ذهنیت قدرتمندکننده در برابر ذهنیت محدودکننده | قسمت 1

به نام خالق یکتا

سلام به استاد عزیزمان آقای عباس منش و بانو شایسته‌ی گرامی و همه عزیزان سایت جهانی عباس منشی.

تمام اتفاقات زندگی ما بدون استثنا حاصل باورها و افکار ماست.

موفقیت دیگران و احساس من با دیدنشان…

خوب استاد عزیزم الآن که نگاه میکنم خیلی‌ بهتر شدم ولی اصلأ نمی‌تونم بگم به هیچ اندازه حسادت نمیکنم.

و برای خیلی‌ از افرادی که میبینم که رشد کردند بیشتر از من خیلی‌ کمی حسادت میکنم و می‌گویم که چرا باید بیشتر از من رشد کنه به خصوص افرادی مثل همکاران و همصنفی هایم و یا حتی شاگردان خودم که یه موقع صفر صفر اومدند پیش من ولی الان جلوتر از من اند.

الان خوب خیلی خوشحالم که رشد کردند و به خودم میگم حالا خوب بود بد بخت بیچاره بودند و میگفتند شاگرد استاد حمید رجایی بودیم.؟؟؟؟؟

یعنی این گفت و گو چند سال پیش منه ولی الآن احساسم بد نمیشه ولی ته دلم میگم چرا من نباید رشد کنم.

من که خیلی باتجربه و معتبر ترم.

من که خیلی‌ متعهدانه تر کار میکنم.

من که خیلی‌ سرشناستر هستم و اصلأ کار های شاگردم به واسطه‌ی اعتبار من داره می‌گیره.

و خیلی از برتری ها و مهارت‌هایی که من نسبت به اون میبینم.

ویا دیگر همکارانم توی صنفی که هستیم و یک عالمه برتری خودم نسبت به اونا دارم ولی موفقیت اونها رو ته دلم خیلی خوشحال نمیشم.

البته قبلاً ناراحت میشدم ولی الان سعی میکنم برای باور پذیری منتقشو برمی‌داریم و ازش میگذرم.

درسته انگیزه و انرژی نمی‌گیرم ولی سعی میکنم الگو برداری کنم.

ولی یکم که دقیق تر نگان میکنم میبینم که وقتی موفقیت کسی از اطرافیان ام رو میبینم به خودم میگم زود باش همه رفتند جلو من عقب موندم چرا من نه.باید بجنبم و احساس کمبود موقعیت ها و احساس سر خوردگی و ترس از موفق نشدن بهم دست میده البته به خودم آفرین میگم چون قبلاً احساس نفرت و کینه نسبت به طرف داشتم ولی الآن نه.یا شاید بهتر بگم کمتر .

حالا این احساس بد ناشی از دیدن موفقیت دیگران در من برای چیه ؟

آیا می‌گویم که موفقیت یه تعدادی بوده و الآن سهم من کم شده ؟؟؟؟

آیا می‌گویم که چرا اونا موفق شدند و من احساس کوچک شدن میکنم ؟؟؟

آیا می‌گویم من میخواستم به اون ایده عمل کنم و به اون موفقیت برسم ؟؟؟؟

آیا می‌گویم من پیش دیگران چون اطرافیان من رشد کردند احساس کمبود و حسرت میکنم ؟؟؟

آیا می‌گویم چرا اونا با اون افکار و باورهای محدودشان رشد کردند ؟؟؟

آیا می‌گویم چرا اونا موفق شدند و دیگه من حالا حالا ها به موفقیت نمی‌رسم ؟؟..

خوب چیزی که الآن می‌تونم بگم اینه که علت احساس بدم اینه که همیشه میخواهم توی همه چیز از همه جلوتر باشم. و رشد دیگران کمی منو غلغلک میده و یه جورایی بقیه رو لایق نمی‌بینم.

و در مورد بعضی از افراد خانواده ام که با نظر من مخالف اند شاید ته دلم خوشحال شوم که مسئله ای پیش بیاید و بگویم که دیدید راه من درسته و شما اشتباه می‌کردید.

بقیه تمرینات رو توی دفترم می‌نویسم.

میدانم که خودش یه دوره بی نظیر هست.

ممنونم استاد عزیزمان دوستان دارم.