درک عمیق‌تر قوانین خداوند | قسمت ۴

به نام خدایی که از هرکس به من نزدیکتر ومهربان تر است.

درخواست ها وآرزوهای من را میداند واجابت میکند به شرط ایمان وباورکردنش.

سلام به استادی ازجنس نور ورحمت

سلام به خانم شایسته از جنس ایمان،باور،عمل صالح.

سلام به همه ی هم فرکانسی های عزیزم در این سایت الهی.

● قانونِ جادوییِ شادی

در آن لحظه‌ی سحرآمیزِ سال نو، وقتی ستاره‌ها در سکوتِ آسمان نفس می‌کشند و هستی در آستانه‌ی دگرگونی می‌ایستد، میلیون‌ها دلِ ایرانی، با نجوایی شیرین و دیرینه به آسمان متصل می‌شود:

“یا مُقَلِّبَ القُلوبِ وَ الأبصار…

یا مُدَبِّرَ اللَّیلِ وَ النَّهار…”

ای تو که قلب‌ها و دیدگان را می‌گردانی…

ای تدبیرکننده‌ی شب و روز…

این دعا، تنها یک درخواست ساده نیست؛

رازِ بزرگی است:

تو می‌توانی نگاهم را دگرگون کنی و مهم‌تر از آن، حالِ دلم را از تاریکی به روشنایی ببری.

و چه هدیه‌ای از این گران‌بهاتر؟

بهترین پیشکشی که هر انسانی می‌تواند به خویشتن تقدیم کند، همان “حالِ خوب” ناب و بی‌ریایی است.

اما این “حالِ خوب” چیست؟

رازی است آسمانی، قانونی است باشکوه که خداوند در هستی حک کرده است:

“احساسِ خوب = اتفاقاتِ خوب”.

وقتی قلبم آکنده از آرامش و شکر باشد، وقتی نگاهم به زندگی، نگاهی از سرِ اعتماد و امید باشد، گویی کلیدِ گنجینه‌ی خوش‌اقبالی را یافته‌ام.

خوش‌سَندی، آن پرنده‌ی ظریف، تنها بر شاخه‌ی دلی می‌نشیند که از غم خالی است.

این قانونِ زیبا، ریشه در کلامِ خداوند دارد.

قرآن، این کتابِ آسمانی و نورِ هدایت، نمی‌تواند از چنین رازِ مهمی خالی باشد.

و چه زیبا آن را آشکار ساخته است.

اگر در این کتابِ حکمت به دنبال نشانه‌ای بگردم، کلمه‌ی “حُزن” (غم) را می‌یابم که چون نقشِ برجسته‌ای بر تارکِ آیات می‌درخشد.

سی و چند بار، با “لا”ی نفیِ مهربانانه آمده: “لا تَحْزَن”، “لا خَوْفَ عَلَیْکُمْ”.

یعنی:

“غمگین مباش”

“بر شما هیچ ترسی نیست”.

فقط یک بار، و آن هم نه از سوی خدا، که از زبانِ شیطان آمده:

“لِیَحْزُنَک” (تا تو را غمگین کند).

آری، غم، پرچمِ تاریکی است و نشانه‌ی نزدیک شدنِ اتفاقاتِ ناخوشایند.

حتی بزرگانی مانند حضرت یعقوب، وقتی امواجِ غم بر قلبِ تابناکشان چیره شد و گمان کردند یوسفِ زندگی‌شان را از دست داده‌اند، روشناییِ چشمانشان نیز رخوت گرفت.

این نشان می‌دهد که قانونِ خداوند، قانونی تغییرناپذیر است:

غم، پرده‌ای بر چشمِ بصیرت می‌افکند

و شادی، پنجره‌ای به سوی رحمتِ بی‌پایان می‌گشاید.

استاد عباس‌منش در سخنرانی‌هایش پرسشی شیرین مطرح می‌کند:

“ویژگیِ بارزِ خوش‌شانس‌ترین آدمی که می‌شناسی چیست؟”

و پاسخش، کلیدی است برای رهایی:

آنها “بی‌خیال”‌ترین و “بی‌غم”‌ترین آدم‌ها هستند.

آنها در طوفان‌های زندگی، چون کوه ایستاده‌اند و در آرامشِ درونشان، جهان را نظاره می‌کنند.

“دنیا را آب ببرد، آنها را حَواب می‌برد”

یعنی حتی اگر همه‌چیز به ظاهر فرو بریزد، آنها در قلعه‌ی محکمِ آرامشِ درونشان، امن و آسوده‌اند.

پس من، با خودم پیمان می بندم که؛

از همین امروز، از همین لحظه، نگهبانِ قلبم باشم.

با شکر، با اعتماد، با نگاهی پاک به آینده، حالِ خود را خوب نگه دارم.

اجازه می دهم که شادی، نه یک اتفاق گذرا، که ساکنِ همیشگیِ وجودم شود.

آنگاه خواهم دید که چگونه درِ بختِ سبزِ زندگی به رویم گشوده می‌شود و اتفاقاتِ خوب، یکی پس از دیگری، چون مهمانانِ ناخوانده‌ی بهاری، به در خانه‌ی دلِ من می‌آیند.

《《《《《《 خدایا شکرت》》》》》》