شناسایی «ترمزهای مخفی ذهن» درباره ثروت

ترمزهای ذهنی در برابر خواسته ثروتمند شدن:

سلام و عرض ادب میدوارم که بتونم به خوبی این ترمزها رو دسته‌بندی کنم و بنویسم.

1) استاد جان یکی از این ترمزهایی که من دارم اینه که تا پیش از اینکه ازدواج کنم این بود که اگر من ثروتمند بشم ممکنه که خونواده یا پدرم ناراحت بشن از اینکه من دیگه ازشون پول نمی‌گیرم و چون همیشه منو حمایت می‌کردن و یه داد و دهشی با هم داشتیم با اینکه من همیشه کار کردم و پول در می‌آوردم و انسان با پشتکاری هستم اما ورودی مالی اونقدری نبوده که من را از خانواده بی‌نیاز کنه. الان هم که ازدواج کردم احساس می‌کنم که اگر بیشتر از همسرم پول در بیارم ممکنه ایشون ناراحت بشن و احساس مفید بودن نکنن پس بهتره که من کمتر درآمد داشته باشم تا ایشون پولی که در میارن و زحمتی که می‌کشن کوچک شمرده نشه و احساس کافی بودن بکنه. در صورتی که این یه ترمز مخرب که حالا یک کمی هم از جامه مردسالاری میاد که انگار همیشه زیر چتر یک پدر یا یک مرد باید بود و غرور اون‌ها رو نباید شکست و نمی‌دونم چه جوری این باور مخرب در ذهنم نشسته ولی واقعاً وجود داره و هر بار که به ترمزهای مخفی ذهنم فکر می‌کنم این جزو اولین‌هاست و برام جالبه که حالا که 6 ماهم هست که ازدواج کردم و پدرم مخارج زندگیم رو تامین نمی‌کنه این رو وجودم انتقالش داده به همسرم… حتی بخش تاریک‌تر هم داره و اون اینه که اگر که من ثروتمند بشم و پول آسون از نقاشی کردن به دست بیارم ممکنه همسرم تنبل بشه دیگه سر کار نره و خونه بمونه و روابطمون رو به زوال بره و ایشون بخواد از نتایج و ثروت من بهره‌مند بشه. در صورتی که پاسخش منطقی برای خودم این هست که نه هرچی که من ثروتمندتر باشم توانمندتر باشم انسان بهتری هستم و طبیعتاً زندگی مشترک بهتری هم خواهم داشت می‌تونم امکانات به زندگیم تزریق کنم سفر برم و برای عزیزانم برای خودم هدیه بخرم و اتفاقات بهتری تو زندگیم بیفته و به بیشمار آرزوهام برسم واقعاً دوست دارم از این سطح بگذرم. ذهنیت همسرم هم به من نباید ربطی داشته باشه و ایشون خودش باید پی پیشرفت و پول درآوردن باشه حتی اگر که کمتر از من درآمد داشته باشه خودش این مسئله رو باید حل کنه و این مسئله نباید برای من اهمیت داشته باشه و البته این رو هم بگم که ایشون همیشه از من حمایت می‌کنه از کارم حمایت می‌کنه و فکر نکنم حتی این باور را داشته باشه که اگه من ثروتمندتر از اون بشم مشکلی پیش میاد.

فکر می‌کنم اینطوری بشه که اگر من ثروتمندتر بشم و آسون‌تر و لذت بخش‌تر پول در بیارم ایشون هم یا هدایت میشن به مسیرهای آسون‌تر برای پول ساختن و جهان ما را با هم هماهنگ می‌کنه اگر از هماهنگی خارج بشیم جهان ما رو به مسیرهای هماهنگ‌تر با خودمون پیش می‌بره.

2) یکی دیگه از باورهای مخربی که در ذهن من به عنوان یک نقاش هست اینه که نقاش‌ها همه وقتی که سال خورده میشن یا پیر میشن معروف میشن و کارهاشون بیشتر فروش میره و در طول زندگیشون انسان‌های زحمتکش و فقیری بودند و این رو ذهنم مساوی می‌کنه با اینکه من اینطوری می‌تونم نقاش بهتری باشم و کارهای نابتری انجام بدم یعنی هر کسی که نقاش هست و کمتر پول در میاره اشکالی نداره و حتی برای هنرش مفیدتره و ممکنه که پول و ثروت اون رو از یک هنر ناب دور کنه. باز هم پاسخم برای خودم اینه که من هرچی ثروتمندتر باشم دغدغه کمتری دارم بهتر می‌تونم ذهنم رو رها کنم تا ایده‌های ناب بهش برسه از این نعمت الهی بیشتر استفاده کنم متریال‌ها رنگ‌ها و امکانات بهتری برای کارم فراهم بکنم و کیفیت کارم رو بهتر کنم همچنان که هر هرچی ثروتمندتر هم شدم رنگ‌ها و متریال‌های بهتری برای کارم تهیه کردم و با لذت و اعتماد به نفس بیشتری کار کردم و کارهام رو ارائه دادم تونستم چند تا نمایشگاه بذارم پس ثروتمند شدن در حوزه کاریم هم من رو تنبل نمی‌کنه حواسم رو پرت نمی‌کنه بلکه من رو توی این مسیر روان‌تر و آسان‌تر و بهتر هدایت می‌کنه کمکم می‌کنه با انسان‌های بهتر و بیشتری آشنا بشم کیفیت زندگیم و کارم و زندگی حرفه‌ایم بالا میره،حالم رو بهتر می‌کنه می‌تونم بیشتر سفر برم و با زمان کمتری به کیفیت بهتری از کار برسم.

3) اینکه اگر من هرچی ثروتمندتر بشم ممکنه از راه خدا دور بشم و خب با توجه به اینکه من توی شهر قم بزرگ شدم این باور در بخش‌های پنهان و نهادینه ذهن من هم هست که در واقع می‌تونم بگم پاشنه آشیلمه و باید روش کار کنم با باورهای ثروتی که در دوره روانشناسی ثروت 1 و سه تهیه کردم و بهشون آگاه شدم.

4) یکی دیگه از ترمزهای من اینه که مردم برای کار نقاشی پول پرداخت نمی‌کنند و نمی‌خرنش تا زمانی که خیلی از نیازهای دیگه مثل خوراک پوشاک مسکن حالا حتی رسیدن به دوره‌های آموزشی و خودسازی‌های فردیشون رو انجام ندن به خرید نقاشی نمی‌رسن به این زودی و حالا اون جامعه مخاطب من هم که انسان‌های ثروتمندن ترجیح میدن از انسان‌های معروف نقاشی بخرند یا در کلکسیون‌های خانوادگیشون جمع آوری کنند پس بازم مسیرمو درازتر می‌بینم و اینجوری بهش نگاه می‌کنم در صورتی که با همه این باورهای مخرب که درباره ثروت دارم می‌تونم بگم در خانه‌ی دست کم 200 نفر نقاشی‌های من هستند و اون‌ها لزوماً انسان‌های خیلی ثروتمندی نبودند که نقاشی من را خریدند کسایی بودند که هنر من باهاشون ارتباط برقرار کرده و اون رو خریداری کرد و با عشق واقعاً با عشق به دیوار خونشون آویختن و ازش بهره‌مند میشن و چقدر بازخوردهای مثبت می‌شناسم ازشون که ما خیلی لذت می‌بریم از اینکه نقاشی‌هاتو داریم.

5) یکی دیگه از باورهای مخرب ثروت برای من اینه که ما تو ایران زندگی می‌کنیم من دسترسی به سایت‌های آمازون و پلتفرم‌های فروش نقاشی‌های آنلاین ندارم امکان ارسالش رو به خارج از کشور ندارم که بتونم درآمد دلاری داشته باشم پس باید بسوزیم و بسازیم و با همین درآمد کم در این جامعه زندگی کنیم. که خب باز هم پاسخ خودم اینه که در حال حاضر که این باورها رو دارم حتی چند تا از نقاشی‌های من در کشورهای ایتالیا عمان و آذربایجان یا هست یا داره برای نمایشگاه میره که من برای ارسالشون هیچ اقدامی نکردم و کسایی که خریدنشون خودشون با خودشون می‌برند و چقدر هم براشون ارزشمند بوده که این نقاشی‌ها رو از من داشته باشند و هزینه حمل و جابجاییش رو هم خودشون به عهده گرفتن پس بازم پاسخم برای خودم اینه که با توجه به امکاناتی که الان در سطح جهان در سطح ایران بیشتر شده از جمله پلتفرم‌هایی که اومدن و می‌تونیم کارهامون رو به صورت آنلاین توی همین سایت‌هایی که گفتم هم بفروشیم من می‌تونم از این امکان بیشتر بهره‌مند بشم.

6) یکی دیگه از باورهای مخرب ذهنم هم درباره ثروت ساختن از کار خودم اینه که من در شهر کوچیک رشت زندگی می‌کنم تهران نیستم و توی تهرانه که خریدای بهتر صورت می‌گیره باز همین جا خودمو محدود می‌کنم به زمان و مکان و باز برای ذهنم منطقی نیست که اگر نقاشی می‌فروشم باید قیمتشو بیارم پایین‌تر که باز این هم یه باور مخربیه برای ذهنم که با دیدن نمونه موردی‌های بیشتر که در روستا زندگی می‌کنند و همین جا نزدیک من هستند حتی شهر کوچک‌تری زندگی می‌کنند و فروش‌های بهتری دارند باید برای خودم منطقی بکنم که می‌شود و امکان پذیر است و بی‌نهایت.

من می‌تونم در حوزه نقاشی کسب درآمد کنم که اگر باورهامو درست کنم گام به گام بهم گفته می‌شه.

7) باور مخرب دیگری هم که وجود داره اینه که من اگه ثروتمند بشم از پدر مادر دوستانم فارغ می‌شم همش پی عشق و حالم و روابط عاطفیم رو از دست میدم با عزیزانم که ویژه پدر مادرم باشم و دوستانمو که از دست میدم حالا یا به خاطر حسادت یا به خاطر اینکه حواسم پرت میشه به تجملات و سفر و چیزایی از این دست و خوب از اونجایی که خیلی دوست دارم خونوادم رو و دوستام برام مهمن این ترمز رو دارم و باز هم پاسخ اینه که اگر من ثروتمندتر بشم زمان و انرژی مفیدتر و خالص‌تری دارم که بتونم برای خونوادم سپری کنم و با عشق از امکاناتی که می‌تونم و برام ممکنه بهره‌مندشون کنم اگر خودشون خواستند و اون‌ها به من خواهند بالید که چه فرزند فوق العاده ای دارند که مستقل ثروتمند و به من افتخار می‌کنند خیالشون هم از بابت من راحت می‌شه.

8) و همینجور که استاد فرمودند با این باور که وقتی که من ثروتمند بشم کمک به انسان‌ها رو فراموش می‌کنم و وجهه خوب یا اعتبار نیکی که از خودم ساختم به چشم انسان‌های دیگه یا آشنایان و فامیل و عزیزان یا انسان‌های غریبه هستند من رو ممکنه به چشم انسانها یک ثروتمندی که از خدا دور شده و دیگه حواسش به هیچی نیست حواسش به سرنوشتش نیست میاره و باعث میشه که اعتبار نیکم آسیب ببینه و از بین بره در صورتی که همونجور که ثروت باشکوهه اگر من ثروتمندتر باشم سلامت‌ترم شادترم اتفاقاً انسان‌های شایسته‌تری می‌تونم کنار خودم داشته باشم بسیار بهره‌مندتر بشم از زندگیم و اعتبارم هم بیشتر و بیشتر خواهد شد.