آرامش در پرتوی آگاهی | قسمت 3
آگاهی های این فایل، مراقبه ای است با صدای استاد عباس منش برای به صلح رسیدن با خود. همچنان که متن را می خوانید،حتماً بارها فایل صوتی را گوش دهید و به مفاهیم آن فکر کنید.
حقایق پنهانی هم هست که تو نمیدانی. مشکلات زندگی را به صورت یک عادت پذیرفتهای بر این باوری که در دنیای امروز کاملاً طبیعیست که دچار چنین مشکلاتی باشی. طبیعیست که غمگین باشی، عصبانی باشی، پریشان باشی. تصور می کنی برای همه همین است و همه در این جور مواقع همینقدر پریشان میشوند. وقتی عزیزی را از دست میدهی تا مدتها غمگین و پریشان هستی و گمان میکنی که طبیعیست. این پریشانیها همان تأثیری را بر وجود تو میگذارند که مواد و سموم شیمیایی. استرس و پریشانی همه تعادلات وجودی تو را بر هم میزند.
حقایقی در این جهان وجود دارد و تو میپنداری که میدانی. اگر با آن حقایق آشنا شوی، همه آنچه موجب غم، پریشانی و خشم میشده است از زندگی تو رخت برمیبندد. میتوانی تصور کنی؟!
گمان میکنی که همه در روابط مشکل دارند. همه با پدر و مادر، پدربزرگ و مادربزرگ، فرزندان، همسر، خانواده همسر، همکاران، کارمندان و مدیران ارشد مشکل دارند و این بینهایت برایت طبیعی به نظر میرسد.
عادت کردهای که رنج ببری و زندگی نکنی و فکر میکنی که این همه طبیعی و عادیست. اما این فقط ظاهر قضیه است. فقط یک فریب بزرگ است. زیر همین آسمان و در شرایط کاملاً برابر کسانی هم هستند که با همین شرایط در نهایت آرامش و شادی درون زندگی میکنند. و کلید این آرامش و شادی از همان حقایقیست که تو فکر میکنی که میدانی و فکر میکنی اگر حقیقتی هم باشد که نمیدانی دور است و چنان هم دست یافتنی نیست.
این فریب بزرگی است و غافلی که در گوشه و کنار، دور از چشم تو خیلیها خیلی چیزها در گوش هم نجوا میکنند که یک جملهاش در یک لحظه میتواند پریشانیهای بیپایان تو را به پروازی آرام و شادمانه بدل کند و همه نفرتهایت را به عشق و من در گوش تو خواهم گفت.
به خاطر داشته باش که همه پریشانیهای تو فقط و فقط وقتی آغاز میشوند که فراموش میکنی لایتناهی هستی و تو تنها وقتی سقوط میکنی که از ابدیت خود، از اصل خود، از توی لایتناهی، از من دور میشوی و آنچه تو را به سعادت میرساند بازگشت تو به اصل خویش است.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- فایل صوتی آرامش در پرتوی آگاهی | قسمت 33MB3 دقیقه














سلام بر استاد عزیزم و خانم شایسته عزیزه دلم و همه دوستان سایت.
داشتم توی بالکن زیر نور آفتاب کامنت ها رو میخوندم و لذت میبردم و بعد تصمیم گرفتم منم مثل دوستان عزیزم هر چه از دلم میاد رو بنویسم.
شاید کامنتم خیلی مرتبط نباشه اما چون داشتم کامنتهای این قسمت رو میخوندم همینجا میذارمش.
………………………………………………………………………….
امروز قرار بود فقط از نور صبحِ طلوع بهره بگیرم اما از آفتاب ظهر زمستانی که نمیشود گذشت…
پروردگارم رنگ نور امروز مرا به دوران کودکیم برد.
حیاط خانه پدر بزرگ،بازی های بچگانه،گِل بازی،توپ بازی،خاله بازی در خانه های قدیمی توی حیاط،پختن غذا با آب و خاک و برگ بابونه های توی حیاط،با دست غذا خوردن روی علف ها ،حنا زدن و پیچیدن بوی حنا در تمام حیاط…
چقدر نور آفتاب زلال بود. چقدر سقف آسمان به خانمان نزدیک بود. مثل امروز…
و چقدر رها بودیم. رهای رها…
فقط به فکر همان لحظه اکنونی بودیم که وجود داشت.
دراز کشیدن روی علف های حیاط و تماشای آبی آسمان بی کرانت و چرت زدن های زیر آفتاب بدون هیچ فکر و دغدغه ی آینده و گذشته.
با ساده ترین اتفاقات می خندیدیم،با هر لباسی که دوست داشتیم بازی میکردیم،هر طور که دوست داشتیم میرقصیدیم و نگران قضاوت و نظر دیگران نبودیم.
من به تو نزدیک بودم. خیلی نزدیک …
چه به سرمان آمد که اکنون در این وضعیت دست و پا میزنیم؟
مگر چه کم داشتیم که تقلا کردیم بزرگ شویم؟
روزی ده ها بار می افتادیم و دوباره از نو قدم برمیداشتیم.
نا امیدی؟نا امیدی چه معنی داشت؟
چقدر ساده و رها بودیم.
آفتاب امروز خیلی شبیه به آفتاب سال های کودکیم بود.
یعنی دوباره به تو نزدیک شده ام؟
یعنی دوباره تو را یافته ام؟
باورش سخت است برای منی که سال ها تو را گم کرده بودم…
باران دیشب قلبم را شست و آفتاب امروز سلام دوباره تو به من بود.
سلام بر تو ای یار آشنای دیرین من…
سلام بر تو ای خاطرات شیرین کودکی من…
دستم را بگیر. دوباره یاریم کن تا بلند شوم و این بار دست در دست تو آهسته و با اطمینان با قلبی سرشار از عشق قدم بردارم.
سلام بر تو ای خود اصیل من