ذهنیت قدرتمندکننده در برابر ذهنیت محدودکننده | قسمت 1

سلام و عرض عشق به همه عزیزان

ابتدا که متن این فایل ارزشمند رو خوندم به خودم تعهد دادم که هم تمام تمارین رو دقیق انجام بدم و هم کامنت بذارم.

سوال اول رو از خودم پرسیدم و توی نوت گوشیم جواب رو یادداشت کردم. دیدم که در بیشتر مواقع احساس خوبی از موفقیت نزدیکانم ندارم. جالبه که با حرفام میخواستم خودم رو خوشحال و ساپورتیو نشون بدم اما در درون احساس خوبی نداشتم و با این حرفام حتی میخواستم خودم هم گول بزنم!

در موارد مختلف احساساتم متفاوت بود و در بعضی موضوعات احساس بدم شدت بیشتری داشت. مثلا در مورد موفقیت درسی و تحصیلی خیلی بیشتر حسم بد میشه. بعد از اون موفقیت های مالی. و دیگر موارد.

توی موفقیت های تحصیلی بیشتر مواقع انکار کردن موفقیت فرد به همراه حسادت و احساس بی ارزشی، با هم برام به وجود میاد.

سوال دوم هم نوشتم. یک لیست از موفقیت های نزدیکان و دوستان. و بعد اومدم احساسات واقعیم رو جلوی هر موفقیت نوشتم. وقتی داشتم می نوشتم انگار قلبم تیر میکشید. گاهی میخواستم همه احساساتم رو ننویسم سانسورش کنم. گاهی از خودم خجالت می کشیدم که واقعا این چه احساسی هست که تو داری؟؟؟ بعد ادعا میکنی که دوست خوبشی؟؟؟ واقعا تو در درون اینطوری فکر می کنی؟؟ یه جاهایی باورم نمیشد اینقد احساسات و افکار منفی نسبت به موفقیت اون فرد دارم! اما نوشتم بی پرده و بدون سانسور. خیلی برام آسون نبود! همزمان خودم رو سرزنش می کردم و باز اون احساسات منفی نسبت به موفقیت افراد (حسادت، احساس حقارت و…) در درونم شعله ور شده بود. مونده بودم حالا با اینا چیکار کنم؟؟

ادامه فایل رو پلی کردم. اول که شنیدم ذهنم گفت من چه ایده ی الهام بخشی آخه می تونم بگیرم؟! نمیشه من نمی تونم! من چه میدونم چه خصوصیاتی داشته! اصلا بیا بی خیالش شو! جواب دادن به این سوالا که فایده نداره!!

اما جلوی نجواهای ذهنم ایستادم. گفتم ایراد نداره. هر چی به ذهنم اومد می نویسم. بذار فقط بنویسم برای بعدش بعدا تصمیم میگیرم.

نشستم و جلوی هر موفقیت و در ادامه احساسات نامطلوبم اول نگاه مثبت و بعد ویژگی های مثبتی که در اون فرد دیدم رو نوشتم.

وای خدای من باورم نمیشد. اینقدر ایده های خوب و نگاه مثبت و قدرتمند کننده ای درباره ی هر موفقیت به ذهنم می رسید که واقعا لذت میبردم. بعدش ویژگی های فرد رو نوشتم . دیدم واقعا انگار داره یه چیزایی دستگیرم میشه. تازه دارم متوجه میشم که الگوبرداری باید چطور باشه. خیلی حس خوبی پیدا کردم. با هر جمله ای که برای تغییر نگاهم به موفقیت اون فرد می نوشتم انگار داشتم با یه دستمال زخمای روی روحم رو پاک می کردم. احساس شعف پیدا کردم احساس اینکه میتونم منم می تونم پس شدنیه میشه. برای منم میشه. انگار اون بار احساسات بد رو از دوشم برداشتم. الان که دوباره به موفقیت هر کدوم از افراد فکر می کنم احساسم خیلی بهتره. نمیگم کامل احساس حسادت و بی ارزشی ام رو پاک کردم اما واقعا خیلی بهتر شدم.

استاد عزیزم واقعا سپاسگزارم. شما با ساده ترین روش ها مهم ترین موضوعات رو به ما آموزش میدید.

پاینده باشید.