ذهنیت قدرتمندکننده در برابر ذهنیت محدودکننده | قسمت 1

به نام خداوند بخشاینده

سلام ب استاد عزیز و دوستانم

یکی از دخترهای فامیل ک ارتوپد دانشگاه بهشتی میخونه و کلی بیمارستان و مطب میره و مراجع حضوری هم داره، من قبلا حسودیم میشد ب موفقیتش اولا چون باهم وارد دانشگاه شدیم و من انصراف دادم و ایشون ادامه، و اون حس مقایسه از اول بود، دوما چون کلا کسی ک برام تعریف میکرد از اون دختر با حرص و حسادت تعریف میکرد و اصن دقت کردم توی اطرافیان من ک ب هیچ جا نرسیدن، این پیش فرض جا افتاده ک با حسادت و تمسخر و یا حسرت و یا مردم شانس دارن و… از موفقیت کسی صحبت میکنن. و من اصلا رفتار تحسین کننده رو نشنیدم و یاد نگرفتم از بچگی تا وقتی با سایت شما آشنا شدم و فایل قدرت تحسین در برابر حسادت رو بارها گوش دادم کمی بهتر شدم، ولی میدونم این پاشنه آشیل منه‌.

از تغییراتم بگم ک من قبلا ایشون رو از خودم خیلی پایین تر می دیدم و از سرتای خودم رو با ایشون مقایسه میکردم و میگفتم چی کم داری چی داره چی نداره. ولی آخرین بار ک ایشون رو دیدم خودم پیش قدم شدم و خیلی باهاشون صمیمی برخورد کردم و کلی خندیدیم و حتی تو دلم تحسینش کردم.و دیگه حس خودکم بینی در وجودم نبود و از این بابت ب خودم افتخار میکنم.

در مورد یکی از نزدیکان ک مطب روان پزشکی زدن باز من تا شنیدم گفتم دمش گرم و باز دیدم خانواده میگن منطقه فلان زده کی میخواد بره و….

مورد بعدی رئیس خواهرم ک 2 سال از من بزرگتره، و خیلی خیلی موفقه و توی صنف خودش اولین عه در ایران، هم در بحث روابط عالیه، هم موفقیت مالی و آزادی مالی، هم گردش و تفریحات، و البته خیلی هم خوش رفتار و بخشنده. من اوایل حس حسادتی می اومد سراغم مخصوصا اون موقع ها ک کارمند بودم چون میگفتم همینی ک هستی دیگه، ولی الان ک کار خودم رو دارم واقعا نگاهم تغییر کرده و تحسین اش میکنم و ازش الگو می گیرم و میگم میشه پس.و جوری شده خواهرم فقط در مورد موفقیت هاش و اخلاقیات خوبش با من صحبت میکنه.

در مورد یه سری دخترای هم سنم ک مثلا رانندگی یاد گرفتن کمی حسادت داشتم و خودم رو مقایسه میکردم و باز ب خودم گفتم من ماشین خودم رو سوار میشم.

اما قسمت بزرگ حسادتم میرسه ب بحث روابط، و دخترای مخصوصا فامیل ک ازدواج کردن و حتی اونهایی ک شوهرهاشون اروپا زندگی میکنن و زندگی مرفه ای دارن و قراره مهاجرت کنن. و میدونم خودم رو با اونها مقایسه میکنم، در صورتی ک میدونم اگر از همون پسرها می اومدن خواستگاری من قبول نمیکردم ولی باز حس مقایسه رو دارم.

افرادی ک مهاجرت کردن حسادتی ندارم ینی در بیشتر اوقات خنثی هست هستم، حتی برای افراد نزدیکم،ن حسادت تحسین هم فقط شجاعت شون و بیرون اومدن از منطقه امن، چون می بینم دارن فرار میکنن از وضعیت اکنون شون و فقط براشون آرزوی موفقیت میکنم، با توجه ب باورهایی ک شما گفتید ک من اول باید اینجایی ک هستم پیشرفت کنم و بعد ب آسانی مهاجرت کنم.

ی پسر هم سن و سال خودم توی فامیل هستن ک این اواخر متوجه شدم کمی حسادت دارم نسبت بهشون، چطور؟ چون ایشون خیلی دوست داشته میشن، و همه تحسین و تمجید و ستایش. ک قران رو حفظه،ک سخنرانی میکنه و مشاوره روان شناسی میده، ک میرن مکه و مدیر کاروان هستن،ک انقدر مودب و محترم عه، ک . درکل مشهوره تو فامیل و همه یه جورایی سرش قسم می خورن و بتش کردن، البته من مطمئنم بیشتر شهرت شون ب اینکه وضع مالی خوبی دارن هم برمیگرده، چون من میدونم افراد تا یکی پولدار میشه شخصت خوبش براشون رو میشه و قبل از اون بهش ارزش خاصی نمیدن، بله پول شخصیت خوب آدم هارو بزرگتر جلوه میده، البته در نظر فامیل مون میگم.

حالا چرا حسادت دارم، چون ب خودم میگفتم مردم فکر میکنن ایشون خیلی مومن و باخدا و همه چیز تمامه اگر راست میگه بیاد دو کلوم باهاش حرف بزنم ببینم چند بار معنی قرآن رو خونده، چه دیدگاهی در مورد قرآن و خدا داره. چرا ؟ چون من خودم رو باایمان تر میدونستم ، من خدا رو بهتر میشناسم، اون در ظاهر مومن هست و ‌‌…

ولی وقتی اینهارو تو دفترم نوشتم یاد شعر موسی و شبان افتادم و گفتم تو حق نداری در مورد خدای هرکسی قضاوت کنی، و هرکس راه و روش خودش رو داره برای رسیدن ب خدا، فهمیدم مشهور شدن و دیده شدن اون فرد ضرری ب من نمیرسونه، فهمیدم ک من هم ب دنبال تبادل افکارم هستم تا مورد تحسین قرار بگیرم مثلا توی فامیل.

ب نظرم ما بیشتر در قسمت هایی ک خودمون موفق نبودیم و ب اون نتیجه مورد نظر نرسیدیم حس حسادت و مقایسه میاد سراغ مون، حس خودکم بینی، اینکه چرا من نرسیدم و این آدم ب راحتی بهش رسیده.

استاد در مورد ادوایس گرفتن ک گفتین من اوایل ک میخواستم مغازه بزنم حضوری رفتم چندین مغازه و حتی اون مغازه هم صنف خودم ک توی محله پرفروش ترین هستن رفتم و بهشون تبریک گفتم. من رفتم از مغازه های پرفروش محل مون از صاحب هاشون پرسیدم ک عمو من میخوام مغازه باز کنم یه چندتا نصحیت منو میکنید، و با روی خوش بهم ادوایس دادن و خیلی تو شرایطی ک نیاز ب کنترل ذهن داشتم کمکم کرد.

استاد من کل این سوالات رو نوشتم تو دفترم و باورم نمیشد حدود 11 صفحه نوشتم و نوشتم، چه افکاری ک از مغزم نمی اومد بیرون، خیلی خوبه خودشناسی.

ایده های الهام بخش برای حرکت کردن و موفق شدن

میشه انقدر تو کار خودت پیشرفت کنی ک اولین تو ایران باشی، پس باید استمرار داشته باشی، داشتن متشری های زیادشون ک کلییی سفارش دارن ک هنوز ثبت نکردن ب من فراوانی جهان، قدرت خرید مردم رو نشون میده. میشه انقدر مشتری داشت، میشه انقدر سفارش داشت. در مورد روابط میشه با یک فرد محترم و موفق و ثروتمند رابطه داشت، میتونی با خانواده ای اصیل آشنا بشی. میشه یک رابطه پایدار و سرشار از عشق و احترام رو داشت.

ویژگی های شخصیتی شون: خیلی محترم، مودب، بخشنده هستن. ی باور خیلی خوب ک دارن اینکه همیشه کارمندانی دارن ک با دل و جان براشون کار میکنن و خیلی هم دخترای خوب و عالی و درستکاری هستن و رابطه خیلی خوبی با همه شون برقرار میکنن.

مورد بعدی: دخترهایی ک ازدواج کردن با افراد ثروتمند و یا مهاجرت کردن ب اروپا: بیشتر برام ثابت شد ک همه چیز باوره، اونها فقط خواستن تجسم کردن و ب شرایط فعلی شون توجهی نکردن، خواستن و شد، گفتن حتما میشه، خودشون رو لایق دونستن، اعتماد بنفس شون، عزت نفس شون، احساس لیاقت شون همه چیز ب این برمیگرده. اینکه خودت رو لایق میدونی؟ اینکه کمتر از بقیه نیستی. ینی من میگفتم این دیگه خدای اعتمادبنفس عه از رفتارش مشخص بود‌. افرادی محترم هستن، شاد هستن، علی بی غم هستن. مطمئنم خودشون خواسته مهاجرت رو داشتن و بارها و بارها تجسم کردن ک مهاجرت کردن، خودشون رو توی اون موقعیت دیدن و احساس لیاقت کردن و نگفتن من کجا کشور اروپایی کجا، شرایط فعلی شون رو ندیدن، احساس خودکم بینی نداشتن.

و یا افرادی از فامیل ک مهاجرت کردن مثلا یکی شون ب آمریکا، میگم میشه از همین محل تا خود آمریکا رسید، اگر تو بخواهی، اگر فقط اون قله رسیدن مهم باشه سختی هاش رو نمی بینی و تحمل میکنی، اگر بارها و بارها خودت رو تو کشور ببینی و بگی من میرسم، پس مهاجرت ب آمریکا اونم از فامیل ما شاخ غول شکستن نیست اگر بخواهی میرسی بهش.

و پسر فامیل هم سن خودم، اولا اینکه شجاعت داشتن و وظیفه مدیریت افراد زیادی رو در خارج از کشور ب عهده گرفتن، حتی حفظ کردن قرآن خیلی کنترل ذهن میخواد، خیلی تلاش میخواد، خیلی پشتکار میخواد، تمرکز میخواد، و من تحسین شون میکنم، حتما اگر فردی مورد احترام قرار می گیره خودش فرد خیلی محترمی هست ک همون رفتار بهش برمیگرده. سخن رانی کردن برای افراد زیادی ک 2 برابر سن تو دارن ب من مهارت های ارتباطی شون رو یاد داد، اعتماد ب نفس شون، چطور نترسیدن و رفتن تو دل ترس هاشون. قطعا هر موفقیتی بهایی داشته‌.بهای تغییر شخصیت.

در کل ویژگی یکسان همه شون، احساس لیاقت و خود رو تو اون موقعیت دیدن و تجسم کردن فارغ از شرایط کنونی، احساس خودکم بینی نداشتن، عزت نفس و اعتماد ب نفس، نترسیدن و رفتن در دل ترس ها، ادامه دادن و ادامه دادن با امید، ویژگی های شخصیتی مثل محترم و مودب بودن، بخشنده بودن. علی بی غم بودن. اینکه گفتن من اینو میخوام و مطمئنم بهش میرسم و فقط ب قله فکر کردن نگفتن چه جوری؟ چطور؟

سپاسگزارم استاد عزیزم ک این فایل و تهیه کردین و تاکید کردین و ب یادم اوردین باید تعهد بدم برای تغییرم، در پناه الله باشید.