مصاحبه با استاد | فرهنگ ناب «لا اِکْراهَ فِی الدّین»

به نام اویی که تمام وجود موجودم همه اوست.

سلام استاد من.

سلام خانواده ی عزیزم.

استاد راجع به الهامات حرف زدین و همونطور که خودتون گفتین بارها ازش حرف زدین.

من دوره های شمارو به جز آفرینش ندارم.

ولی یه روز به حرفتون گوش کردم و به خودم گفتم الآن وقتشه که بببینم دلم چی می گه. بسه این همه ترس، این همه استدلال، منطق.

همون روزا داشتم قرآن می خوندم، رسیده بودم به آیه ای که حضرت موسی از خدا می خواد خودشو نشون بده و زمانی که خدا به حضرت موسی می گه به کوه نگاه کن، اگر کوه ثابت موند منو دیدی کوه متلاشی میشه و حضرت موسی بیهوش .

واقعا به طور عمقی درکش نمی کردم. تازه شروع کرده بودم به ترجمه خوندن. بارها و بارها اون دوتا آیه رو خوندم. گفتم یعنی چی

بعد یهو یادم به آموزه های رایگان شما افتاد، گفتم خدا هدایت می کنه و بهم می فهمونه.

دو سه روز بعدش توی جاده بودم، بر حسب اتفاق صندلی جلو نشسته بودم، توی راه فقط سپاسگزاری، فقط حس خوب.

یه جا نمی دونم چشمام بسته بود یا سرم پایین بود(فقط می دونم به جاده نگاه نمی کردم) یه حس به من گفت سرتو بگیر بالا. به کوه نگاه کن. یه کوه عظیم جلوی رومون بود، گفت به موسی گفته شد اگه این کوهو ثابت دیدی، منم دیدی، تازه فهمیدم قضیه چیه.

به پهنای صورتم لبخند زدم. اون لحظه یه لحظه ناب بود.

بعد از اون، همین ماه رمضون مادرم خواب بود، می دونستم تازه خوابیده، نیمه های شب بود و من تازه می خواستم چراغارو خاموش کنم بخوابم، من و مادرم تنها هستیم توی خونه، تا چشامو بستم یه حس گفت بلند شو به مادرت آب بده، دو بار تکرار کرد. ذهن منطقیم گفت نه بابا، تازه خوابیده تشنه س نیست، دوباره شروع کرد گفت بلند شو به مادرت آب بده، بازم تکرار و یه حس ترغیب. بازم یادم به قولم افتاد که به حرف دلم گوش بدم

بلند شدم با یه پارچ آب و یه لیوان رفتم بالا سر مادرم ‌گفتم آب می خورین؟!

گفت خیلی ممنون که بیدارم کردی، اینقدررررر تشنمه که دوست داشتم بلند شم آب بخورم اما زور خواب اجازه نمی داد.

اون لحظه فقط چشامو بستم و شکر گفتم.

استاد من، ممنونم به خاطر اینکه هستین و همچنان پر شور دارین ادامه می دین، ممنونم از خدا که شما رو سر راه تک تک ما قرار داد.

دو روزه دارم سعی می کنم سکوت کنم تا به یه جواب برسم اما هنوز نرسیدم و امشب بعد به طور اتفاقی به این قسمت از سریال مصاحبه کشیده شدم که این خودش یه نشونه برا من بود. که خدا قدم به قدم هدایت می کنه.

که گذشته رو بذارم کنار بدون هیچ قضاوتی الان از خدا بخوام باهام حرف بزنه و به تجربه منفی گذشته م پا ندم .نگم نشد، نگم …. .

ان شاالله همیشه صحیح و سلامت باشین در کنار خانواده و پسر عزیزتون.

در پناه الله یکتا باشید