تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۹

به نام خداوند مهربان

سلام استاد گرامی و خانم شایسته ی نازنین

سپاسگذار همه ی تلاش ها رو تمرکزتون بابت اننقال این آگاهی های ناب

«یا در حال صعودیم یا در حال نزول ثباتی وجود ندارد »

درک این جمله میتونه باعث شه که هیچوقت بی حرکت نشیم و همیشه برای پیشرفت کردن تلاش کنیم، حتی اگه از وضع موجود خیلی هم راضی باشیم ، چون هیچ کس دوست نداره دست آوردهاشو از دست بده ، هیچکی دوست نداره به جایگاه پایین تری که قبلا بوده برگرده.

وقتی مطمئن شیم که اگه تلاش نکنیم تو همون نقطه ای که ازش راضی هستیم نمیمونیم و میاییم پایین تر، دیگه همیشه انگیزه داریم برای رشد. به شرطی که به این جمله ایمان کامل داشته باشیم و سرسری ازش رد نشیم ، الگوهایی رو پیدا کنیم که در شرتیط عالی بودن ولی وقتی دست از حرکت کشیدن همونجا نموندن بلکه سقوط کردن ، عین یه هلیکوپتر،تا زمانی که پره هاش کار میکنن اوج میگیره ولی به محض کار نکردن پره هاش و توقف اونا در جا سقوط میکنه، اینرسی داشتن و میل به حرکت نکردن یکی از قانون های دنیاست، مثل وقتی که تو ماشین نشستیم و یهو ترمز میکنه ما به جلو پرت میشیم چون بدن ما دوست نداشته حرکت کنه و با مقاومت مجبور به حرکت شده و نتیجه اش میشه پرت شدن به جلو ، دقیقا ما توی همه چی اینحوری هستیم ، اگه خودمون رو به حال خودمون رها کنیم اصلا دلمون نمیخواد کاری انجام بدیم یا رشدی کنیم ولی کسی که کنترل ذهن رو به دست میگیره و سوار بر ذهن میشه ، جهت میده به ذهنش ، تربیتش میکنه ، مجبورش میکنه و نتیجه اش هم میشه خلق هر خواسته ای که دوست داره، یکی از بهترین ابزارها برای سوار ذهن شدن «اهرم رنج و لذت» است.

انسان بی دلیل کاری انجام نمیده و اهرم رنج و لذت میاد و صد ها دلیل برای ما میاره که چرا باید تکون بخوریم ، چرا باید رشد کنیم؟ چرا باید سالم شیم؟ چرا باید آگاهی کسب کنیم؟ چرا باید کنترل ذهن رو بدست بگیریم؟ چرا باید پول درست حسابی دراریم؟ چرا باید ورودی ذهنمون رو کنترل کنیم؟ چرا باید به زیبایی ها توجه کنیم؟ چرا باید تمرکز رو یاد بگیریم ؟ چرا باید هدف گذاری کنیم؟

یه کاغذ برداریم یه طرفش بنویسیم لذت و یه طرفش بنویسیم رنج و شروع کنیم به پر کردنش ، اگه فلان مهارت رو یاد نگیرم چی از دست میدم؟ اگه یاد بگیرم چی بدست میارم؟ اگه بتونم ذهنم رو در کنترل خودم بگیرم و هرچی دستور میدم برام انجام بده چی بدست میارم؟ اگه وقت نزارم و تربیتش نکنم چی از دست میدم؟ و….

هر چه این تمرین رو بیشتر و بیشتر انجام میدیم انگیزمون برای رسیدن به خواسته بیشتر و بیشتر میشه و احتمال قدم برداشتن و موندن در مسیر بالاتر میره

وقتی هدف رشد دائمی باشه دیگه انتهایی نداره ، وقتی یه سری اهداف معنوی رو بزاریم جز هدف هامون حتی وقتی از نظر مالی غنی میشیم اون اهداف معنوی انگیزه مارو برای ادامه دادن حفظ میکنه

مثل چی؟ مثلا برای خود من این رابطه ای که با خدای عزیزم ایجاد شده و هر روز نزدیک تر میشه و آرامشی که از این رابطه میگیرم ارزشمند تر از هر چیز دیگه ای هستش و میدونم از کجا اومده ، از زمانی که دارم رو خودم و باورهام کارمیکنم این رابطه رو اینطور شفاف دارم درک میکنم و هرچه از نظر مالی و … بهتر میشم ایمانم بیشتر میشه و این رابطه هم بهتر و عمیق تر میشه و اگه این ارامشی که از حضور خدا در زندگیم دارم نباشه اون برام زندگی نیست و میدونم اگه کار کردن روی باورهامو متوقف کنم به سرعت شروع میکنم به پسرفت کردن و برگشت به قبل و اینقدر یاداوری این موضوع برام رنج اوره که اگه تمام اهدافمم تیک بزنم به خاطر اون هدف معنوی بازم رو باورام کار میکنم و تا زمانی که داریم کار میکنیم ما رشد میکنیم ، چون همیشه در حال بهبودیم و حالمون خوبه اتفاق های مثبت و ایده های جدید و پررونق تر میاد سراغمون و همیشه انگیزه های جدید و تازه نفس از راه میرسه و مارو شارژ میکنه

در جهان هرچی رشد نکنه محکوم به نابودی، انسانها هم از این قانون مستثنی نیستن، ما برای حرکت برنامه ریزی نکنیم جهان برامون برنامه میریزه و معمولا برنامه ریزی اون زیاد جالب نیست پس بهتره خودمون هدفمون رو انتخاب کنیم و همون تلاشی که قراره برای اهداف جهان که جالب هم نیست انجام بدیم بیاییم برای اهداف زیبای خودمون اون تلاش رو بکنیم و از نتیجه اش هم لذت ببریم و کاری هم به کسی نداشته باشیم اینکه ببینیم ما از یه سریا بدبخت تریم یا یه سریا از ما بدبخت ترن چیزی یه ما اضافه نمیکنه که هیچ بلکه یا دلسردمون میکنه یا مغرور که در هر دو صورت به ضررمون میشه ، پس خودمون رو هم با کسی مقایسه نکنیم

هدف رو مشخص کنیم ، حتما از اهداف کوتاه مدت هم استفاده کنیم تا انگیزه و سوخت مسیرمون باشن ، با اهرم رنج و لذت دلایل محکمی برا هدفمون ایجاد کنیم ، وبدون توجه به دیگران قدم برداریم و استمرار داشته باشیم و مطمئن باشیم همه ی جهان با دیدن پاشدن و هدف داشتن و برنامه ریزی ما به کمکمون میان تا کار برامون ساده تر شه

ابر و باد و مه وخورشید و فلک در کارند

تا تو نانی به کف آری و به غفلت نخوری

یا حق