ذهنیت قدرتمندکننده در برابر ذهنیت محدودکننده | قسمت 1

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام به استاد عزیز بزرگوارم و سلام به مریم و سلام به بهترین دوستانی که میتونم داشته باشم.

در این مورد و در راستای جواب به سوال اول خیلی دوست دارم یک موضوعی رو بگم: ممکنه بعضی از ماها. نمیدونم بقیه رو ،من خودم رو میگم، وقتی موفقیت یکی از نزدیکانم رو میبینم (ترکیبی از باورهای محدود کننده و قدرتمند کننده رو داشته باشم. تأکید میکنم ترکیبی از هر دو). فکر میکنم چون خب چند سالی هست با اموزه های استاد اشنا هستم در نتیجه ترکیبی از هر دو هست.

حالا با گفتن یک مثال واضح ترش میکنم: چند ماه پیش من شاهد موفقیت یکی از نزدیکانم در یک زمینه ای از زندگی بودم که اون زمینه برای خودم خیلی مهمه. و اون موقع من یک شکست رو هم تجربه کرده بودم. حالا وقتی دیدم اون شخص که نزدیک به من هست با هم صمیمی هستیم ، تونسته . من اون موقع ترکیبی از حس فشار که میشه بش گفت ناراحتی پس من چرا نمیتونم یا من چرا برام نشد و فشار حس قربانی شدن که من چرا برام اینطوری داره پیش میره چرا درست نمیشه و حس اینکه واقعا چرا من ناتوانم چرا نمیتونم چرا مهارتهاش رو ندارم چرا سطح عزت نفسم در این حده که جذب نمیکنم

و حس ذوق برای اون شخص و سعی در خوشحال بودن براش و سعی در اینکه خب میدونم قانون فراوانی رو پس برای من هم هست. و سعی در خیرخواهی برای اون که کمکش کنم که بتونه به نتیجه نهایی بهتر برسه.

همینطور خیلی کنجکاو بودم که بدونم اون چکار کرده چه باورها و حسی در خودش ایجاد کرده چطور روی خودش کار کرده هم بودم. و ازش سوال میپرسیدم و بهش هم میگفتم دوست دارم یاد بگیرم.

و اونقدر ذوق زده شدم که عاااااااا این تجربه که من چقدر دوسش دارم. عاقااااااا منم میخام بهش برسم به این تجربه

برایندی از همه اینا رو بخام بگم با اینکه خوشحال بودم براش اما برا خودم حس بد ناتوانی و پس کی من و پس من چرا برام نمیشه و چکار کنم داره دیر میشه و چرا من همش تو این زمینه شکست میخورم . نمیشه که بشه.

حس ضعف شاید.

یک چیزی که باید در این مورد بگم اینکه اون موضوع تو ذهنم بزرگ بود زیاد و این البته بخاطر اینه در اطرافیان و خانواده کسی که در این زمینه موفق باشه ادم به حساب میاد و کسی که نه دیگه خیلی بی عرضه است و هر موفقیت دیگری بی ارزشه. که اینم بخاطر محدودیت های اون محیطه . و اون اطرافیان که در واقع از روی دلسوزی و خیرخواهی بود نظراتی که میدادن.

از اون موقع البته سعی کردم روی خودم کار کنم میگفتم عاقا چقدر خوب که شخصی اینقدر نزدیک به من تونست و موفق شد . خداروشکر که اون هم مثل خیلیای دیگه که موفق شدن. و چه خوب اصلا که مردم بگن این با زهرا بود و موفق شد پس تاثیر زهرا مثبته. چه خوب بابا یکی از خودمون . منم بالاخره خدا هدایتم میکنه یاد میگیرم راهشو.

حالا این مال چن ماه پیش بود. اما حالا اگر بشنوم اون نتیجه نهایی که دیگه ازش بی خبرم احتمالا اصلا فشار نخورم چون یا واقعا من الان تغییر کردم نسبت به چند ماه قبل و حالا از اگاهی های دوره دوازده قدم بهره مند هستم . البته اول راهم. و یا چون من الان موفقیتی تقریبا مشابه و در حد اون کسب کردم . راستش شاید در همون موقعش حس بده و چیزایی که توضیح دادم بود اما خیلی کار کردم برای درست کردن نگرش خوب و مثبت. و خب از اون فضا هم دور شدم که کلا.

یه موضوع دیگه که موقع انجام تمرین اخری دوست دارم بگم و سواله برام اینه که اکثرا انگار بی تفاوتم نسبت به موفقیتهای اطرافیانم. یعنی چند دقیقه فکر کردم به بعضی هاشون نتونستم حس خاصی بنویسم.

خدایا شکرت بخاطر وجود استادم وجود همچین ادمهای ایمانی.

خدایا با هر اگاهی و اموزه و دوره و تمرینی مارو هدایت کن به حس بهتر. حس بهتر. حس خوشبختی بی واسطه درونی و ارامش عمیق و ایمان و توحید عملی واقعی عمیق قلبی.

امیدوارم نوع تجربه من بتونه مفید باشه در ارتقای درک و کاربردی تر بودن و در آوردن ریشه ها

افتخار میکنم اینجام. خیلی دوستتون دارم . برای همه حس خوشبختی و سلامتی رو ارزو میکنم.