تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۶
موضوع این قسمت: خاموش کردن نوار خودسرزنشی: چگونه با رها کردن حس گناه، زندگیمان را متحول کنیم؟
مفاهیمی که در این گفتگو مورد بررسی و توضیح قرار گرفته است:
- الگوهای مناسب نه تنها خواستههای مناسب را شکل میدهند بلکه باور به امکان پذیربودن را در ذهن ما میسازد؛
- هدف از الگوبرداری؛
- عمل به فرمول “چطور از این بهتر؟!”
- مخربترین فرکانس، فرکانس احساس گناه است؛
- طبق قانون، چیزی به نام ” فرصت فقط یک بار در خانهات را میزند” وجود ندارد. همیشه فرصتهای بهتر هست؛
- چرا خداوند کلمه حزن را در قرآن با لای نفی آورده است؟!
این فایل یک گفتگوی ساده نیست؛ یک «بیداری» است. بسیاری از ما در محدودهی دید خود زندگی میکنیم و نمیدانیم که چه سبک زندگی، چه سطحی از آزادی مالی و زمانی، و چه کیفیت روابطی برای ما «ممکن» است. اینجاست که نقش «الگوها» در زندگی ما پدیدار میشود.
استاد در این گفتگو، یک اصل حیاتی را فاش میکنند: تا چیزی را نبینید، نمیتوانید آن را بخواهید و تا آن را نخواهید، به آن نمیرسید!
این فایل صوتی، دو موضوع کلیدی و یک راهکار قدرتمند را برای تحول دائمی در خود جای داده است:
۱. شکستن سقف آرزوها با دیدن الگوها
استاد تأکید میکنند که دلیل اصلی تولید سریالهایی مانند «زندگی در بهشت» یا «سفر به دور آمریکا»، فقط به اشتراک گذاشتن روزمرگیها نیست، بلکه «الگو دادن» است.
- «ندیدن» برابر است با «نخواستن»: تا زمانی که یک زندگی خاص (مثلاً آزادی زمانی و مکانی، روابط باکیفیت، سلامتی دائم یا زندگی در دل طبیعت) را نبینید، برای ذهن شما «وجود ندارد».
- باورپذیر شدن خواستهها: دیدن این الگوها، باورپذیری شما را افزایش میدهد. خلق کردن خواستهها برای شما «ممکن» میشود.
- گسترش جهان توسط شما: وقتی خواستههای بزرگتری برای شما شکل میگیرد و به آنها میرسید، شما هم به همان نسبت، در گسترش جهان (جهانِ امکانات و آرزوهای انسانها) سهم ایفا میکنید.
۲. درس تغییر: اجازه ندهید جهان با چک و لَگَد شما را بیدار کند!
دوست عزیزی که در این فایل صحبت میکند، به وضوح اعتراف میکند که «فقط وقتی فشار مالی یا فکری زیاد میشود و کارد به استخوان میرسد» به فکر تغییر میافتد. این همان «پس گردنی» جهان است که به ما میگوید: «مسیرت غلط است، تغییر کن!»
- هدف عالی زندگی: هدف ما این است که قبل از اینکه جهان فشار زیادی بیاورد، خودمان با آگاهی تغییر کنیم.
- بهبود دائمی: حالت عالی زندگی، «جستجوی بهبود دائمی» است. هر روز باید از خود بپرسیم: «چطور میتوانم بهتر شوم؟»؛ در کار، در سلامتی، در روابط.
- کاهش مسائل ناراحتکننده: وقتی شما همیشه در حال بهتر شدن هستید، زندگی شما سرشار از شادی شده و مسائل ناراحتکننده به شدت کم میشوند، زیرا شما همواره یک گام از مشکلات احتمالی جلوتر هستید.
۳. چگونه خود سرزنشی فرصتها را میکشد؟
استاد در این بخش، یک قانون طلایی و ریشهای را مطرح میکنند:
احساس بد (غم، ترس، گناه، خود سرزنشی) = اتفاقات بد. احساس خوب (شادی، آرامش، امید) = اتفاقات خوب.
- وقتی ما به خاطر تصمیمات گذشته یا فرصتهای از دست رفته، مدام یک «نوار صوتی خود سرزنشی» را در ذهنمان تکرار میکنیم، در واقع داریم فرکانس خود را خراب میکنیم. این فرکانس منفی باعث میشود درهای فرصتهای جدید را نبینیم یا آنها را به روی خود ببندیم.
- شیطان و غم: استاد با استناد به ریشهی کلمهی «حُزن» (غم و اندوه) در قرآن، توضیح میدهند که این تنها شیطان است که میخواهد ما را غمگین کند.
- رهایی از تنبیه: راه درست این است: اگر اشتباهی کردید، سریعاً از آن درس بگیرید و دیگر خود را تنبیه نکنید. قضاوت کردن تصمیمی که نتیجهاش هنوز معلوم نشده، غیرمنطقی است و فقط به شما احساس بد میدهد. ما باید ذهنمان را جوری کنترل کنیم که همیشه به ما احساس بهتری بدهد.
نتیجه: برای یک زندگی عالی، الگوهای جدید را ببینید، هر روز به دنبال بهبود باشید و مهمتر از همه، نوار خود سرزنشی ذهنتان را خاموش کنید تا شایستهی دریافت نعمتهای جدید شوید.
در این مسیر، استفاده از آموزههای دوره احساس لیاقت به شما کمک شایانی میکند تا نوار خود سرزنشی ذهنتان را خاموش کنید تا شایستهی دریافت نعمتهای جدید شوید.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- فایل صوتی تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۶15MB17 دقیقه
به نام خدای هدایتگرم
خدایی که هر لحظه داره باهام حرف میزنه…
با نشونه، با اتفاق، با یه جمله، با همون حس آرومی که از توی دلم بلند میشه و میاد بالا و میگه:
«فاطمه… همین راه درسته دخترم. همین راهیه که همیشه دنبالش بودی. فقط بمون.»
امروز توی کامنت قسمت 75 سفر به دور آمریکا دربارهٔ احساس خوب نوشتم، و بعدش، دقیقاً بعدش، این فایل اومد جلو چشمم.
همهچی اونقدر مرتب و پشتسرهم کنار هم قرار گرفت که فقط تونستم زیر لب بگم:
«باشه خدا جان… فهمیدم. پیام رسید. راه همینه.»
استاد جانم…
اولین بار مفهوم «احساس گناه» رو تو دورهٔ عزت نفس شنیدم.
همون دورهای که شروع واقعی زندگی من بود.
تا قبل از اون حتی نمیدونستم این سنگینی همیشگی روی قلبم، اسمش احساس گناهه.
فکر میکردم اخلاقی بودن یعنی خودمو خورد کنم، له کنم، نابود کنم و دوباره از نو بسازم.
تازه تو اون دوران بود که کتاب دختر کشیش از جورج اورول رو خوندم.
نوشته بود برای جلوگیری از تکرار اشتباه، یه سوزن همیشه همراهت باشه؛ هر وقت خطا کردی، بزنی تو دستت تا دردش یادت بیاره دفعهٔ بعد تکرار نکنی.
با کمال تأسف… من چند روز این کارو با خودم کردم.
چون دنبال راهی بودم که از اون چرخهٔ معیوب خلاص بشم و هر راهی که جلوم قرار میگرفت رو امتحان میکردم.
اما واقعیت این بود که سالها داشتم با خودم میجنگیدم.
سالها بابت هر اشتباه کوچیکی، خودمو میزدم به دیوار.
و این جنگ یه شب به اوج خودش رسید…
یادمه یه شب خیلی خسته از خرید برگشته بودم خونه.
در رو که بستم، چندتا کیسه از دستم افتاد و محکم خورد به زمین.
هیچی نشد… هیچچیز خراب نشد…
اما تو ذهن من انگار دنیا منفجر شده بود.
به خودم گفتم:
«آفرین! مثل همیشه گند زدی! یعنی یه بار نمیتونی آدم حسابی باشی؟»
خم شدم کیسهها رو جمع کنم، اما دستهام میلرزید.
نه از خستگی…
از ترس از خودم.
از صدای بیرحمی که سالها از دهن خودم میشنیدم.
نشستم روی زمین.
کیسهها دورم پخش شده بود.
چراغ آشپزخونه زرد و خسته بود.
همهچی انگار بیروح شده بود.
اونجا بود که یه لحظه نگاهم برگشت عقب…
دیدم چند ساله دارم همین کارو میکنم.
چند ساله بابت کوچکترین اشتباه، خودمو میکوبم.
چند ساله با خودم حرفهایی میزنم که دشمن آدم هم نمیگه.
و همون شب فهمیدم مشکل دنیا نبود.
مشکل آدمها نبودن.
مشکل فقط این بود که بلد نبودم خودمو ببخشم.
بعدها تو دورهٔ عزت نفس فهمیدم اسم این حال، اسم این زخم قدیمی، «احساس گناه»ه.
زخمی که بین آدم و خدا یه دیوار میکشه.
زخمی که اجازه نمیده نور بیاد تو.
شما گفتید:
«بزرگترین فاصلهٔ انسان از خدا، احساس گناهه.»
و این جمله مثل آب جوش روی یخ وجودم بود.
اون شب روی کاشیهای سرد آشپزخونه و اون جملهٔ شما…
این دوتا با هم شدن نقطهٔ عطف زندگی من.
از همونجا کمکم کولهباری که سالها رو دوشم بود، گذاشته شد زمین.
اما اثرش هنوز مونده بود…
تا وقتی رسیدم به دورهٔ احساس لیاقت.
اینجا بود که انگار خدا دستمو محکمتر گرفت و گفت:
«بیا دخترم… حالا وقت ساختنه.»
صداهای سرزنشگر یکییکی خاموش شدن.
جاش رو جملههای نرم و مهربون شما گرفتن.
نداهایی که هر روز تو ذهنم میچرخن و یادم میندازن من لایق عشق و آرامشم.
حالا حس میکنم از اون چرخهٔ پوسیده قدیمی بیرون اومدم.
و وارد چرخهای شدم که توش فقط اتفاق خوب تو راهه.
هر روز بیشتر از دیروز به خودم افتخار میکنم.
و از همه مهمتر…
دارم قانون تکامل رو زندگی میکنم.
فهمیدم اول باید همهچیز بریزه پایین…
بعد از دل خاکستر یه چیز تازه جوانه بزنه…
بعد بشه یه درختچهٔ کوچیک…
و سالها بعد تبدیل بشه به یه درخت بزرگ و ریشهدار.
من الآن همون درختچهام.
هنوز کوچولو، اما زنده، سبز، رو به رشد…
و مهمترین چیز اینه که مسیرم پر از حس خوبه.
پر از نور، پر از عشق، پر از خدا.
سلام به دوست خوبم فهیمه جان
فهیمه جانِ زیبای من، ازت خیلی سپاسگزارم که کامنت من رو خوندی و این نظر فوقالعاده رو منتشر کردی. حرفهات پر از درس بود، پر از نور… و من صمیمانه میگم که خوندن کامنتهای دوستان عزیزمون واقعاً به من کمک کرده برای فهم بهتر موضوعات.
اینکه گفتی تو هم توی مسیرِ «نادیده نگذاشتن خودت» هستی، من بهت از ته دل تبریک میگم. چون بهنظرم این مهمترین قدمه… قدمِ صلح با خودمون.
وقتی صبحها با خودمون مهربون باشیم، وقتی با خودمون رفیق باشیم، همونجا نقطهی شروع صلح با خداست…
بعدش با جهان…
و بعد با آدمها.
اونوقت دیگه عجلهای نمیمونه،
استرس بودن در لحظه کمتر میشه،
و تازه رنگ و بوی «زندگی واقعی» رو میچشیم.
همون زندگیای که خدا برای ما نوشته.
فهیمه جانِ زیبای من،
ازت باز هم سپاسگزارم.
یه حسی تو دلم گفت امروز بهترین زمانه برای نوشتن برای دوستی نازنین و زیبایی مثل تو.
برات از صمیم قلب آرزوی موفقیت، آرامش و سعادت در دنیا و آخرت دارم.
در پناه خدای یگانه شاد و سلامت باشی.