ذهنیت قدرتمندکننده در برابر ذهنیت محدودکننده | قسمت 1

سلام استاد عزیزم

باز هم قرار با این سلسله فایل ها به خودشناسی برسم و با بخش‌هایی از درونم روبرو بشم که شاید تا الان نمیدونستم وجود داره

پس سعی کردم ور مورد خودم بنویسم

البته بخش تمرین احتیاج به زمان بیشتر و تمرکز بالاتری داره پس فقط در مورد بخش اول مینویسم

اگر کسی از نزدیکان به موفقیت کاری یا مالی برسه خوشحال میشی و تحسینش میکنی یا احساس حسادت یا ناتوانی میکنی

این احساس همیشه برای من به شکل صفر و صدی نبوده

یعنی ترکیبی از هر دوش بوده

و البته در مورد آدم‌های مختلف با هم فرق داشته

مثلا وقتی کسی ثروت و موفقیت خوبی کسب کرده برای اون خوشحال میشم ولی همزمان برای خودم ناراحتم که پس من چی

چون در اغلب موارد به شناختی که هز طرف مقابل داشتم دیدم نه توانایی خاصی داشته نه کتر خاصی انجام داده نه رنجی کشیده ولی خیلی راحت و با انجام یه سری کارهای خیلی معمولی که همه میتونن انجامش بدن به چنین سطحی از موفقیت و رفاه رسیده و در مقابل منی که مثلا این همه توانایی داشتم انقدر درسم خوب بوده همیشه شاگرد اول دانشگاه بودم انقدر تو کارم توانایی و مهارت دارم یک هزارم تون هم نتیجه کسب نگردم و هنوز لنگ هزینه های اولیه زندگیم هستم

اصولا در ذهن من میزان سختی و رنجی که آدم‌ها تحمل میکنن باید رابطه مستقیم داشته باشه با میزان موفقیت و کسب ثروتشون

یعنی من چون تو زندگیم سختی‌های عجیب و غریبی کشیدم در حدی که میزان اون سختی‌ها با میزان سختی که پنجاه نفر روی هم متحمل میشن برابری میکنه خودمو لایق رسیدن به نتایج میدیدم و با خودم میگفتم فلانی که تو زندگیش هیییییچ سختی نکشیده پس چرا انقدر موفقه انقدر ثروتمنده.

و دقیقا با همین توجیح حرصم می‌گرفت و احساس بدبختی بهم دست می‌داد

که پس من چی

حالا یه مساله ای معمولا خودشو نشون میداد این بود که در مورد کسانی که همکار و همصنف بودن این قضیه بسیار بسیار تشدید میشد

یعنی این حرص تبدیل به تنفر یا احساس عجز و بدبختی بسیار شدید میشد

به زمین و زمان بد و بیراه میگفتم

از طرفی هم میدونستم این حسادت پدیده خیلی اشتباهیه پس باااز هم بخاطر این حسادت خودمو سرزنش میکردم و حالم از خودم بهم می‌خورد.

در مورد این باور محدود کننده که من فکر میکردم با موفق شدن همکارها و هم صنفهام شانس موفقیت من از بین رفته باز هم بیشتر ناراحت میشدم و احساس بد تمام وجودمو فرا میگرفت.

یا مثلا وقتی نزدیکانم یا مثلا پارتنرم از موفقیت و ثروت یکی از هم صنفهام تعریف می‌کرد دوست داشتم خودمو و اونو و اون همکارم رو از روی زمین محو کنم چون به حدی از احساس تنفر و احساس بد می‌رسیدم که برای خودم هم قابل تحمل نبود.

چون این مساله رو یجور بی عدالتی میدیدم که چرا من با این همه توانایی هییییچی تو زندگیم ندارم چرا مشتری ندارم ولی فلانی مشتری هاش از سر و کولش بالا میرن.

و اینکه پارتنرم این مساله رو عنوان می‌کرد احساس بدبختی بهم دست می‌داد که اون منو قضاوت میکنه و با خودش میگه حمید چقدر بی‌عرضه و بدردنخوره چقدر تو کارهاش بد عمل‌ میکنه که انقدر همیشه درگیر مشکلات مالیه

و چون تلاش های بسیااار زیادی کرده بودم و هیچ نتیجه متفاوت از قبل نگرفته بودم این احساسو داشتم که من ناتوانم از ساخت ثروت و موفقیت و این ناتوانی رو به شرایط بیرونی خودم ارتباط می‌دادم و با خودم میگفتم آره اگر من هم فلان ماشین رو داشتم اگه فلان گوشی تو دستم بود اگر تو فلان منطقه دفتر داشتم و ….. خوب معلومه که من هم مشتری داشتم من هم میتونستم خوب پول در بیارم

یا مثلا اگر من هم یه بابای پولدار داشتم که بهم سرمایه می‌داد معلومه من هم میتونستم پروژه های خودمو داشته باشم

خلاصه اینکه این بی‌پولی و بیکاری به هنه چیز و همه کس ربط داشت بجز به خودم و باوهای خودم

در کل این نوع نگاه باعث شده بود قبل از آشنایی با استاد تقریبا با تمام فامیل قطع ارتباط کنم چون تو هر مهمونی و دورهمی فامیلی بالاخره یه خبری از یه موفقیت یا ثروتی از یه کسی به گوش می‌رسید و این باعث می‌شد احساس بدبختی در من تشدید میشد.

یا در مورد تقدیر که استاد گفتن من هم طبق باورهای مذهبی که داشتم هم از دیگران و هم از خدا لجم می‌گرفت که آخه چرا با وجود اینهنه تلاش ، تقدیر من بدبختی و فقره

اینجا دیگه به خودم و خدا و دنیا بد و بیراه میگفتم و احساسم بدتر از قبل میشد.