درک عمیق‌تر قوانین خداوند | قسمت ۱

به نام زیبای پرده نشین

این کیست این این کیست این این یوسف ثانی ست این

سلام استاد جانم

چقدر دلتنگتان بودم

چقدر له له زدم تا بتوانم وارد سایت شوم

از سال 96 وقتی 17 ساله بودم با شما آشنا شدم. کلام گهربارتان بر قلبم می نشست زیرا من آمادگی شنیدنش را داشتم. من در جستجو بودم. چرا چراهای زیادی داشتم

و خداوندی که هدایتگر است…

خدای هادی، برای بار ده هزارم منت بر سرم گذاشت و مرا مشمول رحمتش قرار داد

مرا با گل روی شما آشنا کرد

منی که پر از سوال بودم و نسبت به همه چیز تفکر نقادانه داشتم و هرچیزی را به راحتی نمیپذیرفتم، صحبت هایتان مستقیما قلبم را نشانه میگرفت و میرفت و مینشست

بدون هیچ مقاومتی

بدون هیچ مقاومتی

نمیدانم کلمات را چطور کنار هم بچینم تا به درستی تاثیر شما در زندگی ام را توصیف کنم

من آدم دیگری شده بودم

صبور شده بودم

خوشحال شده بودم

آرام شده بودم

الکی که نیست. کلید گنج آسمان و زمین را به من داده بودید. انگار پرده از جلوی چشمانم کنار رفت. انگار شیشۀ دود و غبار گرفته حالا شفاف شفاف شده بود

مرده بدم زنده شدم گریه بدم خنده شدم

دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم

این بیت مولانا، تجربۀ زیسته من است. من مرده بودم و با شما زندگی جدید به کالبد سرد و بی جانم برگشت. زنده بودن که فقط نفس کشیدن نیست. من مرده بودم. مرده متحرک بودم. مگر میتوان کسی که خدا را در زندگی اش نیافته زنده حساب کرد؟

آه… گفتم خدا

همانکه در بچگی نمازش را بجا می آوردم اما از روی ترس و تکلیف. بخاطر جهنم نرفتن. حتی بخاطر دارم که با دختردایی ام مسابقه میدادیم هرکی زودتر نماز بخونه

میدانم که میبخشد. اما با خود میگویم من خدا را چی فرض کرده بودم که فکر میکردم با دوتا ملق زدن جزو بهشتیان حساب میشوم. بدون هیچ اخلاص و یقینی

اما همان خدا مرا هدایت کرد

الان خداوند نور قلب من است. خداوند روشنی زندگی من است. من مخلصش هستم که انقدر با ما آدمها صبوری میکند

وقتی خودم را جای او میگذارم با خود میگویم عجب صبری خدا دارد

فکر کن قادر مطلق باشی و کتابی نازل کنی و بگویی که اول و آخر و ظاهر و باطن و پنهان و آشکار همه و همه را میدانم و از رگ گردن به شما نزدیکترم… و بعد ببینی که بنده هایت حرکات آکروباتیک برایت اجرا میکنند و اسمش را هم نماز و عبادت میگذارند و تازه طلبکار بهشت هم هستند. به اصطلاح نمازی میخوانند که فکر و ذکرشان همه جا هست، جز کسی که در محضرش ایستاده اند

من خودم را میگویم

تمام بچگی ام اینطور گذشت

الان که فکر میکنم، چرا لحظه ای با خودم نگفتم که یک روز معادی هست که باید جواب پس بدهم و اگر خداوند گفت «منو چی فرض کرده بودی که اینطور عبادتم کردی؟؟» چه بگویم؟

آیا همین توهین به شعور خداوند نیست؟ توهین که فقط فحش دادن نیست. همینکه فکر میکردیم خداوند تمام متر و معیارش حجاب است و یا اینکه اگر موهایت معلوم باشد با سیخ داغ تو را به جهنم میفرستد، او را چه فرض کرده بودیم واقعا؟ انقدر کوته بین؟

مخلص مهربانی اش هستم که انقدر با ما صبوری میکند وگرنه من خودم اگر جای او بودم همه انسانها را از وسط نصف میکردم

ز حِلم او جهان گستاخ گشته

که گویی ما شهانیم و غلام او

مولانا

(حِلم: بردباری)

استاد جان جملات پریشانم را بر من ببخشایید

چیزهایی بود که باید میگفتم

فقط این را بدانید که یکی از بی نهایت زیبایی های این جهان هستید

سپاسگزار وجودتان هستم