تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۶

سلام استاد عزیزم.

پس از چهارمین روز نوشتن متوالی کامنت پشت سر هم فهمیدم این کمال گرایی و خودسرزنشیه که باعث ایجاد حس گناه درون من شده

حس گناهی که سال ها منو عقب نگهداشته

میتونم بگم من تقریبا هرروز احساس گناه میکنم بابت همه چیز.

بابت اینکه برنامه ریزی هام خوب نبوده

بابت اینکه کامل نیستم

بابت اینکه عالی نیستم

بی نقص نیستم

و تا حالا اینو نمیدونستم

تا حالا همیشه تلاش میکردم عالی باشم بی نقص باشم ولی بعد ازین فایل تازه فهمیدم دارم با خودم چیکار میکنم…

این تقصیر من نیست واقعا

من داشتم تلاش خودمو میکردم

اگه نتیجه نگرفتم بخاطر باور هام بوده

در حقیقت نتیجه گرفتم ولی نمیتونم ببینم شون چون کمال گرایی م هی منو میزنه هی منو عقب میکشه

همون خودتنبیهی بابت همه چیز

همیشه و همیشه داره منو تنبیه میکنه بابت همه چیز

حتی تصور شم دردناکه که چقدر دارم به خودم آسیب میزنم و نمیدونم چجوری تمومش کنم…گفت و گو های ذهنی منفی یک روزه مثبت نمیشه ولی من واقعا دارم از دست ذهنم عذاب میکشم…واقعا نمیدونم تا الان با این بار احساس گناه چجوری زندگی میکردم.

من یه مشکلی دارم اونم اینه که خیلی خیلی مغزم سریع فکر میکنه(نمیخوام روی خودم برچسب بزنم ولی یجورایی مثل ADHD رفتار میکنم)هیچوقت هیچ کاری رو تموم نمیکنم و شروع کار ها هم برام سخته اگه دد لاین نداشته باشم.

بعد من تمام این سال ها

بجای حل کردم این مشکلم

که نمیتونستم رو هیچی تمرکز کنم

هی میومدم خودمو تخریب میکردم که بازم امروز به برنامه هات نرسیدی(همیشه هم برنامه هام رو یجوری میذاشتم که تموم نشه. ذهن کمال گرا ی استانداردی میذاره که هرگز نرسی بهش و همواره تورو با اون نسخه ایده ال مقایسه میکنه)

منم سال ها خودمو کوبیدم

هرسال به نسخه ایده ال سال قبلم رسیدم تا حد زیادی ولی بازم کافی نبودم بازم احساس نمیکردم که خوبم

دوباره خودسرزنشی خود تنبیهی…و تهش هم احساس گناه

حتی قبل اینکه با شما آشنا بشم استاد

همیشه با خودم فکر میکردم من چقدر به خودم ظلم میکنم چون از جوونی م استفاده نمیکنم دارم وقت مو پای گوشی هدر میدم(کار های مثبت مو هیچوقت نمیدیدم)

یعنی همیشه از بچگی همین فکر رو میکردم که من دارم وقت مو هدر میدم

از وقتی یازده سالم بود و تبلت گرفتم همیشه این احساس گناه توی وجود من بود

بابت گوشی

بابت اینکه حس میکردم ب اندازه کافی با خواهرم وقت نمیگذرونم

بابت اینکه حس میکردم به اندازه کافی استفاده نمیکنم از عمرم

حس میکردم دارم عمرم رو هدر میدم

کار های مفید هم اونقدر سختش میکردن خانوادم هم که اصلا دلم نمیخواست انجام بدم

تنها کاری که عاشقش بودم کتاب خوندن بود که اونم مامان بابام تا سال ها برام نخریدن چون میگفتن معتاد شدی به کتاب خوندن(روزی پنج ساعت کتاب میخوندم وقتی هشت سالم بود)

الان میفهمم حتی پنج ساعت کتاب خوندن هم اشکالی نداشته چون واقعا برای یک بچه هشت ساله مث من که عاشق اینجور چیزا بود بهترین سرگرمی بود

هنوزم بهترین سرگرمی مه فقط سال ها پول نداشتم کتاب بخرم(چون مامان بابام بهم نمیدادن)الانم که مهاجرت کردم و پول دارم و میتونم کتاب بخرم احساس گناه میکنم بابت پول دادن برای علایقم

یعنی اینقدر این احساس گناه توی وجود من ریشه زده که…

واقعا به دوره احساس لیاقت نیاز دارم، واقعا…و از خدا میخوام منو توی مدار دریافت آگاهی های این دوره قرار بده چون توان خریدش رو هم دارم…بخاطر یه مسئله دیگه نتونستم بخرم

ولی همین فایلی که شما گذاشتین

تا حد خیلی خیلی زیادی دیروز منو نجات داد از سقوط کردن

چون هی حرف های شما یادم میوفتاد که لازم نیست خودتو تنبیه کنی…خودسرزنشی هیچ جوابی نمیده و باید ذهن و افکار تو جوری تنظیم کنی که بهت احساس بهتری بده…

درسته پیدا کردن ترمز ها خیلی رنج داره چون تازه دارم میفهمم چقدر اذیت میشدم از دست این احساس گناه و کمال گرایی و خود سرزنشی م

ولی اولین قدم برای حل کردنش پیدا کردنشه…و میدونم حالا که پیدا ش کردم خدا کمکم میکنه حلش هم بکنم…و ایشالا توی دوره احساس لیاقت ببینمتون چون خیلی وقته این دوره رو میخوام:)))

قدم هام هم تا حدی تکاملی طی شده و اولش اصلااا پول دوره رو نداشتم بعدش کم کم مدار هام رفت بالاتر و الان خداروشکر پولش رو دارم:)

همین…

از مریم جون عزیز بی نهایت تشکر میکنم بابت دسته بندی کردن فایل ها چون اگه اسم فایل این نبود شاید من هرگز نمیدیدمش و بهش گوش نمیکردم بخاطر همین تیتر روی فایل اومدم دیدمش گفتم مال منع قطعا برام یه راه حلی داره..واقعا نمیدونم اگه شما نبودین من چیکار میکردم، مرسی ازتون استاد های عزیزم:)))

خداروشکر میکنم که به این سایت هدایتم کرد:))))

وای استاد چقدر ایمان دارم که این فایل برای منه

هنوز گوش ندادم ولی چیزایی دارم که حتما باید بنویسمشون

*روز دوم تعهد چون دیروز کامنت مو یادم رفت ارسال کنم با اینکه نوشته بودمش و بجاش امروز یکی جدید مینویسم

این پاشنه اشیل منه(کمال گرایی و خود سرزنشی و گفت و گو های ذهنی منفی و کمبود احساس لیاقت)

امروز هم بشدت خودش رو نشون داد چون که

من و دوستم امروز برای بچه های کلاس موسیقی مون، اجرا کردیم(سه تا گروهیم توی کلاس و همه گروه ها اجرا کردن، از جمله من و دوستم)

البته فقط تمرینی بود

چون اجرای اصلی همه هفته ی دیگه ست و هنوز هیچ کس کامل نکرده آهنگ رو ، هیچکس کاملااا اماده نیست.

*بجز من که کل آهنگ رو بلدم و حفظم همرو

ولی از یه طرف توی اجرا ضعف دارم و بشدت استرس میگیرم

یعنی خود آهنگ رو بلذم ولی آمادگی ذهنی ندارم.

خلاصه که ما اجرا کردیم همه اجرا کردن فقط من از شدت استرس واقعا دست و پام می لرزید و اصلا به خوبی حالت عادی م آهنگ رو نزدم

بعدش وقتی اجرا ی بقیه رو دیدم از شدت افسردگی واقعا حال خیلی خرابی داشتم کل راه مدرسه تا خونه میخاستم گریه کنم ولی نکردم چون توی خیابون بودم…

اول بخاطر مقایسه خودم با بقیه

بعدش بخاطر احساس ضعف ازینکه من این همه تمرین کردم آخرش استرس گرفتم و خراب کردم(واقعا از شدت استرس داشتم می لرزیدم سر اجرا)

هیچکس استرس نداشت همه در آرامش اجرا کردن و خوب هم اجرا کردن ولی من واقعا استرس داشتم.

و خب طبیعتا بعدش خیلی خیلی حالم خراب بود.

چون اصلا به خوبی وقتی تنها ساز میزنم، نزدم.

مثلا فک کنین جلوی دوستام و وقتی تنهام عالییییی میزنم فقط اگه چهارتا بیننده بگیرم از شدت استرس احتمال داره واقعا غش کنم از بس میترسم منو قضاوت کنن و به اندازه کافی خوب نباشم و مسخره م کنن.

ولی

میدونین چیه

من متوجه شدم

هرچقدرررررر که ذهنم بخواد بگه من بی استعدادم

هرچقذرررررر احساس لیاقت م ضعیف باشه و خودمو مقایسه کنم

هرچقدرر هم بد اجرا کنم

هرچقدر ذهنم تلاش کنه مانع من بشه و هرچقدر استرس بگیرم

هرچقدر تلاش کنم به خودم بقبولونم که تمومش کنم و ادامه ندم،

بازم نمیتونم موسیقی رو بذارم کنار.

چون وقتی رسیدم خونه

دوباره نشستم گیتارزدم

یه آهنگ جدید یاد گرفتم

حتی نمیتونم گیتار رو ول کنم برای یک روز

همینطور خوندن رو

یعنی هرچقدر عزت نفسم ضعیف باشه بازم ازینور اونقدر دوستش دارم این کارو که نمیتونم ادامه ندم…

و باید خودسرزنشی هام

مقایسه هام

همه این احساس بی لیاقتی و بی ارزشی رو بهش پایان بدم

میدونم یروزه تموم نمیشه

ولی باید تمومش کنم

چون من باید اجرا کنم چون نمیتونم موسیقی رو بذارم کنار! یعنی واقعا هرچقدر ذهنم بگه تو بدرد اینکار نمیخوری من قبول ندارم، ته قلبم میدونم من موسیقیدانم!

و هرچقدر ذهنم مقاومت کنه بدنم دست برنمیداره و ناخودآگاه میرم سمت آواز خوندن و گیتار زدن و نمیتونم دست بردارم ازش

نمیتونم ادامه ندم

و برای ادامه دادن باید عزت نفس مو بسازم که بتونم برای بقیه اجرا کنم…

و هفته ی بعد اجرا دارم…حتی دلم نمیخواد لغو ش کنم از ته قلبم دلم می‌خواد انجامش بدم من عاشق اینکارم

و باید بین استرس و گفت و گو های ذهنی منفی و عزت نفس پایین یا موسیقی، یکی رو انتخاب کنم.

چون در هرصورت من میرم سمت موسیقی و نیاز دارم اجرا کنم و ازین کار هم خوشم میاد فقط ترمز های ذهنم جلوم رو گرفته و نمیذاره حرکت کنم.

پس باید ترمز هام رو بردارم و حرکت کنم…چون استرس گرفتن از من محافظت نمیکنه در برابر نظرات منفی دیگران…کمال گرایی کمک نمیکنه عالی تر بشم فقط کمک میکنه ضعیف تر بشم و اجرا هام استرسی تر و بدتر بشه.