قانون فراوانی و رابطه آن با «تجربه ثروت»

الان بعد از چهار سال بودن تو این مسیر زیبا بهتر‌ متوجه حرفای استاد میشم که‌ میگه مهم ترین باور برای ثروتمندشدن باور فراوانی هست بهتر متوجه میشم ثروت و باور فراوانی چه رابطه ی مستقیمی با هم دارند.

در گذشته سختترین تمرین برام تمرین سپاسگزاری بود اما وقتی خوب بررسی کردم دلیلش ناسپاسیم از خدا نبود خیلی نعمت داشتم و اونقدر زیاد بود که دیدنشون سخت نبود، تضادای زندگیم کم بود و تمرکز روی نعمت ها کار آسونی بود بررسی کردم که چرا انجام این تمرین برام دشواره متوجه شدم وقتی میخوام سپاسگزاری کنم باور کمبود و ترس از اینکه اگر نعمتامو بشمرم کم میشه یا نکنه خودمو چشم بزنم اجازه نمیداد از ته دل سپاسگزار باشم، (فکرشو بکن با قانون آشنا باشی بدونی قانون اینه که اگر نعمتاتو بشمری زیاد میشه اما ته ته ته باورات ضرب المثل گذشتگانت هنوز زنده باشه و نفس بکشه و فرکانس بفرسته) حتی وقتی در اوج سپاسگزاری و حال خوب بودم باز هم ترسی ته قلبم بود که نکنه این خوشبختی کم دوام باشه باور کمبود چنان در تار و پود ما نهفته اس که حتی اجازه ی سپاسگزار بودن رو نمیده بهمون، که اگر نعمتی یا هدیه ای یا لطفی هم خداوند خواست از طریق دستانش به ما برسونه باور کمبود و تمرکز بر کمبود و گشتن دنبال نشانه های کمبود در زندگی دیگران اجازه نمیده که باور کنیم که اون شخص ثروتمنده و اگر چیزی به ما هدیه میده ازش کم‌ نمیشه، خدا ده برابرشو بهش میده، ریشه ی نه تنها تمام گناهان مربوط به پول بلکه تمامی گناهانی که بشر میشناسه و براش میشه متصور شد باور کمبوده، این شیطانی ترین باوره.

واقعا باور فراوانی الهی ترین و توحیدی‌ترین باوره.

باور‌کمبود باعث میشد وقتی یه ایده ی عالی برای یه حرکت خلاقانه و جدید توی کارم بهم الهام‌ میشد به جای اینکه از عمل به اون ایده لذت ببرم، حس عجله و اینکه نکنه این ایده از دستم بره یا سرد بشم‌ نسبت به انجامش یا اگر الان انجام ندم نعمت ها و فرصت هایی که‌ ممکنه با عمل به این ایده نصیبم بشه از دستم بره همه ی اینا باعث میشد عجله کنم و ایده رو درست اجراش نکنم و کارا خوب پیش نره، باور کمبود باعث میشد از بودن با خانواده لذت نبرم و همش در حال تقلا باشم و لحظه های زندگیم رو درک نکنم، باور کمبود باعث مسابقه گذاشتن و مقایسه ی خودم با اطرافیانم‌ میشد و باعث میشد از ترس اینکه در آینده اوضاع خراب بشه مدام عجله کنم و نه تنها از مسیر لذت نبرم بلکه الهامات رو هم درست نشنوم و درک نکنم، اما یادم نیست چطور شد و از کجا من متوجه این بیماریم شدم، درست یادم نیست کی منفذای ذهنم باز شد و درک کردم دلیل رفتارام رو دلیل احساس بدم رو، اما وقتی شروع کردم به تغییر این باور، قشنگترین حس های دنیا اومد سراغم، تغییر هیچ کدوم از باورهام و هیچ کدوم از پاشنه آشیل هام به اندازه ی این باور توی احساسم تاثیر گذار نبوده، یکباره تمام اون عجله ها اون احساسای بد، اون حرص زدنا اون بداخلاقیا پر کشید رفت، شدم یه ندای آروم که دیگه توی ذهنش با خودش نمیجنگه، انگار‌ خدا هم دوست داشتنی تر شد و حس کردم من هم برای خدا دوست داشتنی تر شدم، حس کردم اون بوی تعفنی که به خاطر باور کمبود توی وجودم‌بود کم کم جاشو داد به بوی رایحه ای بهشتی، نشانه های خیلی زیادی بعد از شروع تغییر این باور دریافت کردم، همش رویاهایی میدیدم که تعبیرش پاک شدن روحم بود، خواب دیدم فقط دارم خلط بالا میارم و سینه و بینیم‌ پاک میشه و میتونم نفس بکشم، خواب دیدم دارم فضولات زیادی که یک جا جمع شده بود رو میشورم و زمین رو پاک و صاف و براق میکنم، از این نشانه ها میفهمیدم دارم‌کارم رو درست انجام میدم، تازه داشت روحم‌ نفس میکشید و من تازه درک میکردم که استاد میگه ثروت مثل اکسیژن فراوانه فقط تو جلوی بینیت رو نگیر یعنی چی؟

مشتریای که خیلی وقت بود از تماسشون خبر و اثری نبود شروع کردن به زنگ زدن و پول از همه طرف وارد زندگیم شدن…

حالا هم کارا رو در سریع ترین زمان ممکن پیش میبرم، هیچ کاری رو به فردا موکول نمیکنم و هر ایده ای میاد همون لحظه بهش عمل‌میکنم اما احساس عجله نیست که داره هدایتم میکنه چون همون موقع به خودم میگم ندا مهم نیست که کار درست رو داری انجام میدی یا چه ایده ی خوبی رو داری اجرایی میکنی یا چقدر خوب کارتو انجام میدی مهم اینه که جهان به فرکانس تو جواب میده اگر با احساس عجله بری سراغ ایده هات، نتیجه اش میشه تجربه ی کمبود، خوب از استاد یاد گرفتم که به ظاهر کار توجه نکنم مدام توجه ام به احساسم باشه و اونو رصد کنم.

الان مدت هاست دارم با سرعت روی ایده هام و پروژه هام کار میکنم اما احساس شور و شوق باعث این سرعت شده، شبا خواب ندارم تا دیر وقت بیدارم و صبحا هم خیلی زود بیدار میشم و اصلا از احساس کسالت و خستگی گذشته هیچ خبری نیست، از وقتی در حال تقویت این باور هستم احساس میکنم دارم زندگی میکنم و هیچ وقت تصور نمیکردم کار کردن و تغییر دادن این باور تا به این حد نتایج درونی و بیرونی برام داشته باشه، منی که همیشه بدهکار بودم تمام بدهیام رو تونستم پرداخت کنم منی که تمام عمر دغدغه ی اجاره نشینی رو داشتم هم خودم و هم خانواده ام، اصلا باورم نمیشه که دیگه مستاجر نیستم، منِ کارمندی که هر روز به زور میرفتم سر کار بس که بی علاقه بودم به کارم، جرات و جسارت استعفا بیاد توی وجودم و برم توی مسیر علاقه ام و احساس زنده بودن کنم، الان سه ساله توی مسیر علائقم دارم فعالیت میکنم. باور فراوانی نه تنها توی زندگی مالی من تحول زیادی ایجاد کرده بلکه روابطم رو هم خیلی تغییر داده، قبلا به خاطر باور کمبود به داشتن دوستای نامناسب رضایت میدادم الان با قدرت ازشون فاصله گرفتم و آدمای زندگیم تغییر کردن، تقریبا با هیچ‌کدوم از دوستان و آشناهای سابقم رابطه ندارم همه ی آدمای زندگیم جدید هستن اونقدر مدارم رفته بالا که دیدار باهاشون مقدور و امکان پذیر نیست حتی اگر خودم تلاش کنم براش، رابطه ام با همسرم خوب بود الان عالی شده، خیلی جا داره کار کنم روی این باورم تازه اول راهم اما همش میگم یه کم تغییرش اینقدر نتیجه داده خدا داند تغییر ریشه ای و بنیادینش چه ها کند با زندگیم.

چقدر این باور مهمه و من نمیدونستم، چطور متوجه نشدم اینقدر تغییر این باور‌کلیدیه؟

باور کمبود پاشنه آشیل همه ی ماست و خودش رو بیشتر به شکل احساس عجله احساس ترس و احساس حسادت نشون میده، هر چقدر که آدم بیشتر تحسین میکنه زیبایی های اطرافش رو و نعمت های زندگی دیگران رو پاک تر میشه.

من نه تنها هر روز بلکه هر دقیقه و ثانیه خدا رو شکر‌ میکنم که من رو توی این مسیر زیبا قرار داد، اونقدر این مسیر پر از برکت و لذت هست که مدت هاست دیگه نمیپرسم از خودم کی به اون خواسته های بزرگ میرسم؟

استاد بیشتر از صحبتاتون نوع عملکردتون و زندگیتون تاثیر گذاشته روی باورهای من، سریال زندگی در بهشت و سفر به دور آمریکا برای من خیلی موثر بوده، دیدن اینکه یه آدم با شخصیت جاه طلبانه و افکار بزرگ مشغول لذت های ساده ی زندگی باشه و کلا از مدار مسابقه ی با جامعه بیاد بیرون و با وجود اهداف بزرگ اینقدر آروم باشه و به سبک شخصی خودش زندگی کنه برای من درس های بزرگی داشت، شما الگوی خیلی خیلی مناسبی هستید استاد که حتی اگر کسی به فایلا و صحبتاتون گوش هم نکنه فقط با نگاه‌کردن و توجه به زندگیتون میتونه به سادگی هدایت بشه به نوع زندگی شما، خدا رو سپاسگزارم که من رو با شما آشنا کرد، الان دیگه از حد آشنایی گذشته، خونه ی پرادایس رو مال خودم میدونم هر بار دیدنش اونقدر آشناس که اصلا احساس نمیکنم از دریچه ی موبایلم دارم نگاه میکنم همش حضورم رو اونجا حس میکنم و جا به جای خونه رو حفظم، اوایل آشناییم با شما کلمه ی خانواده ی صمیمی توی سایت همش بهم دهن کجی میکرد، الان باورش دارم درکش کردم با تار و پودم واقعا ما یه خانواده ی صمیمی هستیم افراد همدار که در کنار هم داریم خوشبخت زندگی میکنیم، اونقدر که احساس نزدیکی به دوستان و اعضای سایت دارم با خانواده و فامیل خونیم ندارم.

همیشه این اعتقاد رو داشتم‌که خدا نظر خاصی بهم داره توی زندگیم معجزات زیادی رو برام رقم زده معجزاتی فراتر از حد تصور اون نود و نه درصد جامعه. اما باید اعتراف کنم بزرگترین معجزه ی زندگیم آشنا شدن با شما و دریافت این آگاهی هاست، توی این چهار سال اخیر خیلی کم پیش اومده مدت زیادی از سایت دور باشم با وجود اینکه خیلی پرکارم و سرم شلوغه همیشه یه نیرویی من رو دائم هدایت کرده به این سمت، خدای حکیم و مهربان رو سپاسگزارم به خاطر تک تک نعمت های زندگیم از جمله وجود شما استاد عزیزم، خدا شما و خانم شایسته رو حفظ کنه. دوستتون دارم.🌹🌹

سلام به دوست قشنگ و توحیدی ام صفورا جان، الان در حالی کامنتت به دستم رسید که مشغول نوشتن شکرگذاری در دفترم بودم و میخوام با اون حس و مومنتوم مثبتی که از سپاسگزاری گرفتم باهات حرف بزنم و لذت ببرم از هم‌کلامی با تو که یکی از دوستان بسیار توحیدی ام هستی و همیشه این ویژگی توحیدی بودنت رو و اینکه چقدر اهمیت میدی به درک قانون و تلاش میکنی و داری روی خودت کار میکنی برام لذت بخشه و داشتنت توی زندگی ام جزو افتخاراتم و نتایج بی شمارم در روابط حسنه.

صفورای عزیزم اینجا که این جمله رو نوشتی یه چیزی توی ذهنم زنگ خورد: (ندای قشنگم تو خیلی خوب بلدی تحسین کنی جوری که واقعا به دل ادم میشینه…واقعا تو این موضوع مهارت خیلی خوبی داری که قلب ادما رو بدست بیاری… اما من تو تحسین کردن کلامی هم مشکل دارم…حس میکنم اگر تحسین کنم طرف پیش خودش میگه این داره چاپلوسی میکنه یا خودشیرینی میکنه..و کلا منصرف میشم از تحسین کلامی یا حتی پیامی.به این راحتیا نمیتونم از کسی تعریف و تحسین کنم مخصوصا کسی که هم اون منو میشناسه هم من اونو..از خداوند میخوام کمکم کنه بتونم این ضعف رو به نقطه ی قوت تبدیل کنم).

یادم به این اومد که این ترس ها رو من سابقا داشتم اما بعد از کار کردن روی دوره ی لیاقت این باگ در من کمرنگ شد، این باور دقیقا همون باوریه که اگر باور فراوانی رو بتونیم اجرا کنیم شاید بتونیم قلبا تحسین کنیم اما تحسین کلامی رو نمیتونیم انجام بدیم چون ربط به باور فراوانی نداره بلکه ربط به باور لیاقت داره، تحسین قلبی میتونه ما رو به باور فراوانی برسونه اما تحسین کلامی میتونه ما رو به باور لیاقت برسونه و از طرفی به شدت در روابط ما تاثیرگذاره و من فکر میکنم یکی از دلایلی که تونستم روابطم رو بهبود بدم همین موضوع هست که اومدم روی باورهام در این مورد کار کردم، وقتی ما تحسین کلامی میکنیم اولین فکر مانعی که میاد همینه که طرف پیش خودش حالا چه فکری میکنه؟یا ممکنه پررو بشه، من یه عادتی که دارم اینه که افکارم رو شبیه یه سری خوراکی تصور میکنم و میریزمشون توی کیسه ای و فیلتر به اسم قوانین سوراخای قوانین بهم اجازه میده اون افکار خالص عبور کنن ازش و افکار آلوده رو قشنگ غربال میکنه برام و ناخالصی ها رو بهم نشون میده، این فکر که طرف ممکنه پیش خودش در مورد من چی فکر کنه یا طرف ممکنه پررو بشه رو از فیلتر قانون عبور دادم دیدم قانون داره میگه من خودم خالق زندگی خودمم و هیچ کس هیچ تاثیری نه منفی نه مثبت در زندگی ام نداره گفتم اگر فکر هیچ کس تاثیری در زندگی ام نداره پس چرا وقتی تحسین میکنم برام مهم باشه که حالا طرف چه فکری در موردم میکنه؟از طرفی باور دارم هر کس خودش خالق زندگی خودشه و من هیچ تاثیری در زندگی کسی ندارم گفتم پس اگر من هیچ تاثیری در زندگی کسی ندارم چرا فکر میکنم کلام من و تحسین من اینقدر تاثیرداره روی طرف که ممکنه پرروش کنه؟

من به جهان فرکانسی باور پیدا کرده ام باور کردم که خداوند و فقط و فقط خداوند منشا اثر هست تاثیر فقط به اذن اونه من کار درست رو با نیت درست و با باور قلبی انجام میدم و نگران نتیجه نیستم ساید من و سمت من باید درست انجام بشه و بعد بقیه اش کار خداونده، اگر من تحسینم قلبی باشه با نیت و باور درست باشه اونی که در مدارشه حس میکنه صداقت کلام رو، آدم ها رو یه توده ی فرکانسی میبینم، آدما باهوش تر از این هستن که ما فکرش رو میکنیم، شاید فکر کنیم فلان شخص هیچی از قانون نمیدونه یا اصلا نمیفهمه تحسین چیه حس خوب چیه اما من این باور رو دارم که هر فردی تا زنده هست و روی کره ی خاکی حضور داره روح الهی درونش زنده اس و نبس میکشه هر چقدر هم به ظاهر اون فرد قصی القلب و سنگدل یا سیاه دل باشه و آدم بدی به نظر بیاد، چون روح الهی درون ما شرط و الزام حتمی حضور داشتن ماست به همین دلیل هم استاد توی دوره ی لیاقت میگه صرف حضور ما در این جهان خودش ثابت میکنه که ما لایق استفاده از نعمت های این جهانیم، من با این نگاه هر چیز خوبی در هر کسی ببینم تحسین میکنم اونم دلی و قلبی و این فکر که ممکنه طرف پررو بشه سواستفاده کنه یا برداشت غلط بکنه ندارم چون میگم این تحسین من از قلبم و روح درونم میاد و فقط روح و قلب درون اون فرده که میتونه درکش کنه یا صداقت کلامم رو درک میکنه یا هم که اصلا متوجه نمیشه و از کنارش به سادگی عبور میکنه، هیچ اتفاق خاصی نیوفتاده، افراد با این تفکر که در زندگی دیگران تاثیر دارن تلاش میکنن با کلام چابلوسانه از بقیه تعریف کنن اما ما واقعا هیچ تاثیری روی آدما نداریم خداست که به کلام ما قدرت میده یا قدرت رو ازش میگیره، اگر کلام از قلب ما بلند نشه از بهترین و چابلوسانه ترین واژه هام استفاده کنیم کوچکترین تاثیری رو بقیه نداره.

من اگر یه کمی حس کنم تحسینی که میخوام بکنم از ته دلم نیست سکوت میکنم و هیچی نمیگم، اما هر بار تحسین کردم از ته دلم بوده و طرف مقابلم حس میکنه که این تحسین قلبیه و تعریف الکی نیست.

خدا به کلام ما تاثیر میده خدا تاثیر رو از کلام میگیره خدا به محصول یا خدمات ما تاثیر میده یا تاثیر رو ازش میگیره خداست که قدرت میده یا قدرت رو میگیره، مثل استاد که میگه فایل های زیادی شده ضبط کردم اما روی سایت نزاشتم چون از قلبم برنخواسته و خودم رو راضی نکرده، هر چی از قلب و روح ما برخواسته باشه پر از برکته، هر محصول یا خدماتی هر چند به ظاهر ساده و مبتدی اگر از قلب و روح ما برخواسته باشه برکت پیدا میکنه، من قلبی تحسین میکنم و نگران نیستم وقتی خدمات میدادم هم سعی میکردم موقع شنیون زدن در لحظه حضور داشته باشم تا شنیونام برخواسته از روحم باشه نه ذهنم چون فقط روحه که میتونه خلق کنه ذهن جز زشتی هیچی نمیتونه خلق کنه، با قلبم و روحم پنج دقیقه با همسرم و دخترم وقت میگذرونم انگار کل روز رو باهاشون بودم، هر کار دلی و قلبی پر از برکته، خدا برکت میده بهش.

خیلی جسته گریخته صحبت کردم و از این شاخه به اون شاخه پریدم امیدوارم لوپ مطلب رو رسونده باشم، بسیار لذت میبرم صفورا جان از کامنت گذاشتن و نوشتن برای تو عزیزم، ممنونم که با کامنتت کمک کردی اینا رو بگم و برای خودم یه یادآوری مجدد بشه.

کلا درک فرکانسی بودن جهان و درک خالق بودن صددرصد ما و عدم تاثیر ما بر دیگران و دیگران بر ما یه شاه کلیده اگر واقعا درک بشه و نه اینکه بگیم بلکه واقعا به این نقطه برسیم که خداست که دستور تاثیر رو میده و اونه که منشا اثر هست و منشا هر چیزی و فقط همه چیز به اختیار و فرمان اونه که داره رخ میده خیلی خیلی از نگرانی های ما برطرف میشه ناخودآگاه کار درست رو با نیت درست انجام میدیم ناخودآگاه در زمان درست در مکان درست قرار میگیریم واقعا همه ی زندگی آدم میزون میشه وقتی که این باور کلیدی نهادینه میشه، این تاثیر عمیق توحیده، توحید واقعا همه چیزه.