درک عمیق‌تر قوانین خداوند | قسمت ۵


موضوع این برنامه: خروج از مدار ناخواسته


مفاهیمی که در این گفتگو مورد بررسی و توضیح قرار گرفته است:

  • “ایمان تزلزل ناپذیر”، حاصل پیمودن مسیر تکاملی درک توحید است؛
  • “ایمان تزلزل ناپذیر” نتیجه، بارها جدی گرفتن الهامات و بارها دیدن نتیجه این جدیت هاست؛
  • راهکارهایی برای کنترل ذهن، در شرایطی که کنترل ذهن غیرممکن شده است؛
  • اگر بتوانی احساس خود را خوب نگه داری، لاجرم شرایط تغییر می‌کند و اتفاقات خوب را تجربه می‌کنی؛

منابع بیشتر درباره محتوای این قسمت:


توجه

این فایل تا مدت محدودی به صورت رایگان قابل استفاده است. در صورت نیاز آن را دانلود کرده و روی سیستم خود ذخیره نمایید.

494 نظر
توجه

اگر می‌‌خواهی تجربیات خود را درباره موضوعات این فایل بنویسی، لازم است عضو سایت شوی و اگر عضو هستی، می‌توانی با ایمیل و رمز عبورت از اینجا وارد سایت شوی.

بازکردن همه‌ی پاسخ‌هانمایش:    به ترتیب تاریخ   |   به ترتیب امتیاز
    تعداد کل دیدگاه‌های «ناهید رحیمی تبار» در این صفحه: 3
  1. -
    ناهید رحیمی تبار گفته:
    مدت عضویت: 1432 روز

    سلام و درود فراوان به استاد عزیز بزرگوارم و مریم جان عزیز و تمامی دوستان گرامی .

    چقد دلم برا سایت و دوستان عزیز و استاد عزیزم تنگ شده بود خدا روشکر که هستید .

    از اینکه دوباره نت داریم و سایتمون فعال شده و می‌تونیم مشارکت داشته باشیم و مشارکت و دیدگاه دوستان عزیز رو بخونیم و از تجربه‌هاشون استفاده کنیم از خداوند سپاسگزاری می‌کنم .

    در نبود نت ، دوره ی سپاسگزاری رو مرور کردم با دقت و تمرکز بیشتری این دوره رو کار کردم . نمیگم این مدت عالی عمل کردم تو یه زمینه‌هایی خیلی خوب عمل کردم و تو یه زمینه‌هایی با وجود دونستن راهکارها و آگاهی هایی که داشتم متأسفانه گاهی خوب عمل نکردم .

    با توجه به اوضاع و شرایط کشورمون و اتفاقاتی که این مدت رخ داد هرچند مورد قضاوت خیلیا قرار گرفتم اما سعی کردم از عقل و منطق و تجارب گذشته و آگاهی‌هایی که از استاد عزیز کسب کردم استفاده کنم و وارد هیچ بحث جدی ای نشم و از تحمیل عقیده و عقایدم و احساساتم نسبت به اتفاقات و مسائلی که بحث و گفتگوش همه جا هس دوری کنم .

    سعی کردم به حواشی ها توجهی نکنم و به اصل که کمک گرفتن از نیروی برتر و خدای احد و واحدمون هس توجه بیشتری داشته باشم . اینکه فکر کنم خیلی از مشکلات و دغدغه‌های زندگی به دست یه عده آدمهایی قراره تغییر کنه و منو به سمت و سوی بهتری بکشونه نه چنین باوری رو نداشتم و نخواهم داشت .

    با توجه به اصول قوانین جهان هستی ، چنین نگاه و چنین باورهایی رو تو ذهنم پرورش ندادم سعی کردم خودمو درگیر احساسات نکنم . دیدم کسانی رو که تو این جریانات خودشونو درگیر احساسات کردن چقد وارد احساسات منفی شدن و تمام کلام و زبونشون به سمت لعن و نفرین میچرخه و منتظرن فرد دیگه ای بیاد تا مشکلات و دقدفه هاشون حل و فصل بشه .

    جالب‌ تر این که این احساسات و مداخله‌ها رو وظیفه ی انسانی میدونن و کسانی رو که برعکس عمل می‌کنن رو جز آدمهای بی‌خیال و بی‌وجدان میدونن و هزاران انگ دیگه بهشون میزنن .

    هیچ وقت دوست نداریم شاهد و ناظر مرگ و میرهایی از این قبیل باشیم میدونم از دست دادن عزیز و هم وطنای عزیزمون چقدر دردناک و غمگینه اما تو جایگاهی نیستیم که هیچ چیز و هیچ کسی رو قضاوت کنیم پس بهتره دنبال اعتراضات نباشیم و سکوت اختیار کنیم و بدون اینکه این مسائل رو دنبال کنیم دنبال حواشی و خبرها چ در رسانه‌های داخل کشور و چ در ماهواره و خبرای فضاهای مجازی نباشیم و ذهنمونو درگیر چیزی نکنیم .

    من سعی کردم زندگی عادی خودمو داشته باشم مثل همیشه به برنامه‌ها و روزمرگی‌های خودمون بپردازیم و با تمرکز به هر چیز مثبتی این روزا رو بگذرونیم.

    برای کسانی که داغ دیدن کاری از دستمون بر نمیاد حس دلسوزی و ترحم و ناله و گریه و زاری چیزی جز درگیر کردن ذهن و وارد شدن به احساسات منفی نیس باید از هر اتفاقی درس گرفت و رد شد و نباید تحت تاثیر آدمها و موضوعات و مسائلی شد که ما رو از حضور و قدرت خداوند ، دور میکنه شد.

    اگه در ابن بحران‌ها همه چیو به خدا بسپاریم حتمن خداوند ما رو به بهترین حال ممکن هدایت میکنه و تو هر زمینه ای هر نیازی داشته باشیم رفع میکنه .

    در اکثر لحظات سعی کردم دعا کنم و از خداوند خواستار بهترین لحظات برای تمامی مردم کشورم باشم از خداوند آرامش و آسایش مالی و جانی برای تک تک هموطنانم خواستار بودم و هستم . سعی کردم تو این جریانات احساسات منفی رو کنترل و احساسات خوب رو با ایجاد برنامه ریزی درست پیش ببرم . از خداوند برای تک تک کسانی که عزیزی رو از دست داده ، صبر و آرامش می‌طلبم از خدا میخوام همیشه و در تمامی لحظات ما رو در مسیر درست هدایت کنه . همیشه گفتم چیزی از سیاست و اقتصاد و هر چیزی که به امور کشور ربط داشته باشه سر در نمیارم سعی نمی‌کنم به این چیزا فکر کنم و در موردشون حرف بزنم چون متوجه شدم داشتن حس خوب و آرامش و بدست اووردن نیازها و خواسته هام به روشی که اکثریت دنبالش هستن ، نیس .

    نگاه ما به دنیا و اتفاقاتش با بقیه فرق داره .

    نمی‌دونم خیلیا اینجور بی تفاوتی‌ها رو دور از مردم داری و وفاداری میبینن اما وقتی به نتیجه ی احساسات منفی بقیه نگاه می‌کنم طبیعتاً دوست ندارم شبیه اون‌ها باشم . موندن تو احساس منفی فقط آدمو به سمت افسردگی و خشم و عصبانیت بیشتری میبره در حالی که کار خاصی از دستمون بر نمیاد حداقل من اینطور فک می‌کنم .

    با وجود آشفتگی ها و کشمکش های کشورمون ما با مشکل خاصی مواجه نشدیم سعی کردیم از لحاظ مالی اوضاع رو بپذیریم و به چیزی جبهه و خرده نگیریم نیازها و خواسته‌هامون رو اولویت بندی کردیم و بدون اینکه خودمونو اذیت کنیم سعی می‌کنیم درست پیش بریم و باور های کمبود رو نداشته باشیم بلکه باور فراوونی رو تقویت کنیم .

    بابت موضوعی ، به مدت چند روز احساس خودمو بد کرده بودم به قول معروف چوبشم خوردم درسی که باید می‌گرفتم رو گرفتم به طور خیلی عجیبی نسبت به یکی از نزدیکانمون حس نفرت و رنجش گرفته بودم چون احساس می‌کردم از همسرم و زندگی من ، سوء استفاده میکنه و از اونجایی که همسرم به خاطر حس دلسوزی و ترحم شهامت نه گفتن به اون شخص مقابل رو نداشت من ناراحت میشدم و خیلی راحت سمت احساس بد میرفتم .

    تو این لحظات خیلی خوب می‌فهمیدم و با خودم می‌سنجیدم که توجیه و دلیلم برای موندن تو احساس بد ، قابل قبول برای جهان نیست ولی با وجود این آگاهی ، نمی‌تونستم غلبه به حس بدم داشته باشم . مدام به خودم می‌گفتم : خدایا به تو و عدالت تو ایمان دارم آنچه متعلق به من است از من گرفته نمی‌شود و من آسوده خاطر هستم ، ولی آسوده خاطر نبودم خیلی جاها می‌ترسیدم حتی بارها و بارها به خودم متذکر می‌شدم که از زاویه ی بهتری به این قضیه نگاه کنم ولی زود فراموش می‌کردم خلاصه اینکه یه هفته خیلی راحت به خاطر کنترل نکردن احساساتم به خاطر عدم پذیرشم به خاطر ترسهام و عدم ایمانم ، به خاطر درک نکردن و به خاطر توقعاتی که بقیه داشتم حال خودمو خراب کردم ولی بعدش متوجه شدم میشد تو این شرایط حال خوب و بهتری داشت . همه چیز دست خودم بود می‌تونستم نجواها و گفتگوهای ذهنی رو کنترل کنم و بیشترین تمرکزم روی داشتن احساس خوب و یا حداقل خنثی بودنش باشه متوجه شدم جایی که عاجزم و قدرت تغییر چیزیو ندارم باید بیشتر سکوت می‌کردم و به خداوند اعتماد می‌کردم باید در مقابل دیدن تضادها تسلیم بودن و صبور بودن رو یاد بگیرم متوجه شدم هنوز انگار ایمان صد به خدا ندارم خیلی خوب میفهمم جاهایی که ترس سراغم میاد کاملاً مشخصه خدا رو کنار میزارم و خودم می‌خوام دست به کار بشم خیلی قشنگ زور زدن و تقلا زدن خودمو می‌فهمم ، نمی‌دونم چرا با وجود دونستن این همه آگاهی نمی‌تونم گاهی غلبه به احساسات منفیم داشته باشم .

    این تضاد حالا حالاها هس حداقل‌ میدونم تا وقتی که ذهنمو از این موضوع رها نکردم هس . امیدوارم بتونم با نگاه بهتری به این قضیه باش کنار بیام و بدون اینکه وارد احساس بد بشم و بدون اینکه نسبت به اون فرد این همه رنجش بگیرم عملکرد بهتری داشته باشم ، چیزی که خودم تو این سالها یاد گرفتم باید شهامت و جسارتمو با اعتماد و ایمان به قدرت خداوند نشون بدم. لحظاتی که خدا رو تو وجودم حس می‌کنم نگرشم تغییر می‌کنه . حس بدم نسبت به اون فرد کاملاً تغییر میکنه آروم میشم ولی واقعاً نمی‌فهمم چرا گاهی اوقات اونطور که باید خوب عمل نمی‌کنم اگه صادقانه بخوام احساسمو بگم ، بارها این سبک اتفاقات و تضادها رو تجربه کردم ، به نظرم کافیه دیگه نباید خودمو قانع کنم که اشکال نداره عوضش تجربه کردی واقعاً باید بفهممش و تکرارش نکنم .

    امیدوارم حداقل تو این موضوع بتونم کنترل ذهن داشته باشم و در مقابلش واکنشی نشون ندم . خیلی سال بود از کسی در این حد نفرت پیدا نکرده بودم امیدوارم دیگه تکرار نشه ، خداروشکر اون حس بد رو الان ندارم و دوست ندارم داشته باشم چون همون یه هفته خیلی بهم سخت و بد گذشت .

    حتی نمیتونستم تمرکزی رو کارای شخصی و علایقم دلشته باشم و این جالب نبود چون هدر دادن وقت و زمان بود .

    استاد جون قشنگم ، شما میفرمایید زمانهایی که ب هر دلیلی حالمون خوب نیست ، سعی کنیم بخابیم ، من اگه میتونستم بخابم که مطمئنم از شدت خشم و ناراحتیم کم میشد .مشکل من اینه اینجور وقتا اصلا خواب ب چشمم نمیاد حتی پاسی از شب باشه تقریبا تا صب بیدارم و کاملا اذیت!

    موندن تو احساس بد این عواقبها رو هم داره .

    دور از جون مثل فلجا میشم ذهنم از کار میفته دستم ب کاری نمیره هیچ چیزی بهم حال نمیده احساس بد به هر دلیلی دیوانه کننده و حشتناکه .

    گاهی باید رها بود و مقاومتها رو شکست . کمی صبر و اعتماد ، همه چیو حل میکنه .

    خدایا در تمامی لحظاتم خواستار هدایتت هستم هیچ وقت منو به حال خودم رها نکن .

    استاد جونم دوستت دارم عاشقتم

    مرسی ک هستید

    الهی همیشه سلامت و تندرست باشید

    میانگین امتیاز به دیدگاه بین 18 رای:
  2. -
    ناهید رحیمی تبار گفته:
    مدت عضویت: 1432 روز

    سلام به استاد عزیزونازنینم ومریم جون عزیزم وتمامی دوستان گرامی

    اول از همه دلم میخاد یه خورده قربون صدقه ی استاد خودم برم که انقد قشنگ وساده وشیوا صحبت می‌کنه و مطالب رو به بهترین شکل ممکن به ما آموزش میده.

    دمت گرم عباس منش عزیز دورت بگردم که انقد قشنگ حرف میزنی .

    من استاد عرشیانفر را دوست دارم منتهی استاد خودم یه چیز دیگس.کاملا مشخص سطح آگاهی وطرز بیان استاد خودمون چقد بیشتر تکاملش رو طی کرده.

    ما آدما فک میکنیم توضیح بیشتر ینی درک بیشتر اما در حالی که اصلا اینطور نیست .

    میشه ساده و کوتاه بیان کرد و مفهوم رو رسوند.

    که خداروشکر استاد عزیز اینگونس وبه طبع ماهم از ایشون در طی تکامل داریم یاد میگیریم .

    چ جالب همین دم صبح خواب بسیار وحشتناکی دیدم .خواب دیدم پسرم که داشت میومد دنبالم که من سوار ماشین بشم یه کوچه قبل سیل وحشتناکی اومد و پسرم با ماشین افتاد تو دریا .

    نمیدونیدتو‌خوابم چطور دست وپا میزدم .التماس بقیه میکردم که بیایید بچمو ‌نجات بدید .

    طوری که از حنجرم هیچ صدایی بیرون نمیومد.ومن فقط فریاد میزدم بدون اینکه صدام به گوش کسی برسه .

    واقعن چرا من داد میزدم ودرخاست کمک میکردم .یه جور ملتمسانه دستمو دراز کرده بودم که ترخدا بیایید بچم داره غرق میشه .همون لحظه توخوابم ،خدا اومد تو ذهنم وگفتم خدایا بچمو سپردم به تو ،خاهش میکنم بچه ی منو نجات بده .

    واقعن چرا داشتم التماس آدما میکردم .مگه کاری از دسشون بر میومد .اونا تا میخاستن ‌کاری کنن بچه ی من غرق شده بود . نجات دهنده فقط خدا میتونست باشه که باید بهش توکل میکردم .از ترس و وحشت از خواب پریدم .

    تا بیدار شدم سریع اومدم تو سایت دیدم فایل جدید گذاشته شده .با دقت گوش کردم .

    درسی که برام داشت که احساس کردم به خوابم مرتبط بود این بود که واقعن در خیلی ازموضوعات ومسائل زندگیمون دست و پاهای الکی میزنیم والتماس این واون میکنیم که کمکمون کنن در حالی که هیچ کمک رسی نیست .

    اینجور موقعه ها هر کی یه جور میناله .

    از توضیحات قشنگ استادخیلی چیزا متوجه شدم .فهمیدم که دقیقا منم به مرور زمان در مواقع سخت ودیدن تضادها بهتر ذهنمو کنترل میکنم .

    یادم میاد چند سال پیش یه جریانی داشتیم که دادگاهی بود وحق با ما بود منتهی با آدمهای ناتویی در افتاده بودیم که هنوزم این جریان کش داره اما خب واکنشهای ما مثل قبل نیست.

    هر وقت همسرم می‌گفت ناهید از دادگاه احضاریه اومده ،تن وبدن من می‌لرزید .نمیدونید چ حس بدی پیدا میکردم .

    بالاخره چند میلیارد برای ما پول زیادی بود که ممکن بود از دستمون بره .

    بقدری عصبانی میشدم که اول از همه برخوردم با همسرم بد میشد چرا که گله میکردم که تو عامل این اتفاق هستی .

    خوب یادمه تمام عصبانیتم به خاطر ترس‌هایی که داشتم بود .واین ترسها ناشی از عدم ایمانم بود .همین ترس ،حس نفرت از آدما رو تو دلم می‌کاشت .

    چقدر ناامیدانه زندگی میکردم .چ روزها وشبهایی رو که ب خاطر این افکار وباور های غلط از دست دادم .

    چقد نگاه ناعادلانه ای در مورد افراد داشتم .

    این طرز فکر واین باورها هرروز وهرروز منو از رسیدن به هدفها و خواسته هام دور میکرد.

    که همه ی اینا به عدم آگاهی برمیگشت .

    منم تکامل هر چیزیو گذروندم که الان بهتر عمل میکنم .

    جریان دادگاه ما هر چند وقت یکبار تکرار میشه بدون اینکه اتفاق خاصی بیفته .

    تو این چند سال که ایمانم هر بار بهتر قبل شده ،دیگه رفتارها وواکنشهای اشتباه ازم سر نمیزنه .

    هر باری که همسرم بهم اطلاع میده میگم اشکالی نداره ،با توکل بر خدا برو دادگاه .

    مطمئن باش برای ما هرچی که بهترینه ،همون میشه .

    اوایل همسرم شبیه من شده بود کلی میترسید بخصوص از کسانی که باهاشون سر وکار داشت .خیلی میترسید ازشون می‌گفت آدمهای ناتویی هستن .حتی از جون خودش ترس داشت که مبادا بهش آسیب بزنن اما من خیالم راحت بود.دیگه نظری نمی‌دادم انتقادی نمی‌کردم سرکوفت وسرزنشی نسبت به همسرم نداشتم .نه فقط تو این اتفاق کلا پرورنده ی دخالت تو امور مالی همسرمو برای خودم بستم چون متوجه شدم طرف حساب من خداس!

    ومن نباید با کنترل کردن کسی ،دنبال بدست اووردن خواستم باشم .

    به چطور وچ جورش هم دیگه کاری نداشتم حتی ذهنمم درگیرش نمیکنم .باید رها زندگی کنم تا راحت بدست بیارم .بایداعتمادکنم و ایمان داشته باشم که خداوند جهانی پر از فزونی نعمت وثروت خلق کرده برای تک تک ماها .پس نباید باور خودمو زیر سوال ببرم .

    من باور میکنم که هس .نگرانی وترسهامو کنار میزنم .ذهنمو کنترل میکنم تا نتایج ها رو ببینم .

    هر حرکت وهر اقدامی که لازمه صورت میدم بقیشو میسپارم به خدای بخشنده وقدرتمند خودم .

    دقیقا استاد درست فرمودن .

    بار اولی که پیام دادگاه میومد عصبانی .بار دوم کمی آرومتر.بارهای بعدی به مراتب کمی آرومتر تا اینکه کلا آرومم چون به خدا وقوانینش اعتماد پیدا کردم .

    خیلی چیزا رو بازی میبینم ودیگه زیاد جدی نمیگیرمشون .

    وجالب اینجاست اتفاقهای مختلف همراه با تضادها ومشکلات ،دیگه مثل قبل تکونم نمی‌ده ! تنمو نمیلرزونه ! عصبانیم نمیکنه ! ذهنمو درگیر نمیکنه ! در موردش صحبتم نمی‌کنیم .فقط برای چن دقیقه منقلب میشم بعد ، سریع خودمو با قوانینی که یاد گرفتم که نباید به احساس بد برم ،احساسمو کنترل میکنم وخودمو مشغول کاری میکنم ینی توجهمو آگاهانه سمت موضوع دیگه ای میبرم .

    دیگه می‌دونم فک کردن در مورد چیزی که کاری از دستم بر نمیاد فقط حال منو بدتر می‌کنه .

    از طرفی دیگه دلم نمیخاد حس خود ارزشمندی و احساس لیاقت خودمو پایین بیارم .

    عملکرد من نشون دهنده ی اثبات لیاقت وارزشهای منه .پس باید خوب مدیریتشون کنم .

    دوس ندارم خودمو سر موضوعاتی که در برابرشون عاجزم اذیت کنم .

    امروز یاد گرفتم بیشتر به احساسات وعواطف خودم احترام بزارم .

    وقتی اختیار همه چی دست خودمه .حال بدی و حال خوبی از سمت خودمه .چرا باید حال بدی رو انتخاب کنم .

    یه چیز جالب دیگه ای که هست اینه که از اونجایی که همسرم خیلی وابسته به منه ،وخیلی به رفتارا وکارای من دقت می‌کنه .ایشون هم یاد گرفته مثل من عمل کنه .خوب میبینم که در برابر تضادها واکنشهای بسیار مثبت وخوبی داره .واین برام خیلی ارزش داره .

    دیروز بعد از یکسال با چن تا از دوستان دوران دبیرستانم ،محل کار، یکیشون که آرایشگر بود ،قرار ملاقات گذاشتیم ..

    از اونجایی که تایم آزاد داشتم دوس داشتم منم برم پیششون .

    چن ساعتی پیش هم بودیم .واتفاقا از دیدن من تعجب کردن چون همیشه میگم‌ وقت ندارم .

    ساعت اولی که پیششون بودم دیدم مدام هر کدوم از هر جایی از هر چیزی از هر موضوعی تو هر زمینه ای ،کلا حرفهای ناراحت کننده ،غمگین ،ناامید کننده،از ظلم وسختی وبدبختی و بیماری وطلاق و….حرف میزنن .اولش سکوت کردم ببینم تا کجا میخان پیش برن .از طرفی چون بعد از مدتها همدیگرو دیده بودیم نمیخاستم تو ذوقشون بزنم .

    بدون توجه به حرفاشون مثل اینکه فقط یه صدایی به گوشم میرسید ورد میشد ،صبر کردم .

    تازه مشتری های مختلف پیر و جووون هم میومدن ومیرفتن اونا هم هرکدوم چیزی میگفتن .

    انگار اونجا مکانی بود برای نالیدن هر کسی .

    همه هم حرفای همو تایید میکردن. وبا توجه به تفکراتشون که شبیه هم بود یه چیزی اضافه میکردن .

    من همش تو دلم میگفتم خدایا شکرت که افکاری مثل اینا رو ندارم .

    اونا از هرچیزی تعریف میکردن من نقطه مقابلشو تو ذهنم مرور میکردم .

    تا اینکه دیدم ول نمیکنن .با حالت طنز گفتم بچه ها دقت کردید،الان 40دقیقه پیش همیم ،همش از منفی ها وکمبودها وناراحتی ها صحبت کردید.

    واقعن حرفای قشنگ وشاد وپر انرژی ندارید؟!

    که یه خورده بگیمو وبخندیدیم !

    گفتن مثلا چی بگیم مگه نمی‌بینی چقد فقر داره زیاد میشه .چقدرگرونی بیداد میکنه .مردم پول ندارن بخورن .چقد دزدی میشه والی آخر…

    گفتم خرابترش کردید که ….

    از ثروتمندا خیلی بد گفتن ومن واقعن متاثر شدم .

    خودم حرفا وبحثای دیگه انداختم تا یه کم فضا عوض بشه وحرفای بهتری بینمون رد وبدل بشه .

    بالاخره تا یه ساعت دیگه دووم اووردم .بعدش احساس کردم برای من کافیه ! بهتره برم .

    من که نمیتونستم در عرض یه ساعت حرفایی بزنم که اونا یه چیزی متوجه بشن .

    خداحافظی کردم ورفتم .هرچند میدونستم الان در نبودنم کلی غیبتمو میکنن .چون از سبک حرفای من خندوشون می‌گرفت .

    ولی خب مهم نبود .من که تو اون تایم حس بد نگرفتم فقط خیلی تاسف خوردم از افکار وباور های اکثریت مردم جامعه .

    بیش از 30ساله که ما رفاقت داریم .اونا همونی بودن که از اول میشناختمشون .

    تو ماشین از اونجا تا در خونه ،فقط سپاسگزاری میکردم .وخدارو شکر میگفتم که چقدر با گذشتم فرق کردم .

    از آرامشی که خودم دارم ودر اونا ندیدم سپاس گفتم .

    از احساسات خوبی که در وجودم هس،ودر اونا نمی‌دیدم سپاس گفتم .

    بابت همسرم ،فرزندام وطرز نگاه ونگرشم به این جهان بابت همه چی سپاس گفتم .

    اتفاقا به این فک کردم که طی این چند سال گذشته کم کم پیشرفت کردم وتغییرات مثبتی داشتم .

    پله پله هر چیزو بدست اووردم وبه درک هر چیزی رسیدم.

    از اینکه کانون توجهم به کمبودها نیست .

    از کمبودها حرف نمی‌زنم .

    خدا رو دست کم نگرفتم .اینکه خدا رو احساسی نمی‌بینم وایمان به تمامی قوانینش دارم .

    اصلا سبک حرف زدنم باهاشون فرق داشت .

    از اینکه به هیچ حوادث وخبری در جهان کاری ندارم .

    ایمان داشتن به خدا رو آرام آرام وپیوسته بدست اووردم .به قول استاد وقتی هر بار تجربه ی خوبی به خاطر ایمانت بدست میاری ،ترسات به مرور کمتر وکمتر میشه و وجود تضادها ومشکلات دیگه تکونت نمیده .

    واین بدست نمیاد مگر به مرور زمان وبطور تدریجی .

    من همه ی دوستامو دوست دارم و همشون برام قابل احترام هستن .با وجود اینکه هم فرکانس من نیستن ،بدم نمیاد هر چند وقت یکبار ببینمشون .

    خاطرات خوبی تو دوران دبیرستان با هم داشتیم .

    همیشه کلی میگفتیم ومیخندیدیم اما اینبار نمی‌دونم چرا در این حد ، رفته بودن سمت افکار وباور هایی که آرامششون رو ازشون گرفته بود.

    بین ما یکیمون خیلی سر سخت مذهبیم هست .از اون که خیلی از حرفا رو بعید میدونستم که خب کاری نمیتونستم‌ بکنم .

    از اینکه استاد جیگری مثل عباس منش دارم که در هر لحظه صداش تو‌ گوشمه وباعث کنترل افکار منفیم میشه خدا رو سپاس میگم .

    واز اینکه خدای به این خوبی رو انتخاب کردم که در هر لحظه هدایتم کنه سپاسگزارم .

    استاد جونم مرسی که هستی .

    میانگین امتیاز به دیدگاه بین 27 رای:
  3. -
    ناهید رحیمی تبار گفته:
    مدت عضویت: 1432 روز

    سلام زهرا جان عزیز

    خیلی خوبه عزیزم که قانون تکامل رو درک کردی ولی نکته ای رو میخاستم به عرضت برسونم و اون اینه سعی کن خودتو در هیچ شرایطی با کسی مقایسه نکنی نه با موفق تر از خودت چون ممکنه تو رو به فرکانس منفی و در آخر افسردگی ببره و نه افرادی که پایین تر از شرایط تو رو دارن چون ممکنه باعث بشه دست از تلاش برداری .

    مقایسه در هر حالتی درست نیست و فرکانس منفی خودشو داره .همیشه سعی کن خودتو ، تو همه ی زمینه ها با چند ماه پیش یا سال گذشته ی خودت قیاس کنی تا متوجه ی رشد و پیشرفت یا نقطه ضعفهات بشی .

    این کارو با دقت و تمرکز انجام بده ینی ریز بین باش .

    جاهایی که دیدی رشد کردی خودتو تحسین کن و سپاسگزاری رو فراموش نکن و جاهایی که هنوز نیاز به تغییر داشتی سعی کن تلاشت رو بیشتر کنی البته نه ب منظور تقلا ، فقط اینکه دونستنش تو رو به حرکت و تلاش وا داره ، همین کافیه !

    اجازه نده نقص عجله ، اذیتت کنه ما نیاز به آرام و پیوسته قدم برداشتن داریم تا به اهداف و خواسته هامون برسیم .

    دیدن موفقیتهای بقیه فقط باید انگیزه و اراده ی منو بالا ببره و منو متوجه ی این بکنه که اگه منم باورامو تقویت کنم ، میتونم به خواسته هام برسم

    هر فردی به میزان ایمان و باورهای مثبتی ک داره زودتر به نتایج میرسه .

    این افراد باید الگوهای مناسب زندگیمون باشه .

    دیدن این افراد امید و ایمان ما رو بالا میبره که بدونیم همه چیز ممکن میشود اگه ما هم در فرکانس مثبت باشیم حتمن میتونیم به شرایط و جایگاههای بهتری برسیم .

    امیدوارم به هر آنچه میخای برسی ، عزیزم

    میانگین امتیاز به دیدگاه بین 5 رای: