درک عمیق‌تر قوانین خداوند | قسمت ۴

به نام خداوند مهربان

سلام استاد عباس منش و دوستان.

امروز با گروه موسیقی ام رفته بودیم مرکز نگه داری از معلولین، و چقدر اونجا خدا را شکر کردم. چقدر بابت سلامتی خودم سپاسگزار بودم.

استاد عزیز، توی فایل گفتید اوضاع خیلی هامون اگه نگاه کنیم نسبتا خوبه، آره خوبه….. ولی من میگم نه اوضاع خیلی هامون عالیه….. از خودم شروع میکنم: یه خانوم 26 ساله هستم و برگردیم به دوران کودکی ام، در یک خانواده چهار نفره به دنیا امدم ، پدر و مادر و خواهر و من…. در حالی که خیلی از اینها اصلا سرپرست ندارن….. مادرم دو سال بهم شیر داد در حالی که اصلا اینا شاید مادر ندارن…. مهر و محبت پدر و مادر فراوان…. بزرگ شدم ازدواج کردم ….قبل مدرسه رفتم ….. درس خواندم آرزو داشتم….. الانم آرزو دارم…..میتونم موسیقی یاد بگیرم….. با دوستام بگم بخندم آزادانه بچرخم …… رویاهای بزرگ داشته باشم و خلاصه من یک شاهین تو آسمان هستم و دوستان معلول در آن مرکز پرنده های تو قفس…..

بله استاد عزیز من خیلی چیزها دارم که اونا ندارن…. اونا به یه شال ساده تو سر من حسودی میکردن…. به موهای رنگ شده ی من ذوق میکردن و میگفتن موهای ما را هم این رنگی کن….. من گوشی دارم…. از دیدن سریالها لذت میبرم از دیدن تصاویر کشورهای بزرگ در جهان لذت میبرم…. ارزو دارم رفتن به کره جنوبی را تو سرم پرورش میدم….

پدر و مادر دارم…. همسر دارم….شما را دارم…. این گوشی و سایت را دارم….واقعا گاهی که نه اکثر موقع ها نا شکر هستیم….. من خودم ، واقعا گاهی نیاز دارم برم چنین جاهایی تا به خودم یاداوری کنم که در بدترین وضعیت زندگی هم بازم حالم از خیلی ها بهتره…. خیلی نعمت ها همین الانشم دارم که اون بندگان خدا ندارن….

استاد من انقدر بعد از اون حالم یجوری بود که خونه نرفتم و چقدر خیابون گردی کردم تا بهتر شدم و چه همزمانی داشت این فایل و این اتفاق امروز…

خدایا شکرت