درک عمیق‌تر قوانین خداوند | قسمت ۱

به نام خدایی که مرا انسان آفرید،نگرانی‌هایت را نگاه کن…

آن‌ها موجودات بسیار خنده‌داری هستند.

با لباس‌های رسمی، اخم‌کرده، و پر از «اگر» و «اما».

می‌آیند و وانمود می‌کنند که بسیار مهم‌اند،

در حالی که زندگی، بی‌سروصدا، از کنارشان عبور می‌کند.

ذهن می‌گوید: «مواظب باش، آینده خطرناک است.»

زندگی می‌خندد و می‌گوید: «آینده هنوز نیامده، چرا این‌قدر جدی؟»

بیشتر نگرانی‌ها هرگز اتفاق نمی‌افتند.

آن‌هایی هم که اتفاق می‌افتند،

همیشه ساده‌تر از چیزی هستند که ذهن در تاریکی ساخته است.

ذهن استادِ ساختن هیولا از سایه‌هاست.

بنشین. نفس بکش.

و به نگرانی‌هایت لبخند بزن.

نه با تمسخر، بلکه با شفقت.

مثل نگاه‌کردن به کودکی که فکر می‌کند با گریه می‌تواند خورشید را خاموش کند.

اشکالی ندارد که ذهن نگران باشد؛

کارش همین است.

اما تو ذهن نیستی.

تو آگاهی‌ای هستی که می‌تواند بخندد.

و وقتی آگاهی می‌خندد،

نگرانی‌ها کوچک می‌شوند،

و زندگی دوباره بزرگ، ساده و زنده می‌شود.

آرام باش.

هیچ عجله‌ای نیست.

زندگی عجله ندارد.