فقط روی خدا حساب باز کن

به نام خدا

سلام

دیروز ظهر برای اولین بار رفتم یکی از این شهرهای نزدیک شهرمون که یک تیم اصلی توی لیگ برتر داره با چند ملی پوش

شهر کوچیکی هست نسبت محل زندگی من ولی امکانات و تایمی که برای فوتسال میذارن خیلی بیشتره، و برای رده سنی مختلف سانس داره

حس خیلی خوبی بهم داد محل سالن توی منطقه منازل شرکت نفت بود که هر خیابونش یه نگهبان داشت میتونستی سوال بپرسی

خیابون اصلی محله تمیز و المان های خوشگلی توی بلوار خیابون بود

ساکت، اروم، تمیز، پر بود از خونه های قدیمی با سقف شیربونی،که احتمالا امریکایی ها یا انگلیسی ها قبلا اونجا ساکن بودن

و خونه های جدیدی که ساخته بودن

سالن همایش بزرگی داشت

خونه هایی که دور تا دورشون پر از درخت بود

سالن خوب جایگاه تماشاگر (تازه این سالن اصلی نیست که تیم اصلیشون اونجا بازی و تمرین میکنند) ابخوری خیلی خیلی نزدیک به زمین کلی صندلی برای نشستن کنار زمین

فقط سه نفر مسئول دفتر ثبت نامش بود که یه دفتر و میز خوب داشتن

تازه گوشی رو قبل از ورود ازمون گرفتن جاش یه علامت شماره دار دادن که بتونیم گوشیمون بعد از اتمام راحت برداریم در کمال امنیت

پرسنل با درک بالا

مربی پا به توپ

صحفه نمایش نتیجه مسابقه اون بالا خود نمایی میکرد

استاد عزیزم دیروز رفتم اونجا فهمیدم یه سری کارها انجام بدم برای اینکه بتونم کلاسها رو برم

برعکس چیزی که توی شهر خودم دیدم یعنی عملا همه چیز توی شهر خودم راحت بود و من هیچ پروسه اداری نگذروندم چون اونجا منو میشناختن و هر موقع میخواستم میتونستم نرم یا برم (هرچند خودم خیلی با این سیستم راحت نیستم) در کل همه چیز راحت بود همیشه پول داشتم هیچ چالشی نداشتم

اما الان به این فکر میکنم من یه روز دو روز پدرم منو میبره و هیچ مشکلی ندارم وقتی اون هست چون همیشه از لحاظ مالی و فیزیکی حمایتم کرده ولی من به این فکر کردم که بعد از چند روز که برم سر تمرین 100 درصد به چالش میخورم و مطمئنم پدرم نمیتونه حمایتم کنه

از دیشب ناامیدی اومده سراغم

امروز صبح بلنذ شدم ناامید بودم ولی یه لحظه به خودم گفتم مگه ناامید باشی اتفاقی میوفته توی همین شرایط میمونی و هیچ کس قرار نیست بیاد تو رو بکنه بازیکن فوتسال

هنوز که اتفاقی نیوفتاده ،پدرمم که هیچ مخالفتی نداشته ،فقط من نمیدونم برای اینده چیکار باید بکنم

فقط من نمیدونم از کجا و چطوری شرایط رفتنم شاید برای مدت زیادی چجور جور میشه

نمیدونم چجور با مسئله رفت و امدم به اون شهر چیکار کنم

فقط چون نمیدونم

توی حرف زدن با خودم این جمله اومد ” فقط روی خدا حساب باز کن” یعنی در ادامه جمله هایی که میگفتم این جمله وصل شد به حرفهام

یه لحظه گفتم شاید باید برم سراغ ایت فایل

اخه استاد عباسمنش یه فایل با این عنوان داره

فایل چندبار گوش دادم

اره استاد فهمیدم که وقتی پدرم همین چند وقت پیش بهم قولی داده بود و زد زیر قولش چقدر گریه کردم چقدر این اتفاق حالم بد کرد

فراموشش کرده بودم تا اینکه این فایل گوش دادم

من پیش بینی کردم که اگر بخوام با این فکر که ” بریم ببینیم چی میشه ” برم جلو هیچ اتفاقی نمیوفته و دست از پا دراز تر برمیگردم خونه و دیگه نمیرم کلاس

ازطرفی خیلی دوست دارم برم امیدیه، خیلی دوست دارم برم اونجا فوتسالم ادامه بدم چون دیگه نزدیکم میشم به تیم اصلی و میتونم عضو تیمشون بشم

به علاوه، رفت و امد یا زندگی توی اون محله نفتی حس ارزشمندی بهم داد

مثل هر باری که مسیرم یا دور دور شبانم میخوره به محله هایی که اسم هاشونم انگلیسی یا امریکاییه و محل زندگی نفتی های قدیمی یا کارمندای رتبه بالا پتروشیمی هست

یا حتی وکلا یا مدیرهای مدارس ، لذت و احساس ارزشمندی زندگی در اون محله که شاید از بعضی جهات امکاناتش عالی نباشه بهم میده به خدا میگم خدایا منم میخوام توی این محله هایی باشم که مشغول زندگی وکار خودشونن و کسی کاری به کسی نداره و زندگیشون میکنن

خدایا خودت میدونی چقدر حال کردم وقتی اون سالن ورزشی رو توی اون محله دیدم

من میخوام برم اونجا خدای من ، ولی هیچ پلن و ایده ای ندارم، خدایا میدونم ایمانم ضعیفه میدونم میخوام روی تو حساب کنم میخوام توحید یاد بگیرم روی تو حساب کنم

روی تو حساب کنم

روی تو حساب کنم

تمام وجودم بذارم که روی تو حساب کنم

خدایا خودت میدونی که همین الان بعضی بچها فوتسال شهرم تردید دارن برگردن به مربی قبلشون چون میدونن اون مربی ادم درستی نیست از طرفی ام قدمی برای جای بهتر برنمیدارن خدایا ولی من نمیخوام مثل اونا باشن

من میخوام ثابت کنم که فوتسال ارزشش داره اگه اونا به هدف و خودشون شک دارن

خدایا من نمیخوام با عجله و بدو بدو کارام ببرم جلو، من میخوام با لذت برم جلو من میخوام همه ترسام ازم بگیری بهم شور و شوقی دوباره بدی

امیدمو زنده کنی، منو از شرک پاک کنی

بیادم بیاری که در گذشته ام که یک ریال پول نداشتم ولی با قدرت هدفم دنبال کردم و تونستم قدم های بلندی بردارم ففط چون روی تو حساب کردم

خدایا من توی ایمان اوردن به نابلدم ناخردم

تو هدایتم کن ،بهم هر روز هر روز این باور و نشونه بده که هیچ وقت دیر نیست برای شروع کردن و رفتن دنبال ارزوها

خدایا خودت میدونی خدایا من چقدر میخوام که بازیکن حرفه ای فوتسال بشم

بازیکن تیم ملی بشم

هدایتم کن مثل اب خوردن باورام تغییر بدم

بدون ترس پا به توپ بشم بازیکن مقابلم محو کنم و خودم به دربازه برسونم و بشوتممم توی دربازه

هدایتم بدون ترس از مصدوم شدن برم با سرعت به سمت توپ بدوم

میخوام برم امیدیه و دیگه به پشت سرمم نگاه نکنم تا خود هدفم که تیم ملیه که جام ملتهای اسیاست که جام جهانیه که لژیونر شدن توی یکی از بهترین لیگ های اروپاست

خدایا کمکم کن امروز به هیچ کسی جز خودت احتیاج ندارم

کمکم کن اینقدر باورت کنم که هر کس و هرچیزی جز دستی از دستان قدرتمند تو نبینم با خیال راحت مسیرم که جلوشو نمیبینم برم

الهی هدایتم کن

با ایمان

مریم درویشی

سلام آقا سعید عزیز، ممنونم که با کامنتتون بهم یاد اوری کردید

اخر هفته گذشته بود با نشانه من یکی از فایلهای مصاحبه استاد دوستان اومد برام و من فرداش که کامنتها رو میخوندم حس کردم باید یه قدمی بردارم نشینم توی خونه ،همون لحظه یادم افتاد که من کلا یه جوری از تیم قبلی شهرم رفتم که دیگه برنگردم الان باید چکنم ؟ یکی از هم تیمی هام که سال اول باهم بودیم مادرم توی باشگاه دیده بود و شماره منو ازش گرفته بود و به مادرم گفته بود مریم نمیخواد بیاد فوتسال تیم داریم

منم که یاد این هم تیمی سابقم افتادم گفتم بذار برم سراغش توی باشگاه بدنسازی، همون لحظه به خواهرم زنگ زدم تایمشون پرسیدم گفت همین امروز اخرین روز فعالیتشون توی هفته هست منم چندساعت بعدش اماده کردم و رفتم سراغش برام تعریف کرد گفتم چه خبر منا گفتی به مادرم تیم داری؟ گفت اره یه چندتا تیم هست ولی نگفت اسمشون چه تیمی

همش فوکوسش روی تیم خودش که سالها قبل باهاشون مسابقه میرفت بود ولی شدید از مربیش ضربه خورده بود و شک داشت میگفت نمیدونم برم یا نه، به من گفت تو میای؟ من گفتم نه، منا تو توی حرفات گفتی چند تیم درسته؟

گفت اره گفتم چه تیمی بعدش اسمش گفت

گفت یکی از دوستام اونجاست و.. گفتم میتونی برام هماهنگ کنی گفت باشه شماره ش بهم داد زنگ بزنم

قرار بود پنج شنبه بریم اما از اونجا که من بابام خارج از استان بود و یه جورایی ام رفتن برای خودم سخت میدیدم گفتم بیخیالش بذار هفته دیگه بابام میاد باهم میریم با دوستم

قبل از اینکه کلا کنسل کنم دوستم پیام داد من فردا نمیتونم اگر میخوای بری

منم گفتم باشه

شنبه رسید، دوستم گفته بود کلاس ها روزهای فرد منم گفتم بذار امروز زنگ بزنم با طرف صحبت کنم ببینم چجوریه شرایطشون وقتی زنگ زدم صحبت کردیم فهمیدم این تیمی که دوستم درموردش بهم گفت همین امروز شنبه کلاسش برگزار میشه روزهای زوج و اون روزهای فرد واسه یه تیم دیگه توی یه شهر دور تر بود که ایشون گویا فقط بعضی موقع میاد سر این تمرینی که دوستم معرفی کرده بود

خلاصه به دوستم گفتم میای گفت نمیدونم باید به پدرم بگم

همون لحظه فهمیدم بهونه س میخواد نیاد گفتم از این حرفش مشخصه یعنی نمیخواد بیاد

چند ساعت بعد با پدرم رفتیم اون شهر و تمرین

اما یه چیزی برام عجیب و جالب بود

من یکی دو ماه پیش به مادرم و پدرم میگفتم اگر میخوام پیشرفت کنم باید برم شهر x, y, z و تک تک این شهرها جفت محل زندگیم هستن و بشدت مخالفت میکردن میگفتن

این چی میشه

اون چی میشه

این چیکار میکنی و…

ولی شنبه که میخواستم برم امیدیه پدرم دوبار گفت شرایطش برای کسی مثل تو جور نیست و دیگه هیچی نگفت و خیلی جالبع برام حتی پدرم فهمید که من میخوام دیگه برم تمرین این تیم ولی خیلی مخالفت نکرد جز دوبار اون حرف زد دیگه در تمام مدتی که ما توی سفر بودیم رفتیم و برگشتیم همه چیز در سکوت بود

اول حرفم گفتم جالب و عجیب ولی این نباید برای من عجیب و جالب باشه بخاطر همین وقتی برگشتم احساس کردم باید بشینم و توحید باور کنم

این کامنت نوشتم حس کردم مرور مسیر میتونه بهم کمک کنه.