درک عمیق‌تر قوانین خداوند | قسمت ۷

سلام نرگسِ نازنینم.

میخوام تمام قد تحسینت کنم برای درکِ عمیقت از اگاهی هایی که نوشتی.

با شور و شوق تا آخرشو خوندم.

کامنتت فقط یه پاسخ ساده به سوال دوست عزیز نیست.

کامنتت یه گنجه.

برات بگم خیلی جالبه منم چند روز پیش داشتم با نفیسه جان در مورد موضوعی کاملا مشابه با فحوای کامنت شما صحبت میکردیم.

الهی شکر که درکمون نسبت به قبلمون داره بهتر و بهتر میشه.

کاملا باهات موافقم.

من یه جمله دارم:

اینکه من هر جایی که برم خدا و خودمو میبرم همونجا.

خدایی که اینجا روزی میده، هر جای دیگه هم برم براش فرقی نمیکنه.

همه ی جهان و منظومه ی شمسی و کائنات و … مالِ خداست.

چیزی وجود نداره که برای خدا نباشه، صاحبش خدا نباشه.

خودمم هر طوری که باشم، با هر شخصیتی، با هر حُسن و مهارتی، با هر عیب و ضعفی، خودمو میبرم هر جای جدیدی که برم.

هر کجا که مهاجرت کنم، از رفتن به یه منطقه ی دیگه تو شهرم بگیر، تا مهاجرت به یه استان دیگه، کشور یا قاره ی دیگه، حتی سفر به فضا و …، من خودمو با همه ی ابعادِ وجودیم با خودم میبرم.

شجاع باشم، شجاعتمو هم میبرم.

باور کمبود داشته باشم، با خودم میبرم.

باور فراوانی داشته باشم با خودم میبرم.

خوش خلق باشم، یا اهلِ غُر و ناسپاسی، با خودم میبرم.

خیلی قشنگ نوشتی از رشدِ شخصیتی.

از قدرتِ شخصیت.

از اینکه جهان برای من همون شکلی میشه که زاویه ی نگاهِ منه.

مثلِ خواب جذابت که نوشتی.

عاشقتم که این حرف های قشنگ و اگاهی بخش رو کامنت کردی.

درود به تو و جنوب قشنگ.

الهی شکر برای اون حیاط و اتاق قشنگت که به لطف الله رزقم شد تو ویدیوی یوتیوبت دیدم.

من دیدم قشنگی های درخت و نخل و گل های پیرامونت رو، کوه ها رو، اتاقِ کارت رو..‌.

تو ذهنِ قوی و در حالِ رشدی داری.

برات بهترین ها رو ارزو میکنم.

همونایی که خودت میخوای رو.

فَاللَّهُ خَیْرٌ حَافِظًا وَهُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ

الهی شکرت