درک عمیق‌تر قوانین خداوند | قسمت ۷

سلام به آقا مرتضی عزیز

خیلی سپاسگزارم از اینکه به نقطه ی آبی همراه با خس خوب به من هدیه دادین. از لطف شما ممنونم. اومدم پاسخ بنویسم دیدم فاطمه جان جواب طولانیی برای شما نوشتن و ازشون ممنونم. من برداشتم از صحبت شما این بود که دوست دارین در مورد پیش زمینه ای که منجر به مهاجرت میشه بدونین و اینکه وقتی آدم می ره یه کشور دیگه که باش آشنایی نداره زندگی چقدر تفاوت داره و اینجور مسایل :)

امیدوارم خدای مهربون کمک کنه اون حس ساده و صمیمی که تو دلم الان هست رو بتونم تو نوشتن بیارم. البته که ما بهترین نمونه و الگو رو جلو چشممون داریم در مورد مهاجرت… هربار که به داستان مهاجرت استاد فکر می کنم بیشتر باور می کنم که همه چیز فرکانسه. استاد با اون مدار و فرکانس قطعا باید کار ویزاشون مثل معجزه پیش بره و همه چی در چشم بهم زدنی فراهم بشه. ولی گاهی ذهن منم در مورد استاد بجای اینکه بگه برای استاددشده برای منم می شود، می گه خب استاد که داستانش فرق می کنه… من کجا استاد کجا… :)))

استاد همیشه می گن مهاجرت کار بزرگیه و خدا به کسانی که شجاعت دارن پاداش می ده، من همیشه سعی می کنم اینو با خودم تکرار کنم. مهاجرت هر کسی با شخص دیگه داستان متفاوتی داره ولی من و همسرم زمانی مهاجرت کردیم که من با قوانین آشنا نبودم. من بعد از دکترام تو ایران خیلی دوست داشتم برای پستداک بیام کانادا یا امریکا ولی انقدر باور محدود کننده داشتم که با اینکه بیش از صدتا ایمیل زدم آخرش تونستم از قطر یه پوزیشن بگیرم و اونجا بریم. اون موقع خواهر بزرگتر من که قبلا قطر زندگی می کرد رفته بود به کانادا و بقیه ایران بودیم. ما دو سالی رفتیم قطر و همون در واقع بخشی از تکامل ما بود برای مهاجرت بزرگتر. واقعیت اینه که من بازم بخاطر باورای محدود کننده م خیلی اصراری به امریکا نداشتم ولی همسرم عشق آمریکا بود. همیشه می گفت آدم باید بره خودِ خارج (یعنی امریکا خخخ). و با این شرایط تونستیم زمانی که قطر بودیم خیلی راحت ویزای تحصیلی بگیریم برای تحصیل همسرم. منم که تینا دخترم تازه بدنیا اومده بود بعنوان همراه دانشجو اومدم و بعد از یکسال برای پستداک رفتم دانشگاه کرنل و سروع به کار کردم. نمی خوام وارد جزئیات بشم ولی باورای محدود کننده و فرکانسی که توش بودیم انقدر به ما فشار آورد که چک و لگدهای فراوانی بخاطر شرک خودمون خوردیم. شاید بتونم بگم اون دو سال اولی من تو دانشگاه کرنل مشغول شدم سخت ترین دوسال زندگیم بود یا حداقل یکی از سخت ترین سال‌های زندگیم. الان می فهمم که همش از خودم بود و می تونستم خیلی خیلی زودتر از اون شرایط سخت بیایم بیرون ولی خب اون زمان این دید رو نداشتم. اما به لطف خدا مهم‌ترین نتیجه ی اون دوران سخت آشنایی با استاد و آموزشهاشون بود و از اونجا بود که مسیر زندگی ما تغییر کرد. می دونی مرتضی جان مهاجرت واقعا شجاعت و صبر و جسارت می خواد ولی خوبیش اینه که وقتی به نکات مثبتش توجه کنی، انقدر زیاده که فقط خدا رو شکر می کنی. مثلا در مورد رشد فرزندت تو یه جامعه ی پیشرفته و بروز، تربیتی که تو مهد و مدرسه دارن، اعتماد به نفسی که به بچه ها می دن، اهمیت بازی و آموزش و کتاب خوندن که برای بچه ها قائل هستن انقدر برای من ارزشمنده که خدا می دونه. حالا تو همین شرایط من می تونم بیام به نگرانی ها و نادانسته هایی فکر کنم که بم حس بد میده، اما نمی کنم. اینجا چالشهای خودش رو داره مزایای خودش رو هم داره. مثلا بچه ها تو مدارس دختر و پسر باهم بزرگ می شن و گاها داستان‌هایی هم پیش میاد که مثلا یه پسر همکلاسی اذیت کنه و همه رو اذیت کی کنه، چی به دخترم باید بگم، چطوری یادش بدم که هم واقع بینانه باشه هم کم نیاره… تازه دختر من هنوز کلاس ششمه. اینکه بزرگتر بشن و داستان‌هاش به جای خود. اما من فقط می تونم رو خودم کار کنم و الگوی مناسبی برای دخترم باشم و بقیه ش رو می سپرم به خدا. اینهمه دانش آموز و دانشجوی موفق هستن تو همین مدارس و از خدا می خوام دختر منم بکی از اونا باشه. یا مثلا خیلی از کسایی که بچه هاشون اینجا بزرگ می شن و از مزایای آموزش خوب اینجا استفاده می کنن اون لذت بازی با دختر خاله و پسرخاله و دختر عمو و عمه و اینا رو ندارن… حالا خدا رو هزاران بار شکر من دوتا از خواهرام کانادا هستن و با 4-5 ساعت رانندگی می تونیم بریم پیششون و یاسمن هم که کالیفرنیاست و بهرحال می تونیم همو ببینیم. اما این خلا نبود فامیل درجه یک خیلی جاها حس میشه برا بقیه. منم اون سالای اول حسش می کردم ولی شرایط تغییر کرد. دقیقا چیزی که استاد میگه همه چی فرکانسه… همه چی فرکانسه… قطعا شما تو شهری که بدنیا اومدی باشی خیلی چیزا راحته ولی خیلی چیزا رو شرایط تجربه کردمش رو مداری بعد اگر مهاجرت کنی به شهر دیگه، یه چیزایی رو از دست می دی ولی یه چیزایی رو هم بدیت میاری که تا الان نداشتی… همینطور مهاجرت به یه کشور دیگه، یا بقول سمانه جان مهاجرت به فضا که الان شوخی بنظر میاد ولی قطعا تا چند سال دیگه واقعی میشه… اگر ما رو خودمون کار کنیم، هرجایی از این جهان پهناور باشیم خوبی ها و راحتی و زیبایی هست که در مدارش هستیم… و چقدر خوب میشه آدم بتونه اینو همیشه به یاد داشته باشه… کار من فقط اینه که رو خودم کار کنم و احساسم رو خوب نگه دارم… بقیه ش با خداست…

خدایا شکرت برای این حس خوب…

آقا مرتضی امیدوارم این پیام در بهترین زمان به دستت برسه و در پناه خداوند هدایتگر و مهربون باشی…