ذهنیت قدرتمندکننده در برابر ذهنیت محدودکننده | قسمت 1

سلام استاد عزیزم.

اول از همه میخوام به یه چیز راجب شما اشاره کنم.

شما نمادی هستید از کسی که باور داره به فراوانی.

هر بار با یه ایده جدید میاید و یه سری فایل های جدید و متفاوت میذارید که اگر شخص من بود میگفتم بابا این ایده خیلی خاصه خودش میشه دوره که باهاش پول در بیارم .اگر این و بصورت رایگان بذارم پس ایده از کجام بیارم برا محصول و پول دراوردن؟اما شما با ارامش خاطر تمام و باور قوی به اینکه ایده ها هر بار دارن بیشتر میشن یه عالمه فایل های خاص رو بصورت رایگان توی سایتتون قرار میدید.ممنونم ازتون که اینقدر الگو هستید.

بریم سراغ فایل:

چه فایل جالبی بود و الحق که یه خودشناسی خیلی حق بود.

یعنی اول که سوال پرسیدین وقتی افراد نزدیکتون به یه موفقیت خوبی میرسن چه حسی داریدمن با قطعیت نوشتم من خیلی خوشحال میشم براشون و حس حسادت و.. ندارم.اما وقتی از باورهای محدود کننده گفتید و بعد هم تمرین..متوجه شدم در لایه های زیرین ناخوداگاهم باور های دیگه ای داره میگذره.

در حالت کلی متوجه شدم ادم خیرخواهی هستم و با خوشحالی بقیه خوشحال میشم اما یه سری جاها که به خودم باور ندارم بتونم موفق بشم یا اینکه توی اون موضوع خودم و با اون شخص مقایسه میکنم؟در اعماق وجودم اندکی حس ضعف و دارم.

متوجه شدم انسان جاهایی حس ضعف و بی عرضگی میکنه که تو اون موضوع خاص به خودش ایمان نداره.

بریم سراغ تمرین جادویی:

1)برادرم : موفقیت های زیادی داشته اما میخوام موردی رو بنویسم که خودم تو اون موضوع زیاد ذهن قدرتمند ککنده ای ندارم.

برادر من طی دو سال از بیست میلیون به درامد میلیاردی رسید.

احساس من: یکم حس ناتوانی دارم.خیلی کم بطوریکه خودم قبل تمرین متوجهش نشدم اما باز هم هست.انگار خودم و دارم باهاش مقایسه میکنم و حس میکنم من نمیتونم.

نگاه درست؟ برادر من 12 سال از من بزرگتره یعنی به اندازه 12 سال و حتی شاید بیشتر تجربه بیشتر از من داره و البته ایشون کاملا تکاملش و طی کرده و یک شبه به اینجا نرسیده.تو باید بی نهایت سپاسگزار باشی که یه نفر از افراد بسیار نزدیکت یه انسان موفقه.کسی که با عشق نحوه عملکرد و تجربه هاشو در اختیارت قرار میده و الگوی فوق العاده ای هست.اگر ایشون تونسته در سن 31 سالگی میلیاردی پول بسازه پس من زودتر مستونم این کار و بکنم.ایشون بسیار الهام بخشه.

درسی که میگیرم؟

داداش من بسیااار عملگرا هست و کوچیکترین ایده ها رو هم عملی میکنه

تمرکز لیزری روی هدف

صبر صبر صبر صبر

_

استاد یکی از باور های محدود کننده خیلی منو به فکر فرو برد و حقیقتا هنوز هم به نتیجه نرسیدم راجبش.

باور محدود کننده؟اگر من نتونستم و تقدیرم همین بوده که شرایط سخت داشته باشم.

من از بچگی تو گوشم گفتن دکتر میشی دکتر میشی دکتر میشی و خودمم باور کرده بودم که تنها هدف زندگی دنیا و اخرتم پزشک شدنه.

سه سال کنکور دادم و نشد و سال اخر خیلی عالی عمل کردم و باز هم نتیجه چیزی که میخواستم نشد.من با خودم گفتم من تمام تلاشمو کردم و اگر نشده پس حتما این چیزیه که به نفع منه و رفتم یه رشته دیگه.

بعد کم کم فکرم باز شد و یه جورایی به این نتیجه رسیدم که پزشکی اصلا هدف من نبوده و علاقه خاصی هم بهش ندارم.اما باز نمیتونم با قطعیت بگم /با خودم میگم شاید چون قبول نشدی داری اینو ب خودت میگی.

حالا اینا رو گفتم که چی؟

وقتی میشنومم کسی از اطرافیان رتبه کنکورش خووب شده و پزشکی قبول شده براش خوشحال میشم و حسادت نمیکنم اما اعماق وجودم حس ضعف میکنم.

نمیدونم این ضعف از چیه/خودم حدس میزنم بخاطر فشار اطراقیانه چون هنوز که هنوزه بعد دو سال بابام میگه پزشکی قبول نشدی. و انگارز ارزش شخصیت منو به اون رشته گره زده.حس میکنم وقتی بقیه قبول میشن اطرافیان منو بی ارزش میدونن و …آره انگار دارم به این باور میرسم که من واقعا ب پزشکی علاقه ندارم و همون موقع هم که میخواستمش به به به و چه چه بقیه فکر میکردم نه به خود رشته:/

اما باز هم نمیتونم با اطمینان بگم چون ب خودم ثابت نشده هنوز.نمیدونم شاید حتی ی روز کنکور دادم که به خودمک ثابت کنم چون با دیدگاه الانم هیچ چیزی نشد نداره و من اگر بخوام ب راحتی قبول میشم کنکور و …..

2) دوستم دندون پزشکی قبول شد

احساس من؟ همون چیزی ک بالا گفتم.براش خوشحالم و کلی هم تشویقش میکنم اما وقتی به نگاه غالب جامعه نگاه میکنم حس میکنم بقیه منو بی ارزش میدونن برا همین کمی حس ضعف میکنم.اما اگر بخوام نگاه جامعه رو کنار بذارم کاملا براش خوشحالم

نگاه درست؟باید خودارزشی رو فارغ از نگاه جامعه حتی پدرم در خودم ایجاد کنم.مهم نیست بابا چه فکری میکنه و با چه معیاری میخواد ارزش و میزلت=ن موفق بودن منو بسنجه.من با ارزشم و این مسیر زندگی همونیه که من میخوام و کاملا تصمیم خودمه و راضیم ازش.

درس هایی که میگیرم؟ رها بودن از هدف. دوستم ب طرز خیلی جالبی بیخیال بودم و برعکس من که کلی جلز ولز میکردم که من باید حتما پزشکی قبول شم/نتیجه نهایی چندان براش مهم نبود.

نتیجه نهایی: باید خودارزشی در خودم ایجاد کنم .باید این پاشنه اشیل و که فکر میکنم من وقتی باارزشم که پزشکی بخونم و از بین ببرم.

فاطمه عزیزم چون از بچگی تو گوشت خوندن تو پزشک میشی و نشد و چون هنوز که هنوزه بابا میگه دوباره کنکور بده ناخوداگاه فکر میکنی رشته ای که داری درس میخونی بی ارزشه درصورتی ک همونطور که گفتم ناخوداگاهه چون فقط شنیدی و روش کار نکردی.

در حال حاضر مشغول به کار و مشغول به تحصیل در رشته ای هستی که بهش علاقه مندی. این چیزیه که وجود تو رو سیراب میکنه.مهم نیست پدر چی میگه.اون خیر تو رو میخواد و بیشترین چیزی که براش مهمه اینه که تو یه ادم گنده ای بشی که اسمت دربیاد و بتونه پزت و بده.برا همین میگه پزشکی برا همین میگه بخون حداقل استاد دانشگاه بشی و …

عاشق خودت باش بدون اهمیت ب حرف بقیه.

ب پدرت احترام بذار و باهاش بحث نکن اما بدون ن ظر و عقیده ی اون تا زمانی که تو باورش نکردی تو زندگیت هیچ اثری نداره.تو باارزشی و به رشته و کار و تصمیماتت باور داشته باش. تو توی تصمیم گرفتن خیلی خوبی و بهترین کس برای تصمیم گرفتن برای خودتی..عاشقتم….

استاد از صمیم قلبم سپاسگزار این فایلا هستم که با عشق و لطف فراوان در اختیارمون قرار میدین و زندگی های زیادی رو با صحبتاتون تغییر میدین.

فایل بسیار ارزشمندی بود عین همه ی فایلای دیگه.

عاشقتونم