیزان خواننده این کامنت واگذار میکنم :

کَمَا أَنزَلْنَا عَلَی المُقْتَسِمِینَ (۹۰حجر)

الَّذِینَ جَعَلُوا الْقُرْآنَ عِضِینَ (۹۱حجر)

فَوَرَبِّکَ لَنَسْأَلَنَّهُمْ أَجْمَعِیْنَ (۹۲حجر)

عَمَّا کَانُوا یَعْمَلُونَ (۹۳حجر)

(ما بر آنها عذابى مى فرستیم) همانگونه که بر تجزیه کنندگان آیات الهى فرستادیم.

آنان که قرآن را قطعه قطعه کردند. (آنچه به سودشان بود گرفتند وآنچه نبود رها کردند) .

پس به پروردگارت سوگند ما از همه آنان (در قیامت) حتماً بازخواست خواهیم کرد.

از آنچه انجام مى داده اند.

چی بگم والا هر طور صلاح میدونید ، از قدیم گفتن عیسی به دین خود ، موسی به دین خود ، این که توی یکتا پرستی ابداعی شما شفاعت و توسل تعریف شده نیست به خودتون و خدای خودتون مربوطه چون توی تشیع شفاعت و توسل و پیروی از ائمه شفاعت گر منتخب خداوند وجود داره و همه انسان ها در روز قیامت با پیشوایی که به او اقتدا کردند شناخته خواهند شد :

یَوْمَ نَدْعُو کُلَّ أُنَاسٍ بِإِمَامِهِمْ فَمَنْ أُوتِیَ کِتَابَهُ بِیَمِینِهِ فَأُوْلَـئِکَ یَقْرَؤُونَ کِتَابَهُمْ وَلاَ یُظْلَمُونَ فَتِیلاً (71اسراء) :

روزى که هر گروهى از مردم را با پیشوایشان فرامى خوانیم، پس هر کس نامه ى عملش به دست راستش داده شود، پس آنان نامه ى خود را (با شادى) مى خوانند و کمترین ستمى بر آنان نمى شود.