ذهنیت قدرتمندکننده در برابر ذهنیت محدودکننده | قسمت 1

به نام خدای مهربان

1402/11/14

تمرین جلسه اول

حتی فک کردن بهش کار سختیه برام ،احساس میکنم که روبروم وایساد و من از مواجه شدن باهاش بشدت اضطراب دارم / هیچ راه فراری ندارم ،هیچ دوره ای بهش پناه ببرم که از این کار فرار کنم،و یا آشغال رو زیر مبل بزنم ، هر جا میرم استاد مچم رو میگیره از یه طریقی، انگار با دوره حل مسائل و این فایل دانلودی دیگه افتادم تو سه کنج رینگ و هیچ راه فراری نیست ، تنها راه مواجه شدن باهاش و حل کردنش هست هرچند بسیار سختمه که حتی بخوام بهش فک کنم .

موفقیت های افراد نزدیک خودتون رو بنویسد با ذکر اسامی

از چه نگاه مثبتی میتونم موفقیت های افراد نزدیکم رو ببینم .که برای من الهام بخش باشه برای حرکت کردن برای پیشرفت کردن.برای موفق شدن.

در نهایت برای هر کدام بنویسید که چه درسهایی میتونم بگیرم از مسیری که اونها برای موفقیت طی کردن.

چه ویژگی های شخصیتی داشتن یا در خودشون ایجاد کردن ، چه توکلی داشتن، چطور مسائل رو حل کردن ، مثلا ویژگی های مالی رو درست کردن حساب کتاب کردن، یا مهارت های ارتباطی شون رو تغییر دادن که به موفقیت رسیدن ،من چه درسی میتونم بگیرم که در زندگی خودم ایجاد کنم

اولین نکته ای که در اینجا هست اینه که تا حالا به این شکل به موضوع موفقیت یه نفر نگاه نکرده بودم، وقتی که استاد توضیح داد انگار تازه برام مشخص شدکه نگاه اصلا چی هست ، یا باور چیه، یا چطور اصلا باید نگاه کنی به مضوعات، من فک میکردم که تغییر باور یه موضوع کاملا متفاوت و جدایی هست، و فقط باید بشینی و یه سری فایل گوش بدی ، یا بشینی تو خونه به اصطلاح رو خودت کار کنی، یا شغلت رو عوض کنی، یا یه مهارت جدید یاد بگیری، کلا فک نمیکردم ، ولی وقتی که شروع کردم به نوشتن این تمرین انگار تو ذهنم یه چیزی جابجا شد، انگار با خودم رو برو شدم ، انگار که من مقابل باورهام قرار گرفتم و انگار که باید حلشون کنم ،ولی در ظاهر سخت میاد برام .

اینجا یه نکته هست که من باید برای خودم حلش کنم ، اونم اینه که من اصلا نمیخوام فک کنم و میخوام که فقط به ظاهر یه کار فیزیکی انجام بدم و به ذهنم بگم ببین من این کارو کردم ولی نشد.

انگار میخوام از اصل موضوع و حل کردن و فک کردن و روبرو شدن با خودم فرار کنم

انگار که نمیخوام حلش کنم ،انگار که اگر موضوع حل بشه تازه من بدبختی هام و عذاب هام شروع میشه ،انگار سختی هام تازه بعد از روبرو شدن با باورهام و حل کردن اونها تازه شروع میشه ،چون دقیقا این باور رو دارم که اگر باورم تغییر کنه باید حرکت کنم و ذهنم از حرکت کردن و رو بروشدن با شرایط جدید بشدت میترسه و نگرانه

همین الان که دارم مینویسم و در عمق خودم فرورفتم احساس میکنم بدنم سر شده

احساس میکنم بدنم داره سست میشه وعضله هام کار نمیکنه ،انگار بدنم جلو نمیره .،انگار دقیقا دست گذاشتم روی خود زخم یا خود ریشه عمق وجودم ، یا سرچشمه حرکت کردن وجودم در هر صورت انگار دقیقا دست گذاشتم روی نقطه ضعفم، انگار میخوام کار خطرناکی انجام بدم

1. رضا : موفقیت کسب کرده : خارج شدن از منطقه امن، رشد مالی و ساختن پول، خرید خونه، استقلال مالی، خرید ماشین جدید،ایجاد کسب کار شخصی برای خودش، داشتن ویلای شخصی، مسافرت خارجه، کمک مالی به خانواده،داشتن راننده شخصی، روابط گسترده و اعتبار شخصی بالا.

احساس من در مقابل اون: بی عرضه گی ، بی لیاقتی ، بی کفایتی، اضافه بودن، هدر دادن وقت، از من دیگه گذشت،ناتوانی، بی استعدادی،شرایط نامناسب من ،نداشتن فامیل موفق،نداشتن روابط خوب، راکت موندن و حرکت نکردن.

2. حمید : موفق کسب کرده: ساختن پول، خرید خانه، خرید ماشین، ساختن باغچه ،پس انداز مناسب، گذر از نیازهای روزمره، درامد بیشتر از مخارج،داشتن کسب و کار شخصی، داشتن تایم آزاد :

احساس من در مقابل اون : حسادت، سرافکندگی بخاطر بی سوادی در صورتی که من سخت ترین رشته یعنی لیسانس مکانیک رو دارم،بی عرضه گی،از دست دادن وقت،بی ارزشی،کودنی،ضعیفی،ترسوبودن،بی دست و پایی و دست و پا چلفتی،خجالتی،کم رویی رو دارم ، حمال دیگران

3. میلاد: موفقیت های کسب کرده: مهاجرت به ترکیه، ساختن پول، یادگرفتن زبان ترکی

احساس من در مقابل اون: ترسو بودن، بی عرضه گی، کم استعدادی،

4. فتاح: موفقیت های کسب کرده: ایجاد کسب و کار شخصی و راه اندازی کارخانه، ساختن پول، ماشین ،خونه، مسافرت خارجه، فرستادن بچه به اتریش با بهترین امکانات.

احساس من در مقابل او: بی عرضه گی، کم دست و پایی،بی هدفی، بی برنامه ای،ترسو ،حمال دیگران

5. علیرضا : موفقیت کسب کرده: داشتن کسب و کار شخصی، وقت آزاد،

احساس من در مقابل اون: بی عرضه گی، حمال دیگران بودن، ترسو بودن، کم دست و پا بودن، دست و پا چلفتی بودن، حقیر بودن، کم ارزش بودن،بزدل بودن،بچه مثبت بودن.

6. رفیعی: موفقیت های کسب کرده : خارج شدن از منطقه امن ، ایجاد کسب و کار شخصی و تولید و کارگاه ، ساختن پول، خرید خانه، خرید ماشین، ساختن ویلا

احساس من در مقابل اون: بی عرضه گی، ترسو بودن،بی هدفی و بی برنامه گی

7. منیری: موفقیت های کسب کرده: خرید خانه و ماشین ، سوله کارگاه

احساس من در مقابل اون : عدم علاقه و توانایی، نداشتن پشتیبان،

8. عقیل: موفقیت های کسب کرده: ساخت خانه، ایجاد کسب و کار شخصی داروخانه

احساس من در مقابل اون: حمال دیگران بودن، کم دست و پا، ترسو

بخش دوم :

با چه نگاه مثبتی میتونم به پیشرفت دوستان نگاه کنم ،و اینکه چه درسی از اونها میتونم بگیرم که استفاده کنم ؟

میتونم با این نگاه به افراد نگاه کنم که ببین اونا به حرف مردم توجه نکردن و حرکت کردن، و نتیجه گرفتن در شغل ها مختلف،پس منم اگر حرکت کنم و حرف مردم مهم نباشه برام و تمرکز بزارم منم موفق میشم

1. من از همه اونها که نوشتم اولین درسی رو به نظرم میرسه : اینکه اونها همه در کنار کاری که کردن کاری رو راه انداختن، یعنی هیچ کدومشون خودشون رو بیکار نکردن، در صورتی که من میخوام این کارو انجام بدم.

2. خروج از منطقه امنشون با توکل به خدا بود

3. خودشون رو ارزشمند دونستن و سطح بالاتری رو میخواستن که داشته باشن برای خودشون

4. خودشون رو مسئول زندگی دونستن

5. حرف مردم بی اهمیت ترین چیز برای اونها شد

6. از جایی که بودن ،از خیلی کم شروع کردن، به الهامات قلبی شون عمل کردن

7. تو ذهنشون الگویی داشتن هر کدومشون

8. به اینکه بعدش چی میشه زیاد فک نکردن

9. تا اونجا که میتونستن و در توان داشتن حساب کتاب ر انجام دادن

10. حساب کتاب زندگی و خرج کردنشون طبق برنامه و کاغذ بود

11. بخش بیشتر درآمدشون رو صرف کسب و کار شخصی خودشون کردن

12. از آدم های بدردنخور در مسیرشون دوری کردن

13. به اون چیزیکه می آمد قانع نبودن

14. همیشه سعی میکردن که احساسشون رو خوب نگه دارند

15. راه ها مختلفی رو تست کردن

16. اگر مشکلی براشون پیش می اومد بدنبال حلشون بودن .

17. خوش برخورد بودن

اولین درسی رو که من دیدم و تصمیم میگیرم انجامش بدم دو مورده که اول یکیش رو انجام بدم بعد دومی

خارج شدن از منطقه امن و تست کارهایی که بهم الهام میشه جهت شناسایی علایقم هست

دومی : حساب کتاب دخل و خرج که خرجم از دخلم کمتر باشه که اذیت نشم

فعلا اینها به ذهنم میرسه و دوباره این سوال رو پاسخ میدم تا به درک بهتری برسم که انجامش بدم

سپاسگزارم

به نام خدای مهربان

1402/11/13

جواب قسمت اول : قبل از توضیحات استاد

سلام به استاد عزیزم که دقیقا دست گذاشت روی پاشنه آشیل من با این سوال ،واقعا از شما سپاسگزارم

سوال

اگر یکی از افراد نزدیک به شما به موفقیت بزرگی برسه ، هر موفقیتی ،که به نظر شما موفقیت بزرگی هست شما چه احساسی داری؟آیا احساس خوشحالی میکنی؟

آیا احساس الهام بخشی میکنی برای پیشرفت بیشتر و خیلی کنجکاوی که ایده بگیری؟ببینی که چطوری تونسته که به اون موفقیت برسه ؟ و باور میکنی که اگر اون تونسته پس برای من امکان پذیره ؟

یا نه اگر ببینی که یکی از دوستای نزدیکت از اعضای خانوادت ، فامیل افرادی که خیلی بهت نزدیکن به یک موفقیت خیلی بزرگی رسیده احساس حسادت میکنی؟یا احساس میکنی که اون به یه موفقیت رسیده تو خودت رو بی عرضه تر نشون میدی:یا احساس میکنی که داره ناتوانی من رو نشون میده ،انگار که من خیلی بی عرضه دیده میشم بخاطر اینکه اون خیلی موفقه !

قبلش اینو بگم که اگر ذهن من دهن باز کنه و بخواد من رو با یه جمله معرفی کنه این رو میگه : سلام من مجتبی محجوب هستم یک بی عرضه.این دقیقا چیزی هست که هر جا احساسم بده ریشه اش رو میگیرم به این میرسم

جواب من :

بله به صورت 100% من خودم رو بی عرضه میبینم ! چطور؟ توضیح میدم به صورت مثال های عینی

کسانی که در همین چند ساله اخیر به موفقیت های خوبی رسیدن ، کسانی که دقیقا هم وضع من بودن و با من دوست و فامیل بودن

1- رضا صحرارو: دوست بسیار نزدیک من از بچگی

2- حمید عمو نادر : نسبت فامیل همسر و بعدا دوست من

3- میلاد نوری : همکار و دوست من

4- فتاح : فامیل همسر من

از سنگین ترین حالت احساسی شروع میکنم، گزینه اول:

بله من و رضا و یه دوست مشترک دیگه همیشه با هم بودم و من و رضا رفتیم دانشگاه ، اون حسابداری خوند و من مکانیک، وضعیت جفت ما دقیقا شبیه به هم بود ، یعنی هم اون پدر نداشت هم من، اون خرج خودش رو میداد و خانواده اش رو و هم من ، هم اون تو کارخونه شاغل شد هم من ،تازه سابقه من از اون هم بیشتر بود، تا اینکه رضا از پاکدشت مهاجرت کرد به تهرانپارس ، چون از اول دوست داشت و همیشه هم تو جمع های ما میگفت و بقیه مسخره اش میکردن، یعنی از همسر من گرفته تا برادرش و خانوداده دیگه ای از دوست ما، من هم دلی مسخره میکردم یعنی میگفتم تو داری اشتباه میکنی ، و باور نداشتم که اصلا بشه بری تهران ، خیلی خطرناکه و نشدنی، ولی اون میخواست، تا اینکه این اتفاق افتاد و اون رفت ، از اونجا دیگه من نتونستم باهاش ارتباط بگیرم ، یعنی اصلا وجودم اجازه نمیداد ، چون ته ذهنم میگفتم خب دیگه ، رضا که از من بالاتره و من سطحم پائین تر ، پس بزار مزاحمش نشم، اخه اون کارهای مهم داره و من کارهای بی ارزش، با اینکه اون چندین چند بار متوالی تماس میگرفت و میگفت مجتبی کجایی و احوال من رو میپرسید ، با اینکه من بچه بشدت خوبی هستم ، یعنی واقعا اگر با من دوست باشی جز لذت و احترام و آرامش در کنار من چیز دیگه ای نمیبینی، ولی من یعنی باورهای من نمیگذاشت که من باهاش ادامه بدم ، تا اینکه دوست مشترک ما گفت که رضا ماشین خریده ،خونه خریده، تو شمال ویلا ساخته

اونجا بود که تمام وجود من داشت میسوخت ، احسا یأس و نامیدی وجودم رو گرفت، گریه میکردم، ناراحت بودم ،حتی میخواستم دست به خودکشی بزنم ، که من چقد بی عرضه ام ،منی که همه میگفتن تو از لحاظ استعداد، زیبایی، هنر،توانایی، ارتباط از اون خیلی بالاتری، من موندم با جیب خالی و یه خونه مستاجری و هر روز هم اوضاع بدتر میشه ،ولی اون با تمام اون پیشرفتهایی که کرده بود و درآمد ماهی 300 میلیون تومان داشت وجود من رو میخورد، جلوی روش خوب بودم ولی وقتی که ازش دور میشدم فقط و فقط میگفتم که تو بی عرضه ای ،اون یکی دوستم میگفت رضا دزدی میکنه ،ولی من این احساس رو نداشتم و میگفتم که من بی عرضه ام ،من عمرم رو هدر دادم ، من دیگه نمیتونم ، رضا رفت و من موندم ،من بدبختم و من بچاره ام

بله من در مقابل رضا هنوز هم احساس بی عرضه گی میکنم ، احساس ناتوانی ، احساس پوچی، و زیادی بودن، حتی میگم که جای اون رو من تو این دنیا گرفتم ، بزار من نباشم .

مورد دوم حمید هست

حمید اینا، وضعشون موقع ازدواج بد تر از ما بود، اویل رفت کارخونه ولی فرار کرد و گفت اینجا بدرد من نمیخوره، و بعد رفت کشاورزی، کاری که دوست داشت، و سالها ادامه داد ، و من همیشه به صورت ناخودآگاه هر وقت این آدم رو میدیدم میگفتم که اینها بی سوادن و من با سواد ، مجتبی تو تحصیل کرده ای و همین مهمه ، تو سطح سوادت بالاست ، و تو چون مدرک داری با ارزشی و اونا ارزشی ندارن، تا اینکه حمید به موفقیت مالی رسید ،ماشین صفر خرید ، خونه خرید ، باغچه ساخت و همسرش همیشه پول داشت و هر چی دلشون میخواست میخریدن، و ترکیه مسافرت میرفتن و چقد وقت آزاد داشتن ،ولی من مهندس ، منه مدرک دار، من تحصیل کرده ، هیچی، گفتم یا خدا، دیگه نمیتونستم از جلوی خونه اشون رد بشم ،گفتم الان میگه این بدبخت و نگاه ،پدرش در اومد با چه زجری درس خوند با چه فلاکتی ، الان هنوز میره برای مردم کار میکنه و همیشه هشتش گرو نه هست ،و بشدت احساس حسادت میکردم ،حتی وقتی که همسرش اومده بود خونه ما، چون همسرش دختر خاله همسر من میشه ، من بشدت داشتم خودخوری میکردم ،به شدت احساس ضعف داشتم ، پاهام داشت شل میشد، که ببین مجتبی تو این همه میگفتی تحصیل کرده ام و یه سری تو سرها هستم ولی ببین این ها بدون سواد پنجم اومدن و تو داری حسرت اینها رو میخوری، خیلی سنیگینی میکنه تو وجودم وقتی اینارو میبینم مخصوصا که از لحاظ مالی رشد کردن و چقد آزادی هم دارن .

همین الان که دارم مینویسم و میترسم حتی از روزی که پاش بیفته که بگن ها چیه مجتبی ، تو فک میکردی که درس خوندن بهت عزت میده ، سرت رو بالا میبره ،دیدی که کل زندگیت اشتباه کردی، و این حسرت و این نگاه من رو آتیش میزنه

بله من حسادت میکنم به حمید و خانوادش، وقتی میبینمشون احساس شرمندگی دارم پیش خودم ، عصبی میشم و حتی در این مورد تفکر خودکشی میاد تو ذهنم

مورد بعدی میلاد و فتاح هست :

خب برای اینها هم حسادت میکنم ولی خب خیلی کمتر از اونهای دیگه ،برای میلاد چون میگم که اون عرضه داشت مهاجرت کرد، کسی که پیش من بود همکار من بود و من از شرایطش که خیلی پائین تر از من بود خبر داشتم،ولی اون رفت ترکیه و الان اونجاست و من همچنان همونجای قبلی زندگی میکنم و فقط محل کارم رو تغییر دادم

برای فتاح هم چون وضعیتش قبلا مثل من بوده و بعد کارخونه دار شده ، هم احساس ندامت و پشیمانی دارم احساس بی عرضه گی

حتی چون فامیل هستیم روم نمیشه پیش این آدم ها برم ،چون که اگر از من بپرسن که تو چه کار کردی و داری چکار میکنی من هیچ جوابی ندارم ،و فقط میگم که از روی بی جوابی دلار بالاست و مملکت ثبات نداره ، با اینکه میدونم همه چیز از ترس من ریشه داره

من میترسم که حرکت کنم ،من میترسم که محیط امنم رو رها کنم ،چون اصلا نمیدونم باید چکار کنم، من این فکر رو دارم که تو الان

36 سالته دیگه میخوای چکار کنی ،دیگه دیر شده، برو بمیر،تو هیچ کاری نکردی، خرج زن و بچه رو از کجا میخوای بیاری و بی عرضه هستی

بله تو تمام موارد بالا احساس بی عرضه گی بالاترین اولویت رو برای من داره .

سپاسگزارم