تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۷

بنام نامیِ هستی بخش

بنام تنها کسی که دلها با یادش ارام میگیرد

داشتن پرستیژ و وجهه ی اجتماعی در شغل موردی بود که ناخوداگاه منه کمالگرا رو در دام خودش انداخت

بانیت رهایی از بندهایی که خودم به پای خودم بسته بودم وارد دانشکده حقوق شدم

مثل مرغی که از قفس ازاد شده باشد دل به دانشگاه بستم و چسبیدم به درس خوندن

هراستادی که هیچ کسی ازش نمره قبولی هم به راحتی نمیتونست بگیره من با پشتکاری که داشتم از همون استاد 20 میگرفتم

یادمه ترم یک مثله کلاس اول دبستانیها تموم درسام 20 شد و اون ترم نمره ها رو روی برد میزدن و همه دنبال این میگشتن ببینن خانم آیت کیه؟

یواش یواش مزه ی نمره های عالی گرفتن و نفر اول بودن به مزاجم خوش اومد و باهربار موفق شدن پله ای تو ذهنم ساخته میشد برا صعودبعدی

کارشناسی تموم شد وقبولی توارشد هم یه صعود خیلی عالی هم برا خودم شد هم دیگران

با این رزومه و موفقیتهای پی درپی وتوقعی که هم خودم از خودم داشتم وهم دیگران از من

انجام هرشغلی برام قابل قبول نبود

شیرین بدنیا اومد ویه توقف پنج شش ساله بین من و ارزوهام ایجاد شد

در سال 1400 دوباره اتش موفقیتهام که زیر خاکستر زمونه پنهان شده بودند شعله کشیدن

وطی جریانات و هدایتهایی که بارها درباره اش نوشتم در فراخوان داوران حقوقی حرفه ای مازندران شرکت کردم

حتی این عنوان رو هم یه کامیون نیاز داره تا بکشه

تمام مراحل رو منی که حتی یک ساعت کار عملی انجام نداده بودم تنها و تنها با کمک و هدایتهای خداوند بابالاترین نمرات و معدل سپری کردم و پروانه داوری رو گرفتم

در واقع شدم یک خانم قاضی که باید مسائل و مشکلات مردم رو حل میکردو رای میداد

پرونده از دادگاه بهم ارجاع میشد و بسته به موضوع قبول یا رد میکردم

هم برام جذابیت و پرستیژ خاصی داشت

هم اینکه این شغل با روحم سازگار نبود وبا اموزه های استاد هم همخوانی نداشت

از طرفی داشتم به مردم خدمت میکردم ولی از طرف دیگه درگیر مسائل و مشکلاتشون بودم و مهمترین مسئله اینکه به جز اون وجهه و موقعیت شغلی که داشتم هیچ رضایت درونی در من وجود نداشت

اون شور وشوق اون احساس عالی و عشقی که همیشه درباره اش تو فایلها میشنیدم رو نداشتم

از طرفی هم نمیدونستم چه کاری منو به این احساس ناب میرسونه

بعد از مدتها درخواست کردن از خداوند هدایت شدم به نقاشی

اولش کلی شوق و ذوق و پایکوبی که فهمیدم رسالتم چیه و حدود دوماهی هم نشستم و براخودم طرح میکشیدم و کلی لدت وحال خوب رو تجربه میکردم

ولی بعد دیگه هیچ اقدامی نکردم

چرا؟

چون میترسیدم از پشت پا زدن به اون همه اسم ورسم و تلاشی که کرده بودم

چون هنوز وابسته به شغل قبلیم بودم وابسته به اعتباری که اون کار بهم میداد

هنوز حرف مردم برام بولد بود قضاوتهاشون چرا چرا گفتنهاشون

میترسیدم در استانه پنجاه سالگی تازه از اول شروع کنم

میترسیدم از پس مخارح و هزینه هاش برنیام

چون میخواستم باهمین پولی که فعلا تو کارتمه شروع کنم و این کمی میترسوندم

که اگه شروع کنم و بقیش جورنشه چیکارکنم ؟ نقاشی و کارهای هنری کلی هزینه داره پول کلاس، رنگ ،بوم، قلم موهاش و ….

خلاصه کلی طناب شرک آلود دورخودم پیجیده بودم

به جای اینکه از شجاعت اقدامم لذت ببرم

داشتم با اما واگرهای شرک الود خودمو خفه میکردم

کلی نجوا توذهنم بود حالا که فهمیدی به چی علاقه داری پس چرا اقدام نمیکنی؟

از طرف دیگه پس اون کار چی میشه ؟ حالا بذار اونم باشه برو نقاشیم یاد بگیر

تا میاد تو نقاشی یادبگیری و به یه جایی برسی میدونی چقدر زمان میبره ؟

ولی به قول استاد وقتی در مسیر درست باشی و خودتو بسپاری به خداوند که هدایتت کنه

بالاخره راهو پیدا میکنی

وهدایتها یکی یکی اومد

گروه داوران رو تو ایتا پاک کن ؟

چشم

واینکار با تموم سختیش انجام شد اینکار یعنی استعفای عملی از کار

برو توفلان موسسه و فقط هم با این استاد کارو شروع کن

چشم

رفتم وثبتنام رو انجام دادم و 19 ابانماه دقیقا یه ماه پیش اولین جلسه واستارت من به دنیای جدید بود

هربار که از کلاس میام بیرون مثله یه پرنده ای ازاد و رها با حس دختر هجده ساله شاد وفارغ از هر چیزی که داره تو دنیا اتفاق میفته قدم به جهان مادی میزارم

و هرروزم درپی یافتن فرصتی برا کشیدن ومحو شدن در دنیایی ملکوتی نقاشی سپری میشه

همه دارن دور وبرم از وخامت اوضاع، بیماری و تورم وگرونی دلار وطلا و غیره مینالن

ولی من در درونم غوغایی به پاست احساس میکنم همه چی تو دنیای من رو به بهبوده درواقع دارم بهترین روزای عمرمو میگذرونم

خیلی حالم خوبه خیلی زیاد

انقدر شور وشوق نقاشی کشیدن دارم که تعادل تو کارام از بین رفته

میخوام بیام توسایت میگم ولش کن بزار نقاشی کنم

میخوام برم پیش دوست عزیزم سارا ویه سر برم کافش باز همینو میگم

میخوام هرکاری بکنم همینو میگم

حتی وقتی میخوام یه میوه ی یکم سخت مثله انار بخورم بازم میگم حالا ولش کن بزار نقاشی کنم

فقط یه سری کارای واجب مثله غذا پختن وظرف شستن رو اونم ثانیه ی نود میرم انجام میدم

واقعا از خداوند میخوام منو به تعادل برسونه .

حتی خارج از احساس درونیم در دنیای بیرونم تو خونمون تو زندگیمونم همه چی داره بهتر میشه

واقعا این گفته ی استادو که میگن شرایط اقتصادیه یه کشور واقعیت زندگیه همه نیست رو کاملا دارم حس میکنم

با اینکه همه چی داره گرونتر میشه ولی خریدهای ما هم داره بیشتروهم باکیفیت تر میشه،

نعمتهایی که وارد زتدگیمون میشه داره راحت تر واسونتر میاد

قفلهایی که سالها بر مسائلی از زندگیمون زده شده بود داره یکی یکی باز میشه

خلاصه که همه چی رو به بهبود وتغییرات مثبته خدارو هزاران مرتبه شکر

خداروهزاران مرتبه شکر که وقتی به اون وصل میشی و درعمل هم نشون میدی که تنها امیدم به توئه

برات شاهکار میکنه برات میزی میچینه که نمیدونی از کدومش بخوری بابت کدومش سپاسگزار باشی

در واقع اسونت میکنه برا لذت بردن های پی در پی.

خدایاشکرت خدایاشکرت خدایاشکرت