تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۹

🟡⭕️ چرا هرچی جلو میرفتم، از خودم دورتر میشدم‼️ | روایتی شخصی از دیدن خود واقعی، باتمام غرور، حسادت، ترس و بیداری ها؛ در آینه زندگی وآیات قرآن

اگه بخوام صادقانه شروع کنم، خودشناسی برا من نه با کتاب شروع شد، نه با دوره آموزشی، نه حتـــــی بامراقبه. با یه مکث شروع شد. مکثی وسط زندگی. وسط روزی که ظاهرا همه چیزش سر جای خودش بود امـــــا درونم چیزی آروم نمیگرفت.

تو همون مکث، ناخودآگاه یاداین آیه افتادم:

«بَلِ الْإِنسَانُ عَلَىٰ نَفْسِهِ بَصِیرَهٌ» /انسان خودش به خویشتن آگاهه

این آیه مثل آینه جلوی من ایستاد. فهمیدم من همیشه میدونستم چه چیزی درونم درست نیس، فقط از دیدنش فرارمیکردم.

■ خودشناسی یعنی جرأت دیدن، نه تلاش برای قشنگ بودن

خودشناسی یعنی توانایی دیدن واقعی خودت؛ نه اون چیزی که دوست داری باشی، نه اون چیزی که دیگران ازت میخوان، بلکه اون چیزی که واقعاهستی؛ با نقاط قوت، ضعف ها، ترس ها، غرور، حسادت و نیازهایی که سالها زیر فرش قایمشون کردی.

قرآن خیلی صریح این واقعیت رو یادآوری میکنه:

«وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا • فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا» و سوگند به نفس انسان و آنکه اون رو درست آفرید؛ بعد بدی ها و پرهیزگاری ش رو بهش الهام کرد

یعنی درون من هم فجور هست هم تقوا. انکار هرکدوم، توهمه. خودشناسی از همین پذیرش شروع میشه.

■ فهمیدم گفتگوی درونیم داره مسیر زندگیم رو میسازه

سالها زندگی میکردم بدون اینکه حواسم باشه چ ِ جمله هایی هر روز تو ذهنم تکرار میشن. بعدا تو یه گزارش علمی خوندم ذهن انسان روزانه ده ها هزار فکر تولید میکنه و بیشترشون ناخودآگاه و تکراری هستن. خب اونجایه سوال توی ذهنم روشن شد: اگه این فکرها تکراری هستن، پس نتایج زندگی هم تکراری میشن‼️

بنظرم اومد که قرآن این گفتگوی درونی روخیلی دقیق توصیف میکنه:

«إِنَّ اللَّهَ لَا یُغَیِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّىٰ یُغَیِّرُوا مَا بِأَنفُسِهِمْ» /خدا حال هیچ قومی رو تغییر نمیده مگر اینکه اونها چیزی که تو درون خودشونه رو تغییر بدن

فهمیدم تغییر ازبیرون شروع نمیشه. از کنترل‌همون صداهایی شروع میشه که توی سکوت شب، بـــــی’رحمانه باهام حرف میزنن.

■ غرور؛ احساسی که سالها اشتباه فهمیده بودمش

غرور همیشه برام واژه منفی بود. فکر میکردم آدم معنوی یا آدم آگاه نباید غرور داشته باشه. اما یه جا به نقطه ای رسیدم که به اندازه کافی بدست آورده بودم و دیگه عطش رشد نداشتم ==>> اونجا فهمیدم من غرور رو نکشته بودم، فقط سرکوبش کرده بودم و حالا تبدیل به رکود شده بود!

قرآن بجای انکار احساسات، به مدیریت اونها اشاره میکنه:

«وَلَا تَمْشِ فِی الْأَرْضِ مَرَحًا» /تو زمین با تکبر و خودبزرگ بینی راه نرو .

🟣 نمیگه غرور نداشته باش ==>> میگه اسیرش نشو. من یاد گرفتم غرور رو تبدیل کنم به غرور مولد؛ غروری که بهم بگه میتونی رشد کنی، ولی هنوز پیشرفتت کامل نیس.

■ حسادت؛ اعترافی که مسیرم رو عوض کرد

یکی از صادقانه ترین لحظه های خودشناسی م وقتی بود که به موفقیت یه نفر حسادت کردم. حسادت، واضح و آزاردهنده. قبلا یا انکارش میکردم یا خودمو سرزنش میکردم. اما این بار ایستادم و نگاهش کردم… خودمو تا سطح ناظر بودن به نفس ، کشیدم بالا… راهی نداشتم ، باید اول این کارو میکردم.

قرآن میگه:

«أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلَىٰ مَا آتَاهُمُ اللَّهُ مِن فَضْلِهِ» /آیا به مردم بخاطر چیزی که خدا از فضلش بهشون داده حسادت میکنن؟

این آیه مثل نور افتاد روی احساسات من. فهمیدم حسادت من اعتراض به خدا نیس؛ پیام داره ===>> داره نشون میده من چیزی رو میخوام که هنوز براش حرکت نکردم.

از اونموقع به بعد، هر وقت حسادت میاد، بجای جنگیدن، از خودم میپرسم: این حس داره کدوم خواسته سرکوب شده رو نشونم میده؟

■ الگوهای رفتاری؛ تله هایی که بارها توشون افتادم

خودشناسی وقتی عمیق میشه که الگوها رو ببینی. ببینی تو چه موقعیت هایی همیشه یه واکنش ثابت داری. من دیدم: وقتی دیده میشم، عقب میکشم – وقتی موفق میشم، شل میکنم – وقتی فشار میاد، فرار میکنم

قرآن این غفلت رو هشدار میده:

«وَلَا تَکُونُوا کَالَّذِینَ نَسُوا اللَّهَ فَأَنسَاهُمْ أَنفُسَهُمْ» / مثل کسانی نباشید که خدا رو فراموش کردن و خدا هم اونها رو از خودشون غافل کرد .

●فهمیدم فراموشی خود، نتیجه فراموشی آگاهیه

● و آگاهی با مشاهده نفس شروع میشه، نه با قضاوت.

■ اهرم هایی که منو از خواب بیدار کردن

بارها تو زندگی به نقطه ای رسیدم که حس کردم دیگه تشنه نیسم. نه از رضایت، که از بی چالشی. اما هر بار یه اهرم اومد: – دیدن کسی که خیلی جلوتر بود – یه شکست کوچیک اما معنادار – یا یه تضاد تازه که آرامشم رو گرفت

قرآن این بیدارباش ها رو اینجوری توصیف میکنه:

«لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ فِی کَبَدٍ» /ما انسان رو توی چالش (بظاهر سختی) آفریدیم

یعنی چالش، اشتباه زندگی نـــــیس؛ ذات مسیره.‌ هـــــرجا چالش حذف بشه، رشد هم از بین مـــــیره .

■ خودشناسی پیشرفته؛ استفاده ازاحساسات بجای جنگ باهاشون

تو سطح عمیق تر خودشناسی فهمیدم احساسات دشمن من نیستن. غرور، حسادت، خشم و ترس هر کدوم پیام دارن. قرآن هم روی این آگاهی تاکید میکنه:

«قَدْ أَفْلَحَ مَن زَکَّاهَا • وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّاهَا» /رستگار شد کسی که نفس خودش رو رشد داد و زیان کرد کسی که اون رو سرکوب کرد .

پس تزکیه یعنی دیدن، فهمیدن وجهت دادن؛ نــــــــــه دفن کردن.

■ جمع بندی خودمونی = خودشناسی یعنی برگشتن به خود

خودشناسی برای من این نبود که بفهمم چیکار کنم؛ این بود که بفهمم چرا بعضی کارها رو انجام نمیدم !! چرا میترسم، چرا عقب میکشم، چرا بعضی وقتا از رشد سیر میشم‼️

و هر بار که صادقانه نگاه کردم، دیدم قرآن سالها قبل این مسیر رو نشون داده:

«الْحَقُّ مِن رَّبِّکَ فَلَا تَکُونَنَّ مِنَ الْمُمْتَرِینَ» حق از طرف پروردگارته، پس از تردیدکننده ها نباش .

مطمئنا حق، همون دیدن واقعیت خوده.

خودشناسی مسیر تمیز و شسته رُفته ای و سر راستی نیس، امـــــا واقعیه. پر از آینه هست…》 پس‌نگرانی نداره.

هر بار که جرأت میکنی جلوی این آینه بایستی، یه قدم از زندگی ناخودآگاه فاصله میگیری و یه قدم به زندگی آگاهانه نزدیک میشی.

همه ی ما به خودمون یک متن بدهکاریم ، که عنوان متن اینه :

اعترافات انسانی که بالاخره به خودش گوش داد ؛ حتی اگه ‌هیچوقت این متن رو هویدا نکنیم.

بنابراین 🩵

● خودشناسی پیشرفته؛ استفاده از تاریکی برای رسیدن به نور

و

● آن سوی نقاب ها؛ جاییست که انسان با خودش روبه رو میشه

~~~~~~~~~~~

🪶 محسن ؛ کسی که هنوز در راه است

نه برای رسیدن

بلکه برای صادق ماندن با آنچه هست

در جایی که دیدن خود

اولین شکل عبادت است ؛

جایی که انسان، پیش از درست شدن

اول باید دیده شود

و خدا، همیشه منتظر همین دیدن بوده است :'( 🩷️

الهام عزیز سلام. خوشحال شدم ازخوندن پیامت، مخصوصا این جمله ت که گفتی کامنت رو “جرعه جرعه نوشیدی” . همون حالتیه که خود هم دوست دارم نوشته خونده بشه، نه تند و رد شدنی، بلکه مکث دار و با فکر. مرسی.

اینکه ارتباطی که گرفتی رو بردی سمت تمرین اهرم رنج و لذت و بهش نگاه کاربردی دادی===>>> موضوع رو فقط احساسی نگرفتی، بلکه نشستی باهاش کارکردی. این خیلی ارزشمنده. و همون جاییه که حرف استاد از شنیدن، میاد تو زندگی.

تشبیه باغ و… حساب بانکی هم برا خودم از دل تجربه اومده بود. چون “باور” چیزی نیس که یکبار بریزیش وخیال آدم راحت بشه؛ هر روز رسیدگی میخواد، هر روز توجه، هر روز آب دادن. و همونطور که گفتی، خیلی از این حرفها رو بارها شنیدیم، ولی بعضی وقتها فقط زاویه نگاه عوض میشه و یهو “معنا” باز میشه. اون لحظه ها بِ نظرم لطف خداست… شایدم چون زاویه نگاه ما تغییر کرده… خدا هم یه جور دیگه بهمون لطف میکنه… به قول استادعباسمنش چون رفتارخـــــدا سیستمی هست.

خیلی ممنونم که بازخوردت رو نوشتی وگفتی چه برداشتی داشتی. این گفت وگوها باعث میشه خود منم عمیق تر بفهمم چیزی که نوشتم از چه جنسی بوده.

از اون آیه ای هم که آخرش آوردی خیلی لذت بردم، کاملا باحال و هوای حرفها جور بود.

در پناه جانان باشی

و باغ دلت همیشه سبز .

زمستونت پربرکت

نرگس جان سلام . از خوندن نوشته ت انرژی گرفتم، واقعا احساس میشه قلبت چقدر روشن وحاضر بوده.

همه این تجربه ها، از مواجهه با ترسها و حسادتها تاآرامش و شکرگزاری، واضحا نشون میده ===>>> تو لیاقت داشتن زندگی پر از نورو رشد رو داری.

همینکه مسیرت رو باصداقت و تلاش ادامه میدی ===>> بزرگترین نشونه ارزشمند بودن توست.

یادت باشه هرقدمی که تو مسیر خودشناسی برمیداری، هر موفقیت کوچک و بزرگ، بازتاب احساس قدرتمند خودارزشمندی تو هست و خــــــــــدا باهمون جریان هدایتت میکنه.

تو شایسته این مسیرو همه نعمت هایی هستی که تجربه میکنی.

نرگس جان لطفا بااعتماد به خودت و ظرفیت درونت، هر روز قدمت رومحکمتر بردار و مطمئن باش هر چیزی که میخوای، از قبل لیاقتش رو داری.

در پناه نور وحکمت الهی .