ذهنیت قدرتمندکننده در برابر ذهنیت محدودکننده | قسمت 1

بنام خداوند هدایتگر و وهابم.

سلام استاد عزیزم و همراهان ارزشمندم.

با دیدن این فایل خاطرات خوب بودن در دوره ی “احساس لیاقت”زنده شد.

سوال های بینظیر شما استاد عزیز و ب همراه پیدا کردن جوابش،رسیدن ب شناخت خود و پیدا کردن پاشنه های اشیل و ترمزها.

استاد عزیزم سپاس گزارم بابت سخاوتمندی شما.

این فایل های هدیه،ارزشی کمتر از اموزش ها ندارند ب شرط اینکه بهشون اهمیت داده بشه و چند صد بار گوش داده بشن.

دقیقا مثل دوره های 12 قدم و احساس لیاقت،این فایل هم در زمانی ک من بهش نیاز داشتم،روی سایت اومد.

دیشب ب ی تضادی خوردم ک دقیقا با پاسخ دادن ب همین سوالات ب ظاهر ساده،تونستم مشکل و پیدا کنم ک از کجا اب میخوره.

و اما پاسخ ب سوال اول:

در مورد ب موفقیت رسیدن دوستان و نزدیکان باید بگم ک:

همیشه از موفقیت افراد نزدیک و درجه 1 خانواده ام،خوشحال میشدم.

هیچ وقت حسادت نکردم ب خواهر یا برادرم.

حس میکردم خودم ب اون موفقیت رسیدم.

ولی برای افراد ی درجه2 دورتر و اقوام و دوستان(حتی دوستان خیلی نزدیک و صمیمی)دروغ چرا…؟!قبلا خیلی حسادت میکردم.

بجای گرفتن انرژی و انگیزه،کلا انگیزه ی ادامه دادن ب زندگی رو از دست میدادم و تا مدت ها صفر میشدم از نظر داشتن انرژی.

حس میکردم تا الان هیچ کاری تو زندگیم نکردم.

از همه عقب افتادم.احساس کمبود و عجله بهم دست میداد.

شاید اون حس حسادتو هیچ وقت ب زبون یا ب روی اون فرد نیاورده باشم،یا حتی ب خودمم نشون نمیدادم ک دارم حسادت میکنم،ولی،اون ذات درونیم حسادت میکردم.دائم در حال مقایسه کردن بودم.

وای ک چقدر این مقایسه کردن،خانمان براندازه.

ی حس موذی و مخفی،ک اصلا ادم فکر نمیکنه انقدر مخرب باشه.

ولی خب ب لطف دوره “احساس لیاقت”این دوره ی بینظیر و الهی،با قرار گرفتن در مسیر خودشناسی و کنکاش خودم،این حس خیلی خیلی کمتر شده.

واقعی کمتر شده نه اینکه بخام خودمو گول بزنم.

همین ک فهمیدم مقایسه ی خودم با دیگران کار درستی نیست،هر کسی هر جایی هست،در جای درستش قرار داره،من الان دارم میوه های موفقیت اون فرد و میبینم نه ریشه هاشو،اینکه دست اورد های خودم و ب خودم یاداوری کنم،توانایی هامو ب یاد خودم بیارم،اینکه همین جور ک هستم ارزشمندم و ارزش و لیاقت خودم و از عوامل بیرونی جدا کنم،بهم کمک کرد ک اگاهانه حسادت نکنم.

الان هر کسی و میبینم ک ب موفقیت و جایگاهی رسیده،اول تحسین میکنم(اگاهانه)و میگم اگر اون تونسته پس منم میتونم.(طبق اگاهی های قدم 4 جلسه 1و2)

کسی جای کسیو تنگ نکرده.

فرصت ها زیاده.برکت و نعمت فراوونه.سعی میکنم باورهامو قوی کنم.

درسته گاهی اوقات نجواهای ذهنی میان.

دقیقا دیشب بخاطر برخورد با ی تضاد نجواها داشتن ذهنمو داغون میکردن،ی موقع ب خودم اومدم دیدم نیم ساعته دارم تو ذهنم میجنگم با اون فرد.

در حدی ک تمام عضلاتم منقبض شده بود و برای مدت نیم ساعت کاملا کنترلمو بدست گرفته بود.

ولی خوشبختانه خیلی زود مچشو گرفتم و اگاهانه خودم خودمو اروم کردم.

نجواها رو تغییر دادم ب گفتگوهای مثبت ذهنی.

حداقل الان میشناسم نجواهارو و تشخیص میدم ک کدوم نجوا مخربه یا کدوم امیدبخش.

مدت زمان زیادی تو اون حالت نمیمونم برعکس قبل ک روزها اوقات خودمو تلخ میکردم.

یا موزیک شاد میذارم و میرقصم،پیاده روی میکنم و سپاسگزاری میکنم و نعمت هامو بیاد خودم میارم.

هرچند، وقتی تو اون حالت هستم بیاد اوردن نعمت ها کاری سخت میشه.

ولی استارتشو میزنم از کوچکترین نعمت.مثلا بخاطر ی فنجون چای یا قهوه.

یا داشتن بخاری تو این هوای سرد.

بعد ذهنم یکی یکی نعمت هارو پشت هم ردیف میکنه و اینجوری صدای نجواها کم و کمتر میشه.

ی فیلم یا سریالی ک دوست دارم و بهم انگیزه و حس خوب میده میبینم.

کیلیپای فان میبینم.

مصاحبه های زن های موفق و تو یوتیوپ نگاه میکنم برام انگیزه میشه ک با انرژی ادامه بدم.

خلاصه هر طور شده حال نازیبا مو ب حال خوش و زیبا تغییر میدم.

اون حس حسادته هس،ولی خیلی کمرنگ شده.مثل قبل ب وضوح و روشن نیست.

حداقلش اینه ک کنترلش افتاده دست خودم در صورتیکه قبلا اصلا کنترلی روش نداشتم و افسار گسیخته برا خودش جولون میداد.

یاد گرفتم در زمان حال،و از هر انچه در حال حاضر هست،لذت ببرم و این حس های مخرب و کنترل کنم.

(در مورد سوال و تمرین دوم هم تو دفترم انجام دادم چون کمی خصوصی بود)

استاد باز هم بخاطر وجود شما و این سایت سپاس گزار خداوند هستم.

هر روز صبح بخاطر بودن تو این جمع تو تمرین ستاره ی قطبی از خداوند متشکرم.

بابت دوره “احساس لیاقت”و “12قدم”

بینهایت ممنونم ک بهم یاد داد چطور در ارامش و حس رضایت زندگی کنم و لذت ببرم.

در پناه الله مهربان باشید/