درک عمیق‌تر قوانین خداوند | قسمت ۳

🟣 فهمیدم اراده م مستقل نیس؛ و همین فهم، منو قدرتمند کرد

سالها فکرمیکردم اگه “اراده م” قوی تر بشه، همه چیز درست میشه.

اگه بخوام، اگه تصمیم بگیرم، اگه محکم بایستم، دنیا بالاخره مجبورمیشه با من راه بیاد.

این جمله ها رو زیاد شنیده بودم، زیادهم تکرار کرده بودم.

اما یجای کار همیشه میلنگید.

من اراده میکردم، ولی نتیجه نمیومد.

یا میومد، اما نصفه.

یا میومد، اما باهزینه ای که روحم رو خسته میکرد.

تا ی ِ روز، وسط یپیاده روی ساده، بدون هیچ اتفاق خاصی، ی ِ جمله توی ذهنم نشست؛ نه با نور و لرزش. خیلی عادی…. اونم بخاطر تعمق توی دوتا آیه آخر سوره یاسین خیلی آروم:

“اراده، زیرمجموعه مشیته… نه برعکس.”

إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَیْئاً أَنْ یَقُولَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ | فَسُبْحانَ الَّذِی بِیَدِهِ مَلَکُوتُ کُلِّ شَیْء وَ إِلَیْهِ تُرْجَعُونَ

مکث کردم…. بخاطر سنگینی معنا.

تا اون روز، من اراده رو فرمانـــــده میدونستم.

و مشیت رو یا چیزی دور، یا چیزی که بعدا اگه نشد، بهش حواله میدادم.

اما یهویی دیدم شاید کل ماجرا برعکسه.

شاید من قرار نیس دنیا رو با اراده م هل بدم.

شاید قرارِ توی مسیر مشیت حرکت کنم، و اراده م رو خرج “راه رفتن” کنم، نه “کنترل نتیجه” ===> راه رفتنی سرشار از احساسات بهتر و دیدن زیبایی ‌های مسیر‼️

این فرق، فرق کمی نیس. واآقعا این تفاوت، زندگی رو دوتکه میکنه: قبل از فهمش، و بعد از فهمش.

■ من قبل از این فهم، چطور زندگی میکردم؟

قبلش، من آدم نتیجه بودم.

هرکاری میکردم، تهش ی نگاه سریع مینداختم به آینده: “درست میشه؟ جواب میده؟ آخرش چی میشه؟”

حتی وقتی کار درست میکردم، ته دلم میلرزید.

حتی وقتی قدم برمیداشتم، ذهنم جلوتر از پاهام میدوید.

این یعنی چی‼️ => یعنی من عملا توی مسیر قانون حرکت نمیکردم؛ من توی مسیر کنترل حرکت میکردم.

⭕️ کنترل نتیجه | کنترل زمان | کنترل برداشت دیگران | کنترل آینده ==>> و این نوع حرکت، هرچقدر هم ظاهرا فعال باشه، از درون من رو ضعیف میکرد.

■ بعد از اون جمله، آروم آروم یه چیزایی عوض شد

شروع کردم به این تمرین ساده اما سخت:

🟡 “کار درست رو انجام بـــــده، و عمدا نگران نتیجه نـــــباش.”

نه اینکه نتیجه مهم نیستاااا؛ بَل’که مسئولیت من نیس. مسئول من، حرکت درمسیر قانونه. نه بیشتر، نه کمتر.

●

آیه ها برام زنده شدن.

“إِنَّا فَتَحْنَا لَکَ فَتْحًا مُّبِینًا”

من همیشه فکر میکردم “فتح” یعنی بعد از جنگ.

اما حالا میدیدم گاهی فتح، قبل ازنتیجه اتفاق میفته.

توی دل سپاسگزار.‌ توی زاویه نگاه. توی نوع راه رفتن و…

■ وقتی توی “مسیر قانون الهی ” حرکت میکنی، چی اتفاق میفته؟

اولین چیزی که بالا میره، قدرت عملگرایی هست.

دقتـــــ : نه انگیزه، نه هیجان ==>> عملــــــــــگـــــرایی.

چـــــرا؟؟؟ چون وقتی نتیجه از دوش تو برداشته میشه،

بدنت آزاد میشه…‌ ذهنت سبک میشه.

و اراده ت دیگه صرف جنگیدن با آینده نمیشه.

🟡 من دیدم وقتی دیگه قرار نیس همه چیز رو “درست کنم”،

خیلی چیزها خــــــــــودش درست میشه. شانسی نه ==>> دقیق، حکیمانه، به اندازه ظرف وجودیم.

●‌

“هُوَ الَّذِی أَنزَلَ السَّکِینَهَ فِی قُلُوبِ الْمُؤْمِنِینَ”

این السَّکِینَهَ که میگه => یه آرامش تنبل کننده نیس. یه ارامـــــش عمل سازه. آرامشی که میگه: “راه رو برو، من مراقب مقصد هستم.”

■ مثال کاملا عامیانه

فرض کن باید یه تماس سخت بگیری.

قبلا من اینجوری بودم:

اگه جواب بد بده چی؟

اگه خراب بشه چی؟

اگه بعدش اوضاع بدتر بشه چی؟

و همین فکرها باعث میشد یا تماس نگیرم،

یا بگیرم اما با صدای لرزون،

یا بگیرم اما بعدش تا شب ذهنم درگیر باشه.

امـــــــــــــــا وقتی اصل رو فهمیدم، تماس رو اینجوری گرفتم:

“من کار درست رو انجام میدم.[ با تمرین انتظارات مثبت] ؛ نتیجه، توی حوزه مشیت هست.”

تماس رو گرفتم. باشجاعت نمایشی؟ نه والا . با آرامش.

و شگفتی اینجا شد‌ ==>> حتی اگه نتیجه همون نشد که دلم میخواست، “”من قـــــوی تر شدم.”” چون اقدام ِ درمسیر ِ هماهنگی ، کرده بودم، نـــــه کنترل.

■ یه قانون عمیق هست

خدا توی قرآن نـــــمیگه: “همیشه نتیجه همون میشه که میخوای.”

میگه: “یَمْحُوا اللَّهُ مَا یَشَاءُ وَیُثْبِتُ” / بعضی چیزها محو میشن ، بعضی چیزها تثبیت.

⭕ و️ این انتخاب، دست حکمته، نه خواسته خام من.

وظیفه من چی بود ؟ حرکت توی مسیر قانون؛ نـــــه چونه زدن .

[ مَا یَشَاءُ ==> ولی به میزان ایمان و درک عمیقی که ازقوانین خداوند در دلم نهادینه میشه ، تکرار ِ فرکانسی ِ یک درخواست ثابت ازخداوند ،میتونه هربار پاسخ های بهتری و سطح بالاتری داشته باشه]

■ وقتی اینو پذیرفتم، یِ اتفاق عجیب افتاد

کمتر فکر میکردم 》 اما دقیق تر عمل میکردم.

کمتر تحلیل فلج کننده داشتم 》اما تصمیم هام واقعی تر شد.

دیگه دنبال این نبودم که “همه چیز عالی پیش بره” ==> دنبال این بودم که من درست راه برم. ( بااحساس بهترِ روزافزون)

● و این، قــــــــــدرت میاره. نه قـدرت سلطه هااا . قدرت حـــــضور.

اعتراف صادقانه

● هنوزم گاهی ذهنم میخواد نتیجه رو بدزده.

● هنوزم گاهی دلم میلرزه.

○ اما حالا زودترمیفهمم => میگم: ” نه… این قسمت ، کار من نیس.”

⬅️ و حرکت میکنم بسمت قدم بعدی. فقــــــــــط قدم بعدی.

🟨 جمع بندی تجربه م

○ فهمیدم =اراده، وقتی از مشیت جدا بشه، میسوزونه.

○ اراده، وقتی زیر چتر مشیت قراربگیره، میسازه.

○ حرکت درمسیر قانون، بدون چسبیدن به نتیجه، عملگرایی رو بالا میبره.

🟢 و عملگراییِ آرام، از هـــــزار نیت خوب قــــــــــوی تره.

~~~~~□~~~~~

🪶منه محسن هنوز توی مسیرم.

هنوز کامل نیسم.

اما دیگه میدونم کجا باید محکم باشم،

و کجا باید بسپارم.

و همین دونستن، زندگی رو از جنگ

به مسیرِ موفقیت… تبدیل کرده.

□…. دنبال درک های بیشتر و عمیقتر از قوانین خداوندم.

به نام خدای ِ مهربون ِ مهربون .

سلام فرنام همفرکانسی عزیزم . خیلی خوشحال شدم ازخوندن نوشته ی زنده ت. معلومه کلماتت از تجربه اومدن . از همونجایی گفتی که مسیر از “تلاش برای نتیجه” تبدیل میشه به “اعتماد به جریان”.

تایید و تاکید کردی که فتح قبل از نتیجه اتفاق میفته،،، خب ایت یه درک طلاییه؛ همون فهمی که آدم رهای ِ رهــــــــــا میشه و دیگه سنگینی آینده روی دوشش نمیذاره. ==>> نتیجه خودش با احتـــــرام میـــــاد، نیازی به خواهش وفشار هم نیس.

قشنگ نوشتی ازآرامش، از حضور، از “الخیر فی ما وقع”. این جمله هات زمانیکه از اعماق دل فهمیده میشه، آدمو از جنگ با زندگی نجات میده. حتی ازجنگ موقع یوتیوبر شدن یا هرشغل دیگه ای . اونوقت باورهای توحیدی دیگه شعار نیس، میشن ستونهای محکم زندگی تو و من .

آخر شب به این فرکانس میرسی و باآرامش میخوابی ==>> خودش نشونه درست بودن مسیرته.

بعضی فتح ها بیصدا هستن، ولی زندگی رو از ریشه متحول میکنن.

منم ازت ممنونم بابت این همدلی. ان‌شاءلله و مطمئنا ، هر روز این حضورعمیق تر، نرم تر و شیرین تر توی زندگی نازنینت جاری باشه.

در پناه خـــــداوندآسمانها و زمین، پیروز و آرام و پربرکت باشی.

سلام رضا جان عزیز،،، چقدر خوشحالم که دوباره ازت خبری دارم و با این پیام پر از محبت، دلگرم شدم. خدا رو شکر ک ِ تونستم تو این مسیر، برا تو الهام بخش باشم. هیچ چیز تصادفی نیس عزیز دل برادر ؛  و خداوند در دل هر لحظه ی زندگی، هدایت های خودش رو به ما نشون میده. بنظرم همینکه به خودت اجازه دادی ک ِ از لحظات سخت عبور کنی، خودش یک پیروزی بزرگه.

در مورد فشارهایی که ذهن ایجاد میکنه و افکاری که گاهی به سراغمون میاد، باید بگم که همه ی ما تو این مسیر یکسانیم. همه مون با ذهن هایی پر از شک وتردید روبرو میشیم و این کاملا طبیعیه. ولی یادمون باشه که ما فراتر از این افکار هستیم، ما در اعماق درون مون قدرت های بی پایانی داریم که میتونیم اونها رو فعال کنیم. وقتی ذهن میگه “تو نمیتونی”، “تو هیچی نداری”، در واقع داره ما رو ازخودمون جدا میکنه. ولی وقتی ذهن رو به سمت شکرگزاری و یادآوری نعمت های درون خودمون یا هر نعمت دیگه ای، هدایت میکنیم، کم کم میبینیم که مسیر روشن میشه.

در مورد مهاجرتت به کره جنوبی و موفقیت هایی که بدست آوردی، باید بگم که تو انصافا قدرت رو به نمایش گذاشتی! این دستاوردها هیچ وقت اتفاقی نیست، اینا نتیجه ی پشتکار، ایمان و خودباوری توهست ==>> حتی زمانی که ذهن داره بهت فشار میاره، خودتو یادآوری کن که هر قدمی که برداشتی، تو رو به چیزی بیشتر و بهتر نزدیک تر کرده.

□ ما خودمون خالق زندگی خودمون هستیم.

من همیشه معتقدم که توی این مسیر، هیچ اشتباهی وجود نداره، ==>> فقط تجربه هایی هستن که به ما کمک میکنن رشد کنیم. این لحظات دشوار هم جزئی از فرآیند رشد ماست. تو خودت بزرگترین معلم خودتی، فقط کافیه اجازه بدی که راه هات برات روشن بشه… لطفا به خدا اجازه بده .

دوست دارم بدونی که تو همیشه در دل من جایی داری، و این که مسیر رشد تو ب ِ خودت بستگی داره. خدا با تمام کائناتش ازت حمایت میکنه و امیدوارم همیشه در مسیر نور حرکت کنی.

در پناه خداوند، همیشه شاد و پیروز باشی، رضا جان نازنین.

سلام مریم جانِ عزیز . این جنس نگاه و دل نگرانی، نشونه زنده بودن دل آدمه. این سوالی که پرسیدی، سوال خیلی ازآدمای شریفه: “چطور میشه درد بقیه رو دید وفقط به خودمون فکر کنیم؟”

ببین مریم جان… از جایی که امروز ایستادم، با تجربه ای که ازراه احساس، آگاهی و فراوانی دارم، یه چیز رو بااطمینان میگم:

دور موندن ازجریانهای تلخ، بی تفاوتی نیس =>> اتفاقا ی ِ جور مسئولیت پذیری عمیقه.

وقتی دل آدم آشوب میشه، وقتی احساس بد رو وارد وجودش میکنه، نه فقط به خودش، که به کل این میدان جمعی آسیب میزنه.

اما وقتی کسی حال درونش رونگه میداره، آرامش رو حفظ میکنه، امید رو زنده نگه میداره، اون داره بی صدا کمک میکنه.

کمکی که دیده نمیشه، ولی اثرش خیلی عمیقه. دیگه درصد قابل توجهی از آموزه های استاد همینه

ما قرار نیس درد همه رو به دوش بکشیم؛

ما قرارنیست نور خودمون روخاموش نکنیم.

چراغ روشن، خیلی بیشتر به کارمیاد تا شمعی که با گریه آب میشه.

اون آیه ای که گفتیش دقیق همینه:

تغییر از درون میاد. و این وحدت، این مهربونی، این رفاقتها که گفتی، نشونه های خیلی جدی از یه بلوغه.

منم مثل تو باور دارم ملت ما در آستانه یه تغییر بزرگه، تغییری که از دل همین آدمای فقیر/ثروتمند  مهربون/بی’رحم دردکشیده/بی’تجربه … درمیاد.

طبق همون آیه إِنَّ اللّهَ لاَ یُغَیِّرُ مَا بِقَوْمٍ…. همه حکومتهای جهان آینه تمام نمای مردم اون کشورهستن. این قانون مو لا درزش نمیره ؛ وگرنه عدالت خدامعیوبه! خب آیه صریح قرآنه .

درباره فایل استاد، حق با توئه، قدیمیه وخیلیا جاش یادشون رفته. اگه پیدلش کردم میگم‌ بهت اسم فایل چی بود ؛ البته فکرکنم یک بار توی دوره کشف قوانین زندگی اینو تعریف کردن.

رفیق جان… خوندن نوشته ها وقتی دل آرومه ،،، وقتی عجله وترس توش نیس،،، لذت دیگه ای داره. امیدوارم خوندنش برات حال خوب بیاره.

راستی مریم جان، دلیلشو نمیدونم اماالان بهم الهام شد که باید برات بنویسم :

ثروت فقط پول نیس؛

ثروت یعنی دلی که هنوز میفهمه، میسوزه، و در عین حال امیدش رو نگه میداره.

این خودش بزرگترین داراییه.

~~~○~

تو رو هم به خدای بزرگ میسپارم… همونی که بلدِ از دل سختی ها، راههای روشن بسازه .