قانون فراوانی و رابطه آن با «تجربه ثروت»

سلام به همه … من معمولا بانوشتن فکر میکنم و بیشتر هم در مورد موضوعات ذهنی، گفتم حالا که توی این جمع هم فرکانس هستم. باشمام به اشتراک بذارم…

ذهن خودآگاه دید و دسترسی محدودی دارد و در همان چهار چوب های محدود تحلیل میکند. امکان دسترسی به چیزی بیش از آنکه تا کنون از آن برخوردار بوده ای را نمیدهد، و از اساس منکر وجود آن میشود.

ولی با تربیت این ذهن منطقی،محدود، یا حتی فقیر میتوان به آنچه خداوند از قبل محیا کرده نظرافکند. آن مصادیق فراوانی نامحدودی که درحال جوشش هستند، نه تباهی در آن هست، نه تمام میشوند، و نه برای کسی جز تو خلق شده اند، فقط اجازه ی تورا میخواهند تا وارد شوند.

شاید بگویی لازم نبود معطل اجازه ی من بمانند، من از همان ابتدا و تا همیشه مشتاق آنها بودم و هستم…و به دنبال آنها میگردم حال آنها پشت در منتظرند؟!

چرا وارد نمیشوند؟ چطور به آنها بفهمانم که من اجازه داده ام و میتوانند وارد شوند…، اجازه که جای خود، من التماسشان میکنم وارد شوند…

ولی باید گفت التماس لازم نیست، التماس یعنی احتیاج، و احتیاج از کمبود و عدم فراوانی می اید، یعنی با التماس، تو منکر وجود آنها میشوی و آنها نمیتوانند وارد شوند.

در عوض باید به وجود آنها ایمان داشته باشی،و خود را لایق آن بدانی.

به مصادیق فراوانی در زندگی دیگران،در شهر ها و در دنیا توجه کن ،ببین کسانی را که با این دوست صمیمیشان و این مهمان مودب که بدون اجازه وارد نمیشود، چطور دوست هستند و همیشه باهمند.

آنها ذره ای به نقطه مقابل و دشمن دوستشان یعنی کمبود توجه نمیکنند.

شرط دیدار این میهمان و صمیمی شدن با او، ایمان به وجود او و انکار هرگونه ضعف در اوست.

خود را لایق دوستی با او بدان وهر لحظه از او یاد کن و تعریفو تمجید کن…