تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۸ - صفحه 34 (به ترتیب امتیاز)

سلام استاد عزیز، خانم شایسته محترم، دوستان محترم بابت آگاهی های گام هجدهم پروژه تغییر را در آغوش بگیر بسیار سپاسگذارم، خدارو بی نهایت شکر هر وقت من به اندازه ای که تغییر کردم کلی نتایج کوچک وارد زندگیم شده براتون تا جایی که بتونم مینویسم که برای خودمم یادآوری و برای آینده ذخیره بشه، اولین نتیجه ای که من همیشه گرفتم احساس آرامش، احساس بهتر شدن سلامتی، آرام شدن ذهن و احساس رهایی و سبکی هستش، انگار که یک باری از روی دوش من برداشته میشه، اشتها کاذب من رفع شد و احساس کردم خیلی بیشتر از طعم و بوی غذا، میوه ها و… لذت میبرم و سپاسگذارترم، توی ذهنم به یک غذایی فکر میکردم و مامانم اون غذارو درست میکرد و خوش حال میشدم، رفتار خانوادم با من عوض شد به من احترام بیشتری میذاشتن، بیشتر راجب نکات مثبت و قشنگی ها صحبت میکردن، شوهر خالم فردی که اصلا به ذهنم نمیرسید زنگ زد و من و خانوادم به خونشون دعوت کرد، من و مامانم و خواهرام رفتیم به مهمونی قبلا هم مهمونی خونه خالم میرفتیم اما همیشه خودمون بودیم و راجب چیزای منفی صحبت میکردن اما اینسری یکسری از آدما قبلی در مهمونی نبودن و یکسری آدم های جدید در مهمونی بودن و آدم های قبلی هم رفتارشون تو اون مهمونی و با من تغییر کرده بود بیشتر تمرکز روی صحبت های مثبت و خنده و شوخی بود و صحبت های منفی کمتر شده بود، در حین گوش دادن به فایل ها خواهرم پیام داد بریم فروشگاه نزدیک خونتون هم من و هم شما خرید کنیم و رفتیم خواهرم برای من و مادرم با هزینه خودش خرید کرد حتی از من میپرسید ازین خوراکی میخواهی بردار، مامانم صدای تلویزیون بدون اینکه من بگم خودش کم میکرد و رفتاراش عوض شده بود یادمه رفته بودیم یک مرکز خرید و مامانم بین کتاب ها دنبال کتاب شکرگذاری بود ، من با تمرین کلی همین پروژه اولین قدم برای سلامتی بیشتر یعنی حذف کامل قند و شکر مصنوعی و نیم ساعت پیاده روی روزانه رو شروع کردم بعد اون خوراکی های سالم تو خونمون بیشتر شدن بدون اینکه من چیزی بگم مامانم خودش میخرید، یک شب تو ذهنم به موز فکر کردم و دقیقا یکم بعد خواهرم اومد خونمون و دیدم یک کیسه موز دستش هستش، چقدر نسبت به همه نعمت ها، کارهای روزمره که انجام میدادم و محیط پیرامونم حس خوب و سپاسگذارانه داشتم، همسایه های خوب تو آسانسور و ساختمون میدیدم احوال پرسی میکردیم، الکی چرخیدانم تو خیابون کمتر شده بود و همون یک ساعتی که با مامانم میرفتیم بیرون بهم حس خوب و آرامش میداد، دختر خالم برای من یک مبلغی واریز کرد تا با یک وکیل تلفنی درمورد مسئله سربازیم صحبت کنم و گفت بعدا هرزمان داشتی برگردون، آدمای دور اطراف زندگیم حذف شدن یا ارتباط باهاشون خیلی محدود شد، خواهرم دوباره پیام داد گفت پول لازم دارین براتون بریزم و واریز کرد، من با الهامات خداوند آشنا شدم و وقتی بیرون میرفتم که پیاده روی کنم یا با ماشین رانندگی کنم بهش میگفتم از کجا برم تو بگو بعد هی نشانه ها رو میدیدم میرفتم راه هایی که خدا نشون میداد اصلا منطقی بنظر نمیومد مثلا میگفت ازین کوچه برو ازینور برو من یادمه گفته بودم باید تو دل ترس هام برم و خدا از مسیری بهم الهام کرد رفتم دیدم سه تا سگ بزرگ تو تاریکی شب جلو پیاده رو وایسادن منو میگی اولش ترسیدم اما بعدش گفتم خدایا به خودت توکل میکنم و دیدم سگا همینجور فقط منو نگاه میکنن و رد شدن انگار که خدا رامشون کرده بود حتی پارس هم نکردن در صورتی که قبلا یک سگ گنده بهم پارس کرد و کلی ترسیدم، با یک شخصی تصادف کرده بودم چون شمارش نداشتم گواهینامم دستش مونده بود و بعد چند ماه خانومش زنگ زد این قضیه پرونده اش بسته و ختم به خیر شد، همسایمون برامون آش آورد، به یک مکان های جدید برای پیاده روی هدایت شدم که تاحالا نرفته بودم و چقدر هم قشنگ بودن، همه جا نشونه میدیدم انگار که خدا از در و دیوار داشت با من صحبت میکرد مخصوصا موقع پیاده روی چون من عاشق گربه هام و توی مسیری که خدا هدایت میکرد چقد گربه های بامزه میدیدم حتی منو به یک کوچه هدایت کرد دیدم زیر یک ماشین یک بچه گربه کوچولو میو میو میکنه، حالا اینو براتون بگم من آدم خجالتی ام، یک کد تخفیف داشتم خدا هدایتم کرد به اون فروشگاه بعد دیدم قیمت رب از کد تخفیف بیشتره برنداشتم خجالت کشیدم به جاش ماست برداشتم که ببرم بدم اون بچه گربهه بخوره دوتاهم چوب شور خریدم که بازم مبلغش یکم بیشتر شد و خانومه گفت اشکال نداره، بعد وسط راه حس کردم اشتباه کردم انگار خدا گفت برو پسشون بده و رب بخر ببیننن خدا همه چیو از قبل برنامه ریزی کرده بود اون بچه گربه هرو باید میدیدم بعد میرفتم ماست میخریدم بعد دوباره باید میرفتم خریدا پس میدادم و رب میخریدم و بقیه پول به خانومه میگفتم بعدا میدم چراااا چون خدا میخواست من به خجالت کشیدنم غلبه کنممممم منو تو چالش گذاشت برم تو دل ترسام اما من نرفتم پس بدم الان میگم کاش رفته بودم، بارها منو توی موقعیت هایی گذاشت که به ترس هام غلبه کنم، من متوجه یک باورم درونم شدم که خدا خیلی خارق العاده و شگفت انگیزه و بخاطر همین اینقدر نشونه ازش دیدم که هرسری بغضم میگرفت از نشونه ها و گریه میکردم، من اسمم محمد یادمه یکبار یکجا بهم گفت برو دیدم توی یک کوچه روی سطل نوشته وحدت محمددددد منو میگی اون لحظه گفتم باورم نمیشه، از طریق آدما، رنگ ماشین ها، چراغ راهنمای ماشین ها، حیوانات، نوشته های روی تابلوها و حتی چراغای خیابونا منو هدایت میکرد به یک آدمی که از قانون نمیدونه بگم میگن دیوونه شدی ولی همش هدایت خداوند بود حتی اون چراغای تو شهر که برای من چشمک میزدن و راه بهم نشون میدادن، حتی چراغای نماهای ساختمون ها هم برام چشمک میزدن مسیر بهم نشون بدن، از همین بخش نشانه ی من چقدر و چقدر هدایت شدم، چند روز پیش به خدا گفتم من چقدر رشد کردم آیا درخت شدم یا نه هنوز یک جوونه یا ساقه ام، بعد هدایت شدم دیدم از جلوی پنجره اتاقم یک وانت رد شد یک درخت جوان دیدم پشتش بود بعد من فهمیدم چقدر من رشد کردم، نشسته بودم روی تختم بهش گفتم یک نشونه برام بفرست دیدم یک هلیکوپتر از جلوی پنجره اتاقم رد شد اینقدر منو سورپرایز کرده و شگفت زدم کرده ولی نمیدونم چرا هیچوقت با انگیزه قوی و تعهد جدی روی خودم کار نکردم مثل الان که حس میکنم دوباره اون حالت های گذشته دارن برمیگردن و دلم نمیخواد اون روزا دوباره تجربه کنم دلم میخواد فقط اینه کوه رشدو پیشرفت برم بالا، دلم میخواد توی قله ی کوه بمیرم، دلم دیگه سقوط نمیخواد، خلاصه تا جایی که تونستم براتون نوشتم واقعا خدایی داریم که چقدر دوستمون داره که حد نداره خدایی که بی نقص و همیشه داره طرفش درست انجام میده و مارو هدایت میکنه، کمک میکنه، روزی میده، نجات میده، اما مسئله اینه که ما هم بتونیم طرف خودمون درست انجام بدیم.