تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۲

به نام خدایی که بی نهایت بخشندست و صاحب فضل ومهربونیِ بی پایانه

سلامودرود به استادبزرگوارم

از ته دلم سپاسگزارتم استاد ارزشمندم که با حرفات، با فایل‌هات، با نورت، راه دلمو پیدا کردم…

تو شدی صدای خدا توی روزایی که من گم بودم، و مسیرم رو به آرامش برگردوندی.

و یه تشکر ویژه از رزای عزیز دارم

که با وجود همه‌ی سختی‌هایی که اون‌طرف دنیا، توی انگلیس کشید، با شجاعت شروع کرد به تغییر دادن خودش و حالا با ایمان و صبرش، الهام‌بخش من و خیلیای دیگه‌ست.

واماتجربه‌ی من از مسیر تغییر و بیداری درونی

قبل از تغییر: جایی که گم شده بودم

قبل ازآگاه شدنم از قوانین بدون تغییرجهان از بیرون همه‌چیز خوب به نظر می‌رسید،ولی درونم پر از اضطراب، دلسردی و پراز تنش بود،تاوقتی اوضاع خوب بود من خوشحال بودم،و وقتی کسی مریض میشد،ازدنیا میرفت،یا باافکار وتوجهات خودم کسی توزندگیم دخالتهای بی مورد میکرد،من کاملا واکنش گرا بودم و بسیار عصبانی و پرخاشگر می شدم،درحدی که تاچندین روز نمیتونستم باهمسرم درست رفتارکنم

تو رابطه‌ای بودم که عاشق همسرم بودم،اما صداهای بیرون، دخالت‌ها، قضاوت‌ها و برداشت‌های اشتباه اطرافیان،مثل باد سردی بود که آرامش خونه‌مون رو بهم میریخت،یه زندگی سو سو و کاملا سینوسی داشتیم ک مثل برگی درباد بایک جرقه ی کوچک همه چیز آتیش میگرفت و مابهم میریختیم

هر بار می‌خواستم چیزی رو توضیح بدم، اوضاع بدتر می‌شد،وانگارکه نمی تونستم باارامش ازخودم دفاع کنم یا سوءبرداشتهای دیگران رو حداقل با نرمی به همسرم توضیح بدم،و بگم که دیگران فلان برداشت اشتباهی که ازرفتار من گرفتن و ازمن به تو گله و شکایت می کنن،اینطور نیست که فکر میکنن،

احساس می‌کردم در قضاوت دیگران گیر افتادم،

و سکوت رو انتخاب می‌کردم چون فکر می‌کردم «حرف زدن فایده ای نداره».

اما اون سکوت،باعث میشد منو از خودم جدا کنه.

کم‌کم فراموش کردم من کی‌ام، چی می‌خوام، و چقدر باارزشم.

و در همین تاریکی، یه صدای درونی به آرومی گفت:

«آیا زمانش نرسیده که دلت به نور برگرده؟»

همون صدای لطیف الهی که می‌گه:

وقتی از ترس و دلخوری دست برداری، من خودم راهِ آرامش را به تو نشان می‌دهم.

اون روز برای اولین‌بار فهمیدم سکوتی که از ترس باشه، عبادت نیست…

باید به آرامشی برسم که از ایمان میاد، نه از تسلیمِ ترس.

جرقه‌ی بیداری

همه‌چیز از یه جلسه‌ ای به اسم فقط روی خداحساب باز کن تویک کانالی باصدای استاد عباس‌منش بزرگوار شروع شد،

اونجا یه جمله ای با این مضمون شنیدم که گفت:

کسی که دلش آرام باشه،نه ترسی داره ونه غمی ازگذشته به دلشه و فقط روی خداحساب بازمیکنه

اون جمله مثل نوری بود که وارد تاریکی ذهنم شد.

یه لحظه حس کردم خدا از زبونش داره به من می‌گه:

«من تو را آزاد آفریدم، چرا خودت را در زنجیر حرف دیگران حبس می‌کنی؟»

اون شب تا صبح گریه کردم،

اما نه از غم، از درک.

از اینکه فهمیدم تمام این مدت،

قدرت آرامش و عزتم درون خودم بوده و من به دست بقیه سپرده بودمش.واگه به خدا توکل کنم همه چیز درست میشه

کم کم،بیشتر ولع داشتم که از جنس این صحبتها گوش بدم،چندین روز پیگیرشدم ببینم که استادعباس منش کیه و چکارست،وقتی فهمیدم که ایشون از خدا میگه واعتبار تموم پیشرفتهای زندگیش رو به خدا میده،بیشتر ذوق داشتم بانتایجی که اون گرفته منم زندگیمو تغییربدم…

وقتی شروع کردم فایلهای دانلودی رو بعدازعضوشدن توی سایت گوش دادن،تا مدتها خبری ازاون دخالتها وقضاوتها نبود…

رابطه ی من وهمسرم به نسبت خیلی خوب تراز گذشته به نظرمی رسید،همسرم درکنارمن شروع به رفتن به کلاس های دوازده قدم کرد ومن هم دوره ی دوازده قدم رو شروع کردم به کارکردن…

برکتها و شادیها کم کم ازراه رسیدن،به خیلی از آرزوهام رسیدم…

اماازیه جایی به بعد تمرکزم رو ازروی بهبود شخصیتم و روابطم باهمسر برداشتم و دوباره بوی دخالتها و قضاوتها به مشامم رسید و دلخوری ها،سکوتهای طولانی مدت،فاصله های فیزیکی و عاطفی طولانی،درک نکردن های متقابل،بی تفاوتی ها،مهمان های سرزده،که باهر مهمان سرزده ای که به خونمون میومدن کلی دلخوری ها و تنش های زیادی بین ماایجادمیشد،چون اون افراد آدم هایی نبودن که من میخواستم باهاشون خیلی گرموصمیمی باشم،وواقعا آدمهای مناسبی برای اینکه بااونها گرم بگیرم نبودن،وهرچی جلوتر رفتیم حتی به نسبت قبل اوضاع و شرایط زندگیم بدترهم می شد..

تااینکه دوباره تصمیم گرفتم باخریدن دوره ی هم جهت باجریان خداوند،اون گرمی و آرامش خونه رو برگردونم،اون عشقی که مابه همدیگه داشتیم رو دوباره به خونه برگردونم،واقعا به تمام معنا تلاشم رو داشتم می کردم،اما بازهم نتایج سو سو بود..

بااینکه دوره رو کارمیکردم،اما یه جاهایی معلوم بود خیلی دارم زور میزنم

تااینکه یک روز نشستم باخودم صادقانه صحبت کردم و تمام ضعفهای شخصیتی که داشتم رو نوشتم و یک چکاپ کامل ازخودم شروع کردم به نوشتن..

دیدم که من خیلی جاها دارم زیاداز حد به یک حرف بی ارزش از یک آدمی که هنوزخودش توتاریکی زندگی می کنه وزندگی جالبی نداره و ازقصد میاد همسرم رو علیه من پُر میکنه،واکنش نشون میدم،ومن هربار بادخالتهای اون آدما حس مظلوم نمایی و قربانی شدن داره بهم دست میده و همچنین نه حوصله داشتم که بحث کنم و نه میتونستم به آرومی همه چیو به همسرم توضیح بدم

بخاطرهمین باعث میشد باکلی حرف ناگفته سکوتهای طولانی تو زندگیمون حکمفرمابشه…

کم کم بانشانه هایی ازاین دست،که می دیدم مدتهاست من به همسرم عشق نورزیدم،مدتهاست ازش درستو حسابی سپاسگزاری نکردم،مدتهاست چشم توچشمش نگاه نکردم و باهاش صحبت گرم نکردم،اونجا به خودم گفتم اگه اینجوری پیش بریم حتما تاچندسال آینده ماازهم جداخواهیم شد،بهتره دیگه تمرکزم رو خیلی اساسی تر روی بهبود شخصیت خودم بذارم

به محضی که شروع کردم به تغییردادن یه کوچولو ازخودم،کم کم بوی عشق و بوی آرامش واقعی،بوی محبت،بوی شادی ازته قلب رو فهمیدم…

اولین گام کوچک

اولین گام کوچیکی که برداشتم هروز یک دعا روی یک وایت برد مینوشتم که مخصوص خودمو همسرم بود،وهمسرم هم وقتی اون دعای روی وایت برد رو میخوند قشنگ میفهمیدم داره باهام نرم تر میشه..

هروز باخودم تکرارمیکردم:”از امروز، قدرت درونم رو پس می‌گیرم.”

و هر روز فقط یه جمله رو هزاران بارباخودم تکرارمیکردم که:«آرامش من در دستان خداست، نه در رفتار دیگران.»

با هر بارگفتن این جمله، انگار گره‌ای از دلم باز می‌شد.

یاد اون وعده‌ی خدا افتادم که می‌گه:

اگر فقط به من تکیه کنی، من خودم برایت کافی‌ام.

همین جمله شد ستونِ درونم.

یاد گرفتم ساکت باشم، اما این‌بار از قدرت، نه از ترس.

آروم باشم، اما با ایمان، نه با ضعف.

مسیر تکامل

1. شکرگزاری روزانه

هر صبح سه چیز ازویژگی های مثبت همسرم رو می‌نوشتم و بابتش شکرگزاری میکردم

می نوشتم خدایاشکرت برای بودنش،برای لبخندش،برای خوابی که هرشب به راحتی می خوابه،برای اون صورت زیباش که وقتی می خنده لُپش چال میشه…خخ

هرموقه بهم میگفت فلان غذارو بپز،من باعشق بهش چشم میگفتم،برای کوچکترین دستوری که بهم می داد من میگفتم چشم‌..

هروز صبح که ازخواب بیدارمیشدم باخودم تکرارمیکردم:«خدایا، شکرت که هنوز امید دارم.»

یامیگفتم:«شکرت برای لبخندی که از همسرم دیدم.»

همون لحظه‌ها حس کردم آیه‌ای در دلم زنده شده:

اگر شکرگزار باشی، نعمتت را می‌افزایم.

2. دفتر باورهامو بازمیکردم و می نوشتم و می نوشتم…

هر فکرِ ناامیدکننده‌ای رو می‌نوشتم.

مثلاً: «من نمی‌تونم خودمو ثابت کنم.»

بعد کنارش می‌نوشتم:

«کسی که با نیت پاک عمل می‌کنه، خدا خودش شاهدشه.»

و یاد اون پیام الهی می‌افتادم که می‌گه:

خدا دل‌های صادق را می‌داند، حتی اگر زبانشان خاموش باشد.

3. اهرم رنج و لذت

کم کم یاد گرفتم سکوتِ ترسناک، دردناک‌تر از گفت‌وگوی عاشقانه‌ست.

به خودم گفتم: از این به بعد، هر حرفی بزنم،

فقط وقتی از عشق و آرامش میاد، نه از ترس.

و انگار خدا درونم می‌گفت:

“بندگان من، سخن را به نیکوترین وجه بگویند تا شیطان میانشان راه نیابد.”

4. اقدام الهام‌گرفته

یه روز انگار بهم الهام شد که هروز بدون دلیل ظاهری،برای همسرم یک پیامی عاشقانه بفرستم.

مثلا یه روز می نوشتم:

«ممنون که هنوز کنارمی، حتی وقتی نمی‌فهمیم هم رو.»

همون لحظه حس کردم نوری از آسمون روی رابطه‌مون تابید.

انگار خدا می‌گفت:

“نیکی و مهربانی را با نیکی پاسخ بده، که دشمنی‌ها محبت شود.”

5. ستاره‌ی قطبی

برای خودم ساعتها تا دل نصف شب می نوشتم ومی نوشتم که

«هدفت این نیست حق را ثابت کنی، هدفت این است که عشق را زنده نگه داری.»

و هر بار لغزش می‌کردم، صدایی از درون می‌گفت:

“در سختی‌ها صبر کن، که من با صابرانم.”

چالش و بازگشت

گاهی هنوز اطرافیان با حرف‌هاشون فضا رو سنگین می‌کنن..

من دوباره سردمی شم،یا در خودم فرو می‌رم…

اما این‌بار انگار فرق داره — چون دیگه دارم یادمی گیرم…

خدا همیشه بینِ من و هر حرف ناعادلانه‌ای، حجابی از رحمت می‌کشه.

دیگه یاد گرفتم به جای توضیح دادن، آرام بمونم و بگم:

“پروردگارا، خودت بهترین دفاع‌کننده‌ای از دل‌های مظلوم.”

اون لحظه‌ها حس می‌کردم واقعاً تنها نیستم.

یه نیروی لطیف مراقبمه.

و هر بار از اون نقطه برگشتم، قوی‌تر، آروم‌تر و عاشق‌تر.

نتایج ملموس

رابطه‌م با همسرم به مرور روشن‌تر و صادقانه‌تر شد.

دیگه نیازی به اثبات یا دفاع نیست، چون حسش می‌کنم که انرژی من دیگه از ترس نمی‌یاد، از عشق می‌یاد..

و آرامش درونم مثل نوریه که خاموش نمی‌شه.

خوابم عمیق‌ترشده، بدنم سبک‌ترشده، لبخندم طبیعی‌تر شده..

حتی کارم هم بهتر شده، چون دیگه ذهنم درگیر قضاوت‌های بیرونی نیست.و جالب اینجاست که وقتی خودمو رهاکردم،کم کم همسرم هم دیگه دل به دل اون آدما نداد و کاملا براش همه چیز ثابت شد،بدون اینکه من بخوام خودمو به آبو آتیش بزنم و خودمو ثابت کنم…

و مهم‌تر از همه این‌که،

فهمیدم قدرت واقعی یعنی اعتماد به خدا وقتی هیچ‌چیز معلوم نیست.

یعنی همون نغمه‌ی آشنا که در دل آدم نجوا می‌کنه:

“به من بسپار، من بهترین تدبیرکننده‌ام.”

حالا می‌فهمم تغییر واقعی، فقط عوض شدنِ رفتار نیست…

یه تولد دوباره‌ست.

یه بازگشت به خدا، از دلِ خستگی‌ها و سکوت‌ها.

من فهمیدم خدا هیچ‌وقت از من دور نبود،

فقط من انقدر در سر و صدای دیگران غرق بودم که صدای عشقش رو نمی‌شنیدم.

و حالا با هر نفسی، با هر دعایی که هروز روی وایت برد می نویسم و روی دیوارخونمون می زنم،

دارم برمی‌گردم به اون آرامش ازلی که می‌گه:

“آیا در یاد من، دل‌ها آرام نمی‌گیرند؟”

آف کورس که آرام میگیرد…

الهی صدهزارمرتبه شکربرای امروزم برای صلاتی که دوباره دراین سایت مقدس اقامه کردم

الهی شکرت که من خالق تک تک لحطات زندگیم هستم و دارم به زیباترین شکل ممکن رابطم رو باهمسرن ازنو میسازم

استاد میخوام مثل خودت به یاری الله که میگی رابطه ای باعشقم دارم که توهیچ افسانه ای نوشته نشده،من هم ازصمیم قلبم دارم باایمان تلاشمو می کنم که رابطه ای باعشقم بسازم که بقول شماتوهیچ افسانه ای نوشته نشده باشه،ان شالله

خدایاصدهزارمرتبه شکر که یک گام دیگه برای تغییرشخصیتم برداشتم…

این داستان ادامه دارد…

هرکجاهستیدشادوسربلند باشید

به نام خدای مهربون

سلام به سعیده‌ی نازنین و در مسیر نور

هر خط از نوشته‌ت پر از حضور خدا بود… پر از عشق، ایمان، صبر و توکل.

انگار داشتی یه سوره‌ی زنده از آیه‌ی «عَسَىٰ أَنْ تَکْرَهُوا شَیْئًا وَهُوَ خَیْرٌ لَکُمْ» رو برامون روایت می‌کردی.

چقدر قشنگ خداوند با تو مسیرش رو پیش برد…

از اون روزهای سخت و پر فشارِ اورژانس، تا وقتی که با ایمان و تسلیم واقعی جلو رفتی و درهای بسته یکی‌یکی باز شدن…

تو با صبوری و شکرگزاریِ واقعیت، به ما یاد دادی بندگی یعنی چی؛

یعنی همون لحظه‌ای که نمی‌فهمی چرا این اتفاق افتاده، ولی بازم می‌گی:

«خدایا مطمئنم حکمتی هست، راه رو نشونم بده.»

نوشته‌ت واقعاً اشک‌مو درآورد، پر از حس حضور خدا بود.

تو با ایمان و صبرت، معنی «صبار و شکور» بودن رو به عمل نشون دادی.

و چقدر قشنگ خدا برات آدم‌ها و موقعیت‌هایی فرستاد که نور مسیرت رو بیشتر کنن…

سعیده جان، تو یه نشونه زنده‌ای از اینی که:

وقتی بنده با تمام وجودش به خدا اعتماد کنه، خدا کاری می‌کنه همه دنیا دست به دست هم بدن تا راهش باز بشه.

از ته دل برات آرزو می‌کنم هر روز بیشتر بدرخشی،

هر قدمت پر از هدایت و عشق و نور خدا باشه،

و هر جا میری، فقط با نگاهت یاد خدا تو دل بقیه زنده بشه

«استاد جان، ممنونم که با آموزش‌هاتون باعث شدید همچین ایمان‌های زنده‌ای تو دل ما شکوفه بزنه »

با عشق و احترام فراوون

صفا