قانون فراوانی و رابطه آن با «تجربه ثروت»

به نام خداوند مهربانم

من وقتی درباره‌ی باور فراوانی فکر می‌کنم، یاد این می‌افتم که جهان خدا لبریز از نعمت و فراوانیه…

هیچ‌چیز کم نیست، هیچ فرصتی ته نمی‌کشه، هیچ موفقیتی سهم یه عده‌ی خاص نیست.

درک من از باور فراوانی اینه که:

اگه واقعاً باور کنم که ثروت بی‌نهایته و به اندازه‌ی تمام آدم‌های روی زمین و حتی بیشتر هم هست، دیگه حس کمبود نمی‌کنم، دیگه به رقابت نمی‌افتم، دیگه چشمم دنبال سهم دیگران نمی‌ره.

چون می‌دونم سهم خودم از این جهان، به‌اندازه‌ی باورمه.

من یاد گرفتم که رابطه‌ی من با ثروت، مستقیماً از باوری میاد که درونمه.

اگه درونم پر از ترس و تردید و نگرانی باشه، اگه فکر کنم پول کمه یا باید سختی بکشم تا بهش برسم، همون رو تجربه می‌کنم.

اما وقتی درونم رو پر می‌کنم از حس وفور، حس برکت، حس اینکه جهان پشت منه…

پول، فرصت، مشتری، ایده، همه‌شون خودشون میان سمتم.

باور فراوانی برای من یعنی بدونم و حس کنم:

خدا بخیل نیست. زندگی بخیل نیست. کائنات بخیل نیستند.

تنها چیزی که ممکنه منو از ثروت دور کنه، باورای اشتباهیه که خودم ساختم یا پذیرفتم.

من به مرور فهمیدم که وقتی باورم رو از کمبود برداشتم و گذاشتمش روی وفور،

وقتی گفتم:

«من لیاقت دارم»،

«ثروت حق منه»،

«من به خدا نزدیک‌تر می‌شم وقتی ثروتمندتر می‌شم»،

اون‌وقت بود که واقعاً جهانم شروع کرد به عوض شدن.

برای من، باور فراوانی یعنی:

بجای نگرانی، بذر اعتماد بکاشم؛

بجای حسرت، شکرگزاری کنم؛

و بجای چشم‌دوختن به داشته‌های دیگران، رو داشته‌های خودم تمرکز کنم و رشدش بدم.

و حالا می‌دونم هر چقدر باورم رو بزرگ‌تر و شفاف‌تر کنم،

دریافتم از ثروت هم بزرگ‌تر، روان‌تر و لذت‌بخش‌تر می‌شه.

یا حق