اگر به دنبال مشکل باشی، حتماً پیدایش می کنی

دهه 1990، الیزابت لفتوس – روانشناس و محقق حافظه – به یک سؤال مهم فکر می‌کرد:

آیا می‌توان خاطره‌ای کاملاً ساختگی را آن‌قدر واقعی در ذهن کسی جا انداخت که او به آن ایمان پیدا کند؟

این سؤال فقط جنبه علمی نداشت؛ در آن سال‌ها پرونده‌های قضایی زیادی مطرح می‌شد که بر پایه «خاطرات کودکی» یا «خاطرات بازیابی‌شده» بود و لفتوس می‌خواست بفهمد این خاطرات تا چه حد می‌توانند غلط باشند.

—طراحی آزمایش «گم‌شدن در مرکز خرید»

او و همکارانش تصمیم گرفتند سناریویی بسازند که:

1. ساده و قابل‌باور باشد (نه چیزی عجیب یا غیرممکن).

2. از نظر احساسی اثرگذار باشد تا احتمال یادآوری و درگیری ذهنی بیشتر شود.

به همین خاطر ایده «گم شدن در مرکز خرید در کودکی» انتخاب شد.

—انتخاب شرکت‌کنندگان و جمع‌آوری خاطرات واقعی

24 داوطلب برای آزمایش انتخاب شدند.

از یکی از اعضای نزدیک خانواده هر داوطلب (پدر، مادر، خواهر یا برادر بزرگ‌تر) خواسته شد سه خاطره واقعی از کودکی فرد (سن 4 تا 6 سال) تعریف کند.

این خاطرات واقعی شامل جزئیاتی مثل مکان، زمان تقریبی، افراد حاضر و اتفاق اصلی بودند.

خانواده‌ها تأیید می‌کردند که خاطره گم‌شدن هرگز رخ نداده تا اطمینان حاصل شود این خاطره جعلی است.

—ساخت خاطره جعلی

پژوهشگران یک متن کوتاه نوشتند، مثلاً:

«وقتی حدود 5 سال داشتی، همراه خانواده به مرکز خرید رفتید. مشغول تماشای مغازه‌ها بودی که یک لحظه از خانواده جدا شدی. گیج شدی و نتوانستی راهت را پیدا کنی. یک فرد مسن و مهربان پیشت آمد و گفت کمکت می‌کند. کمی بعد یکی از اعضای خانواده پیدایت کرد و تو را پیش بقیه برد.»

این داستان طوری نوشته می‌شد که جزئیات کلی داشته باشد اما فضای خالی زیادی بگذارد تا ذهن شرکت‌کننده خودش با خیال‌پردازی آن را پر کند.

—روش اجرا

1. جلسه اول: به شرکت‌کننده چهار خاطره داده می‌شد (سه واقعی، یک جعلی) و گفته می‌شد همه این‌ها از خانواده‌اش گرفته شده‌اند. از او خواسته می‌شد هر چه به یاد دارد بنویسد یا تعریف کند. اگر چیزی یادش نمی‌آمد، گفته می‌شد: «سعی کن تصور کنی، شاید یادت بیاید.»

2. جلسه دوم (یک هفته بعد): دوباره همان خاطرات مرور می‌شدند. از شرکت‌کننده می‌خواستند جزئیات بیشتری بدهد. اینجا معمولاً اولین جرقه‌های «یادآوری» خاطره جعلی دیده می‌شد.

3. جلسه سوم (یک هفته بعد): آخرین مرور انجام می‌شد. حالا خیلی از شرکت‌کنندگان می‌توانستند با اطمینان درباره خاطره جعلی حرف بزنند، حتی با اضافه کردن جزئیاتی مثل لباس‌هایی که پوشیده بودند، نوع مغازه‌ها، یا چهره غریبه‌ای که کمک کرده بود.

— نتایج

حدود 25٪ شرکت‌کنندگان باور کردند که خاطره جعلی واقعاً بخشی از گذشته‌شان است.

برخی حتی وقتی محققان در پایان گفتند یکی از خاطرات ساختگی بوده، اصرار داشتند که «نه، این واقعاً برای من اتفاق افتاده».

جزئیاتی که آن‌ها اضافه کرده بودند کاملاً ساخته ذهن خودشان بود، ولی برایشان کاملاً واقعی به نظر می‌رسید.

—اهمیت کشف

این تحقیق نشان داد:

حافظه انسان یک بایگانی ثابت و دقیق نیست، بلکه سیالی است که می‌توان آن را بازنویسی کرد.

تلقین، پرسش‌های هدایت‌کننده و مرور مکرر می‌توانند خاطرات کاذب بسازند.

——————————————————————–

سلام

یه تحقیق خیلی ساده و مختصر انجام دادم برای آزمایشی که استاد توی فایل صحبتشو کردن.

و واقعا مغزم سوت کشید از قدرت ذهن!

نتیجه‌ای که من ازین آزمایش گرفتم اینه که ذهن ما قدرت بسیار زیاد توی ساخت مومنتوم چه در جهت منفی و چه در جهت مثبت داره و این ما هستیم که انتخاب میکنیم که این انرژی و قدرت بی نهایت رو توی چه مسیری استفاده کنیم ازش.

و وقتی این متن رو خوندم دقیقا استاد عباسمنش اومد توی ذهنم و داشت این آیه رو تکرار میکرد برام :

“کُلّاً نُمِدُّ هؤُلاءِ وَ هَؤُلاءِ مِنْ عَطاءِ رَبِّکَ وَ ما کانَ عَطاءُ رَبِّکَ مَحْظُوراً”

هریک از این دو گروه را از عطاى پروردگارت، بهره و کمک مى‌دهیم و عطاى پروردگارت هرگز منع نشده‌ است.

میخوای بری بهشت ؟ میبریمت بهشت

میخوای بری جهنم ؟ میبریمت !

دنبال نکات منفی توی زندگیتی ؟ اینقدر برات میارم که کارت بکشه به قرصای اعصاب !

دنبال نکات مثبتی توی زندگی ؟ زندگیتو گلستون میکنم

دنبال خاطرات منفی هستی ؟ حتی شده جعلیشو میسازم برات !!! الله اکبر

وحالا اصل صحبت اینه، بیایم اگه ذهنمون اینقدر قدرت داره، به سمت درست ازش استفاده کنیم.

اگه قراره خاطره جعلی بسازه، خاطره‌ای که اصن وجود نداشته، خاطره‌ای باشه که به ما احساس قدرت میده. یه خاطره خوب چرا نسازه ذهنم !

چرا از این قدرت برای اثبات اینکه پدر یا مادرم یا هرکسی به من بدی کرده استفاده کنم ؟

بیام شروع کنم خاطرات خوب گذشتمو به یاد بیارم و حالا این وسط جهان هم به من کمک میکنه خاطرات خوب بیشتر و بیشتر بشن.