مصاحبه با استاد | تفاوت «تسلیم بودن دربرابر خداوند» با «تسلیم شدن دربرابر مسائل»

• در فیلم فرار از زندان شائوشینگ : اندی دوفرند به خاطر اینکه نتونست با مساله ی رابطه اش با شریک عاطفی اش درست برخورد کند به دردسر بزرگی افتاد و ۳۰ سال زندان رو تجربه کرد ، اگر آدم خردمندی بود با پذیرش اینکه شریک عاطفی اش دیگه نمیخواد ادامه بده اصلا ازش اعراض میکرد ، چرا بری ازش انتقام بگیری ، تا یه مدتی باهم بودند ، حالا به هر دلیلی دیگه نخواسته باشه ، اوکی پس اندی هم میتونست این رابطه رو تمام شده بپذیره و دیگه کاری به کار شریک عاطفیش نداشته باشه ، مشکل اینجاست که ایگو بهش برمیخوره و میگه کسی دیگه رو به تو ترجیح داد ، و میخواد انتقام بگیره ، این مساله رو با انتقام حل کنه ، میره توو دل مساله (با راه حل نادرست : مثل انتقام گرفتن) و میافته توی مسائل دیگه ای مثل زندان و…

• چرا آدم اونقدر خودش رو ارزشمند ندونه که بابا این بنده خدا نبود یکی دیگه : پس قانون فراوانی چی میشه ، اصلا مگه رابطه ی عاطفی که تمام شده دیگه مهمه بخوای بری دنبالش ، آدم اگر شریک عاطفیش بمیره ازش گله مند نیست ، اما اگر در قید حیاتش رابطه رو ترک کنه گله مند و شاکی هست ، در صورتی که هیچ فرقی نداره طرف بمیره یا رابطه رو تمام کنه و بره رابطه ی دیگری رو شروع کنه ، دوتاش یک معنی رو میده ، معنیش تمام شدن رابطه است به همین سادگی ، اگر تمام شدن رابطه برات ساده نیست به این دلیله که هویت و ارزشمندی خودت رو در یک رابطه ی عاطفی ناپایدار گم کرده ای (حتی اگر تا اخر عمر هم با هم ادامه بدید یک روزی مرگ فیزیکی از هم جداتون میکنه) ، اهمیت ندادن به رابطه به معنای بی ارزش دانستن رابطه نیست ، اتفاقا اگر درک کنی که رابطه ی عاطفی یک امر ناپایدار هست بیشتر قدرش را میدانی ، تمام مشکلات روابط سر این موضوع هست که باید تا ابد باهم باشیم ، چون حساب ابدی روی رابطه باز میکنی به خودت اجازه میدهی طرف مقابلت رو اونجوری که تو میخوای تغییر بدی ، چون در ذهنت اینگونه است که من تا اخر عمرم انتخاب دیگه ای ندارم ، همینه که هست پس اگر بخوام تغییری در رابطه ام بدم اول از این جا شروع میکنم که شریک عاطفی ام را تغییر بدم ، بعد که متوجه میشوی نمیتوانی تغییرش بدی ، از روشهای دیگری مثل طلاق و خشونت و … استفاده میکنی ، هممون هم میدونیم هیچکدام از این روش ها کارا نیست…

مشکل اینجاست که شهامت اینو نداریم بپذیریم رابطه ی عاطفی یک امر ناپایدار است…

• یادمه در یک فایلی استاد عباسمنش در مورد ایلان ماسک صحبت میکرد ،گفتند : شرکت تسلا موتور اومد یک جور دیگه ای فکر کرد ، گفتش آقا موتور خودروها به جای اینکه با انرژی و سوخت فسیلی کار کنه چرا با یک انرژی دیگه ای کار نکنه ، چرا به جای بنزین با برق کار نکنه…

همه ی شرکت های خودرو سازی بزرگ جهان مثل ولوو ، بنز و … بیس کارشون روی این بود که خودرو باید با سوخت فسیلی کار کنه ، اساس کارشون این بود که اقا راه دیگه ای بهتر از سوخت فسیلی نیست ، هرچقدر هم بهینه سازی میکردند ، خودروهاشون رو ارتقا میدادند باز هم روی همون موتورهای بنزینی کار میکردند و همون رو بهترش میکردند.

حالا این مساله رو توی روابط ببینیم ، آقا چرا فقط ازدواج به شیوه ی سنتی (منظورم تفکر سنتی ازدواج هست)

چرا مثل موتورهای برقی خودرو تسلا ، که یک جور متفاوتی از بقیه ی خودروسازهای جهان در موردش فکر شد ، در مورد روابط هم ازدواج دلی و توحیدی نباشه ، چرا اونقدر توحید و ارزشمندی در وجودمون جاری نباشه که نیازی به برگه ی مهر و موم شده برای ازدواج نباشه

چرا بیایم روی اون خودروهای بنزینی(تعهد محضری برای ازدواج) کار کنیم تا بهتر و بهترش کنیم ؟… یعنی راه دیگه ای نیست؟…

• امیدوارم موضوع رو با تقلید کردن از دیگران اشتباه نگرفته باشید ، من نمیگم فقط ازدواج بدون تعهد محضری درست هست ، این هم مثل همون موضوعی میشه که “تنها راه درست ازدواج محضری هست… ”

موضوع این است که سبک شخصی خودت رو داشته باشی و برای اون سبک شخصی خودت ارزش قائل باشی ، بر اساس یک سری باورهای درست برای خودت سبک شخصی زندگی داشته باشی ، نمیشود باورها نادرست باشند و نتیجه درست باشد ، زمانی میتوانی برای خودت سبک شخصی تعریف کنی که خودت رو آدم قوی و ارزشمندی بدانی ، وگرنه دیگران برای تو تعریف میکنند که چگونه باشی…

• اغلب آدم ها زمانیکه با کسی آشنا میشوند ، حالا آشنایی در هر زمینه ای باشه : روابط عاطفی باشه ، رابطه ی دوستی باشه ، استاد شاگردی باشه ، یه آدمی باشه که در یک زمینه ای باهاش در تعامل هستی….

اولین چیزی که در پس زمینه ی ذهن انسان وجود دارد این هست که خب ببینیم این آدم دیدگاهش با دیدگاه ما هماهنگ هست یا نه ، اگر دیدگاهش هماهنگ نباشه دوستش نداریم ، اون فرد رو حتی ممکنه دشمن خودمان بدانیم ، چون ما به اون آدم کاری نداریم ، ما بر اساس یک سری برچسبها که روی فرد میزنیم در موردش تصمیم میگیریم… ، مشکل اساسی در روابط این هست که ما خودمان را برحق میدانیم ، هر آنکس و هر آنچه با ما هماهنگ نباشد را ناحق میدانیم…

بهتر است برای دیدگاه و سبک شخصی خودمان ارزش قائل باشیم و دیدگاه ها و سبک زندگی شخصی دیگران را نیز محترم بدانیم و به هرآنچه هست اجازه ی بودش بدهیم ، چون اگر به چیزی اجازه ی بودش ندهی ، مشکلی برای آن چیز پیش نمی آید ، فقط خودت را رنج میدهی…

یک معنای توحید میتواند این باشد : نه بار کسی را بر دوش بکشی ، نه باری باشی بر دوش دیگران…