مصاحبه با استاد | تنها راه تبدیل «آگاهی های خالص» به «باورهای قدرتمند کننده»

به نام رب العالمین زیبایم خدای مهربانم

باسلام به عزیزترین انسان خدا استادجانم و خانم شایسته زیبا و مهربانم

در خلوتی که میان من و جهان سکوت می‌افتد،

می‌فهمم که آفریدگار، تمام درهای زندگی را

از درونِ باورهای من میگشاید

هر اندیشه، جرقه‌ای است از همان نوری که جهان بر آن بنا شده؛

و هر توجهی که می‌دهم،

قطره‌ای است که رودخانه سرنوشت مرا تغییر می‌دهد.

آهسته در می‌یابم

که ورودی‌های ذهن، دانه‌هایی‌اند که در خاک روح کاشته می‌شوند؛

و هرچه را تکرار کنم،

هرچه را با قلبم لمس کنم،

به درختی تبدیل می‌شود که میوه‌اش در زندگی‌ام پدیدار می‌گردد.

پس اگر به سوی فراوانی می‌روم،

باید ذهنم را همچون باغی مقدس آبیاری کنم؛

با سخنانی که بوی ایمان می‌دهند،

با تصویری که از نور و توانایی ساخته شده،

با صدایی که از درونم می‌گوید:

«تو آفریده شده‌ای تا فراوان باشی.»

باورها، دیوارهای سنگی نیستند؛

رنگ‌هایی هستند که من هر روز بر جانم می‌نهم.

اگر رنگی کهنه بر دیوارم مانده،

تنها کافیست نور رنگ تازه را

بارها و بارها بر آن بتابانم،

تا سرانجام،

دیوارِ سنگی هم تسلیم روشنایی شود.

در این راه،

زمزمه‌های ترس، مثل سایه‌اند؛

می‌آیند، می‌گذرند،

و تنها وقتی قدرت می‌گیرند

که من به آنها گوش بسپارم.

اما کافیست یک‌بار بیشتر

به سخن روشنِ باورهای نو گوش دهم،

تا سایه‌ها آرام‌آرام

در نور ناپدید شوند.

من آموخته‌ام که تکرار،

ذکرِ آرامِ جهان است.

سرودِ خلقت است.

همان سرودی که کوه‌ها را برپا کرد

و دریاها را جاری نمود.

وقتی من باورهای تازه‌ام را تکرار می‌کنم،

در حقیقت هم‌آواز با همان آهنگی می‌شوم

که هستی به آن شکل گرفت.

و چه لطفی بالاتر از این

که خالق جهان

با هر تلاش کوچک من،

هر زمزمه‌ای که از قلبم برمی‌خیزد،

راهی تازه جلو پایم می‌گشاید؟

اگر ذهنم مقاوم شد،

می‌دانم که این مقاومت

دروازه تولد باورهای ریشه‌دار است؛

چون هر حقیقت بزرگی

پیش از ورودش

در می‌کوبد،

و ذهن من تنها باید در را بگشاید.

همین که ادامه دهم،

همین که صدای باورهای نورانی را

هر روز در وجودم پخش کنم،

جهان خودش

مرا به سوی ثروتی می‌برد

که از آغاز برایم نوشته شده بود.

و چه زیباست این مسیر…

مسیرِ تکرارِ نور،

تکرارِ امید،

تکرارِ ایمان.

مسیرِ روییدن،

مسیرِ گشوده شدن،

مسیرِ رسیدن.

و من،

با قلبی روشن و سپاسگزار،

قدم‌هایم را ادامه می‌دهم؛

چون می‌دانم

هر بار که باورم را تطهیر می‌کنم،

خدای مهربانی در کنارم

درهای تازه‌ای را

به آرامی،

و با لبخندی پنهان،

باز می‌کند.

استادم عزیزم ، از صمیم قلبم سپاسگزارم برای این هدیه‌های نورانی و آگاهی‌بخش.

این درس‌های سراسر حکمت، مسیر زندگیمان را روشن میکند اینچنین، که خدای بی‌کران، سرچشمه تمام هستی، نور، قدرت و فراوانی است؛ و بازگشت به اصل خود، بازگشت به همان حقیقت الهی است که در درون هر انسان نهفته است.

وقتی انسان در سکوت و ژرف‌اندیشی به خود بازمی‌گردد، با عظمت بی‌پایان خداوند پیوند می‌یابد، و تمام درهای رحمت، قدرت، آرامش و نور بر او گشوده می‌شود.

این بازگشت، دل و ذهن را روشن می‌کند،باورهای نو، ایمان بی‌کران و شکوفایی روحی و درونی را در ما می‌رویاند.

استاد عزیزم، سپاسگزارم برای عشق، زمان و دانش عظیمی که با قلبی بزرگ صرف هدایت ما می‌کنید

و سپاسگزارم از خداوند مهربان که مرا لایق چنین هدیه‌ای کرده و شما را راهنمای مسیر من قرار داده سایه ارزشمندتان مستدام استادجانم، وخانم شایسته عزیززیبا و مهربانم.

با تمام قلب و روح، سپاس و عشق بی‌پایان،

سعیده