مصاحبه با استاد | تفاوت «تسلیم بودن دربرابر خداوند» با «تسلیم شدن دربرابر مسائل» - صفحه 123

«به نام خداوند بخشنده مهربان»

باور اصلی در طول این پروژه:«من توانایی خلق خواسته‌های مد نظرم رو دارم.»

من توانایی خلق خواسته‌های مد نظرم رو دارم چون امروز همون ساعتی از خواب بیدار شدم که دیشب در موردش فکر کردم.

من توانایی خلق خواسته‌های مد نظرم رو دارم چون امروزم رو با تمرین مربوط به فصل اول کتاب رویاها شروع کردم.

من توانایی خلق خواسته‌های مد نظرم رو دارم چون دارم روی خودم کار می‌کنم و همونطور که همیشه می‌خواستم برای خودم و آگاهی‌هام دارم وقت می‌ذارم.

من توانایی خلق خواسته‌های مد نظرم رو دارم چون هر روز 10 تا نفس عمیق می‌کشم و توی هر نفس خدا را شکر می‌کنم.

من توانایی خلق خواسته‌های مد نظرم رو دارم چون همواره حال خودم رو خوب نگه می‌دارم.

من توانایی خلق خواسته‌های مد نظرم رو دارم چون به خودم جملات قدرتمندکننده میگم.

من توانایی خلق خواسته‌های مد نظرم رو دارم چون در مورد چیزهایی می‌نویسم که من رو به احساس خوب می‌رسونند.

من توانایی خلق خواسته‌های مد نظرم رو دارم چون خودم رو بخشی از مسیری می‌بینم که سراسر لذته و در نهایت قراره من رو به عشق برسونه.

خدایا شکرت که بهم قدرت داری تا خواسته‌های مد نظرم رو خلق کنم.

باورهای این فایل؛

_ ایده‌ها در مسیر پخته می‌شوند؛

با اینکه بار دوم هست این پروژه رو می‌گذرونم اما این جمله هنوز هم برام جذابیت داره. وقتی یک ایده خام به ذهنم می‌رسه، تنها راه پخته شدن اون ایده این هست که قدم در مسیر بزارم. و چقدر خوشحالم از اینکه براش توی ذهنم مثال دارم و می‌تونم بگم که فلان ایده به ذهنم رسید و من داخلش رفتم و الان داره ایده‌های بهتری در موردش به ذهنم می‌رسه. و به قدری رشد و پیشرفت کرده که تقریباً با اون ایده اولیه هماهنگی زیادی نداره.

یکی از ویژگی‌های مثبتی که توی من به وجود اومده این هست که به محض اینکه یک ایده به ذهنم می‌رسه سریعاً اون رو اجرایی می‌کنم و معتقدم که قدم‌های بعدی بهم گفته می‌شه. بعد از اجرا کردنش یا تصمیم می‌گیرم که دیگه ادامه ندم و یا به مسیری هدایت می‌شم که ادامه‌ی اون ایده برام لذت بخش‌تر هست.

در حالی که قبلاً ایده‌ها فقط توی سرم بود و چون اجرا نمی‌کردمشون، همیشه یک حسرت داشتم که چقدر خوب می‌شد اگه می‌رفتم تو دلش. حتی خیلی از ایده‌هایی که اجرایی کردم بعد از یک مدت متوجه شدم که نه ! به اون زیبایی که فکرش رو می‌کردم نبوده و با امتحان کردنش حداقل دیگه حسرتش رو نمی‌خورم و فکر نمی‌کنم که وای چه چیزی را از دست دادم.

_ در هر شرایطی که هستم، خودم باعثش بودم.

شاید در نگاه اول این جمله اینطور به نظر برسه که فرد داره خودش رو سرزنش می‌کنه، اما وقتی توی این جمله عمیق میشیم به احساس مسئولیت می‌رسیم. وقتی یک شخص این جمله رو به خودش میگه می‌پذیره که خودش باعث اتفاقات مثبت یا منفی در زندگی خودش بوده. وقتی کسی مسئولیت تمام جنبه‌های زندگی خودش رو به عهده بگیره باورهاش توحیدی‌تر می‌شه.

چرا؟ چون نقش عوامل بیرونی رو به صفر می‌رسونه و معتقده که خودش از طریق نیرویی که خداوند در اختیارش قرار داده خالق زندگی خودش هست. و همونطور که همه ما می‌دونیم؛ شرک یعنی قدرت دادن به عوامل بیرونی و توحید یعنی اینکه هیچ عامل بیرونی در زندگی من تاثیر نداره.

بله من خالق شرایطی هستم که دارم توش زندگی می‌کنم.

اگه خوبه، خودم با یاری خدای خودم ساختم و اگه بده خودم کردم. و با همون قدرتی که خودم رو بدبخت کردم با همون قدرت می‌تونم خودم رو خوشبخت کنم.

چقدر این آگاهی‌ها ناب و خالص و به درد بخور هستند.

چقدر احساسم خوب میشه وقتی این جملات رو برای خودم تکرار می‌کنم.

خدایا شکرت به خاطر این احساس خوب.

و اما تمرین این فایل؛

یکی از بزرگترین مسائلی که من توی زندگیم باهاش مواجه شدم این بود که «نمی‌دونستم از زندگی چی می‌خوام».

یه چیز کلی توی ذهنم بود که دلم می‌خواد خوشبخت باشم. اما این ایده به اندازه کافی پخته نبود و من واقعاً نمی‌دونستم که چطور باید این چالش را حل کنم. سال‌ها توی فکرم خاک می‌خورد و من واقعاً نمی‌دونستم رسالتم توی این زندگی چیه و من به چی علاقه دارم و در نهایت باید چیکار کنم اصلاً توی دنیا.

تا اینکه به اوج ناامیدی رسیده بودم و روزهای خیلی سختی رو سپری کردم و در نهایت از خداوند خواستم که بهم کمک کنه و من رو هدایت کنه به مسیری که رسالت خودم رو در زندگی کشف کنم و جای درستم را در جهان پیدا کنم.

گشتم، پرس و جو کردم و فهمیدم که این مسئله به خودشناسی مربوط میشه.

در زمینه خودشناسی چند تا کتاب خوندم و این پروسه تا جایی پیش رفت که در ابتدای سال 404 من به عنوان یکی از اهداف خودم تعیین کردم که باید در پایان این سال، به درکی واضح از خواسته‌های خودم در زندگی برسم.

بعد از اون دوباره توی مسیری قرار گرفتم که مرتباً داره بهم نشون داده می‌شه من واقعاً چه چیزهایی رو از این دنیا می‌خوام.

الان خیلی بیشتر از قبل می‌دونم که از زندگی چی می‌خوام و باید چه مسیری رو پیش برم.

خیلی خوشحالم از این بابت. حل کردن این چالش بهم این حس رو داد که مطمئناً می‌تونم چالش‌های زیادی رو در زندگی حل کنم. فقط باید صبور باشم و اعتماد داشته باشم به خداوند و هدایت‌هاش.

خدایا شکرت که من رو آفریدی و بهم فرصت زندگی کردن دادی و بهم یاد دادی چطور زندگی کنم و من رو لایق زیستن آفریدی.

خدایا شکرت که بهم این فرصت رو دادی تا با بندگان خوب و لایق و شایسته و صالح خودت هم مدار باشم.

خدایا شکرت که من رو در زمره ثروتمندان قرار دادی و بهم قدرت خلق دادی، بهم چشم‌های بینا عطا کردی تا زیبایی‌های جهانت رو ببینم و هر لحظه سپاسگزارتر باشم از اینکه بنده توام و تو پروردگار منی.

خدایا شکرت که هر لحظه من رو به سمت زندگی بهتر هدایت می‌کنی.

خدایا از اینکه همیشه و در همه حال حافظ و نگهبان و حامی و یاور و دوستدار و مراقب من هستی بی‌نهایت از تو سپاسگزارم.

خدای خوبم از تو ممنونم که به من قلبی عاشق دادی تا از دیدن زیبایی‌های دنیا به لرزه در بیاد.

من رو در پناه عزت، قدرت و رحمت خودت حفظ کن و نهایتِ خیر دنیا و آخرت رو به من عطا کن.

تنها تو را می‌پرستم و تنها از تو یاری می‌جویم.

یا حق.