ذهنیت قدرتمندکننده در برابر ذهنیت محدودکننده | قسمت 1

بنام خدا

سلام خدمت استاد عزیز و مریم بانوی گرامی و همه دوستان نازنینم

موفقیت های اطرافیان من به این شرحه:

1ـ برادرم پارسال ماشین اتومات خرید و من خیلی خوشحال شدم حتی خودم بهش مشاوره دادم که چی بخره که نگهداریش راحت تر باشه.

2ـ باجناقم توی چندسال اخیر خونه بزرگتر خریده و دوتا مغازه و به خونه دیگه هم خریده و من واقعا لذت میبرم از شما اقتصادیش و تلاش بی نظیرش.

3ـ برادرخانم من کسب و کارش رونق گرفته و ماشین جی7 خرید و داره خونه ویلایی میسازه، من شاهد تلاش هایش بودم چقدر زحمت کشید و برای فروشگاه کتونی خودش کلی زمان گذاشت و نتایجش رو داره میبینه.

4ـ دوست صمیمی و همکار من که باهم دفتر وکالت داریم هفته گذشته یه ماشین اتومات خرید حدود 900 میلیون، و من حسابی براش خوشحال بودم و حتی خودم اون ماشین و براش پیدا کردم.

حالا من باید از چه زاویه ی مثبتی به این موفقیت ها نگاه کنم که باعث خودباوری من بشه؟

بعد از آشنایی با استاد و کار کردن روی باوران زاویه نگاهم نسبت به قبل تغییر کرد، البته من هرگز آدم حسودی نبودم، همیشه خوبی میخواستم برای همه.

موفقیت های اطرافیانم بهم انرژی میده، بهم این پیغام رو می‌رسونه که زمینه رشد برای همه هست، کدوم یکیشون جا رو برای بقیه تنگ‌ کرده؟ هرکدوم توی حوزه خودشون رشد کردن و دارن نتیجه میگیرن.

مطلب مهم دیگه برای من اینه که هرکدوم این آدما واقعا چیزی رو که میخواستن بدست آوردن، مثلاً باجناق من همیشه می‌گفت باید تا 40 سالگیم ملک های خوبی بخرم و خرید. برادرخانم من همیشه رویای داشتن خونه ویلایی رو داشت و داره میسازه، برادر من همیشه میخواست ماشین خوبی سوار بشه گوشی بروز داشته باشه و داره.

این آدما آگاهانه یا غیرآگاهانه دارن قانون رو رعایت میکنن، روی هدفشون تمرکز دارن و مطمئنن که بهش میرسن.

تمرکز این افراد روی کارشون و طی کردن تکامل کاملا مشهوده، منم باید صبور باشم و اجازه بدم تکاملم طی بشه، ما آدما شبیه هم نیستیم و نمی‌تونیم خودمون رو باهم مقایسه کنیم. مسیر مشخصه فقط ممکنه بعضی از ماها زودتر حرکت کرده باشیم و بعضیا دیرتر. اشکال کار اونجاست که فکر میکنیم عقب افتادیم و پامون رو روی پدال گاز فشار میدیم تا به بقیه برسیم دریغ از اینکه زیبایی های مسیر رو از دست دادیم.

از وقتیکه حرف استاد در مورد اون خواب یا رویایی که دیده بودن رو شنیدم و درک کردم زندگی مسابقه نیست چون خیلیا از لحاظ ذهنی معلول هستن دیگه برام مهم نیست بقیه چیکار میکنن.

من اینو درک کردم که همه ما بدون توجه به اینکه بقیه چیکار میکنن قرار هست جاده زندگی رو طی کنیم و به خوشبختی برسیم، حالا یا با بقیه کورس می‌ذاریم که به زعم خودمون برنده بشیم یا بدون توجه به بقیه از زیبایی های جاده لذت می‌بریم و اصلا متوجه نمیشیم که چطور به مقصد رسیدیم.

من دارم تمام سعیمو میکنم که از زندگی لذت ببرم دهنمو آگاهانه کنترل کنم. این کار سخته ولی دارم اپسیلون اپسیلون توش بهتر میشم و هرگز در زمینه تغییر کردن عجله ای ندارم، من دنبال ورژن بهتری از خودمم همینکه حالم بهتر از قبله، آدمای منفی زندگیم حذف شدن، رابطم با همسر و پسرم بهتره کلی برام ارزش داره. حالا هدفم رسیدن به آزادی مالیه و می‌خوام به ایده های عمل کنم از جریان هدایت بهم میرسه نه توهم.

استاد عزیز ممنونم ازتون تاثیرگذارترین آدم زندگی من هستید، امیدوارم با نتایج عالی پاسخ محبت‌های شما رو بدم.