ذهنیت قدرتمندکننده در برابر ذهنیت محدودکننده | قسمت 1

بسم الله النور الوهاب الرزاق العلیم الرحمن الرحیم

سلام به بندگان خاص خدا

خودشناسی، مهم ترین اصل زندگی است. ما آمده ایم تا این گنج درون خودمان را بشناسیم.

خدا مخفف خود آ یا همان به خودت بیا است.

یه حدیث قدسی شنیده بودم که:

(داود علیه السلام گفت: «یا رَبّ لِماذا خَلَقْتَ الخَلْق؟ قال: کُنْتُ کَنزا مَخفّیا فَاَحبَبْتَ اَن اُعْرَف فَخَلَقْتُ الخلَقَ لاُِعرَف» یعنی: پروردگارا! برای چه مخلوقات را آفریدی؟ خدای تعالی فرمود: گنجی پنهان بودم، دوست داشتم که شناخته شوم، پس خلق را آفریدم تا مرا بشناسند.)

و برایم سوال بود که خدا چرا میخواست شناخته شود؟

الآن با توجه به دریافت هایی که تا الان داشتم در واقع دوست داره ما خودمان را بشناسیم و از گنج درونی مان پرده برداریم نه اینکه خدا را بشناسیم چون ما اصلا نمی توانیم به وجود خداوند پی ببریم مثل این است که یک ماهی بخواهد عظمت اقیانوس رو درک کند. ولی یک ماهی می تواند عظمت و توانایی خودش رو بشناسد و بهترین استفاده رو از زندگی که دارد ببرد.

این که این همه در قرآن به تفکر و تعقل اشاره کرده برای این است که واقعا تا سوالی پرسیده نشود، هیچ وقت برای پاسخ به اون فکر نخواهیم کرد.

استاد ماهرانه از این شیوه با سوال های هوشمندانه برای خودشناسی استفاده کرده است.

و اما پاسخ به سوالات این فایل:

سوال قسمت اول:

اگر یکی از دوستان یا نزدیکان شما به موفقیت قابل توجهی برسد، شما چه احساسی درباره موفقیت آن فرد داری؟

آیا خوشحال می شوی و انرژی و انگیزه می گیری؟!

آیا موفقیت او الهام بخش شما می شود؟!

یا شما را به احساس حسادت، ناتوانی می رساند؟

مرحله اول

جمیله: قبولی در آزمون استخدامی آموزش و پرورش

اسماعیل:خرید زمین

صدیقه: آموزش دوره تاتو و رونق کسب‌ و کار اون

مرحله دوم

وقتی که فهمیدم جمیله که دختر خاله و همسن من است در سن 43 سالگی آزمون قبول شده سعی کردم زیاد بهش فکر نکنم و سختی کار معلمی رو به خودم یادآوری کنم .چرا که من هم دفترچه استخدامی رو خونده بود و نوشته بود شرط سنی حداکثر 40 سال ولی یه بند دیگه اضافه داشت به اسم تشویق فرزند آوری که به تعداد بچه از سن کم می شد ولی من اصلا متوجه این بند نشده بودم، و یجورایی احساس از دست دادن موقعیتی که از دستش داده ام و احساس کردم چقدر باورهای داغونی دارم که حتی متوجه نشدم که همچین بندی هست.

وقتی فهمیدم که اسماعیل که برادر همسرم است زمین در بهترین جای شهرمون خریده یه حس عقب افتادگی عجیبی حسم رو بد کرد، که چطوره که ما خونه از خودمون نداریم و ایشون علاوه بر 5 تا خونه زمین هم خریده، ولی سعی کردم باز نقص های زندگی اش رو بیاد بیارم و بگم لااقل ما این ها رو نداریم.

(خدای من، خودم از خودم خجالت می کشم، کله ام داغ شد از این همه ضعف شخصیتی، رب انی لما انزلت الی من خیر فقیر)

وقتی دیدم صدیقه، همعروسم علاوه بر کار معلمی کار تاتو رو با مهارت خاص انجام می دهد و در کار خود موفق است، احساس خوبی نسبت به خودم نداشتم و خودم رو از زندگی عقب می‌دانستم و حس خوبی نداشتم، و از این که تا این مرحله از زندگی هنوز مولد نیستم احساس ام بد میشه.

مرحله سوم

سوال اول: از چه زاویه ی مثبتی به موفقیت های این افراد نگاه کنم که باعث شود:

به خودباوری برسم

الهام بخش من باشد و برای اقدام در راستای تحقق خواسته هایم ایده بگیرم؛

جمیله همیشه دوست داشت سر کار معلمی برود و برای اون تلاش می کرد با اینکه همسر سخت گیر و بچه های وابسته‌ ای دارد موفق شد به آرزویش برسد.

این به من نشان میده کافیه هدف داشته باشی و اون رو در باور کنی که بهش می رسی، حتی اگر احتمال اون صفر باشه، قانون جوری عمل میکنه که به خواسته آن برسی.

اسماعیل آدم ولخرجی نیست و برای پول ارزش قائل است و از دوران نوجوانی تا حالا اهل پس انداز کردن و سرمایه گذاری بود. و این ویژگی اش رو تحسین می کنم که در عین اینکه به اندازه کافی انفاق می کند ولی درست هم پس انداز می کند.

صدیقه رو تحسین می کنم که فقط به شغل معلمی اکتفا نکرده و به کار مورد علاقه اش پرداخته و دارد از اون پول می سازد.

سوال دوم: چه درس هایی می توانم از مسیری بگیرم که منتهی به موفقیت این افراد شده است؟

من سه درس مهم از این سه عزیز گرفتم

1_ داشتن هدف

2_ دانستن ارزش پول و پس انداز و سرمایه گذاری هوشمند

3_ پرداختن به کار مورد علاقه

با سپاس از استاد عزیزم و مریم بانوی زیبا و قشنگم

ان شاءالله در پناه حق روز به روز توحیدی تر و سعادتمند تر باشیم الهی آمین