تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۶

به نام خدایی که هر چه دارم از ان اوست

خدایا شکرت برای فرصت دوباره ی بندگی

برای دیدن یک روز زیبای دیگر

برای شنیدن اگاهی ها و درکشون

خدایا سپاس گزارم برای حضورم در این جهان

برای فرصت رشد و بیداری

خاموش کردن نوار خود سرزنشی

اکثر ماهایی که در خانواده های مذهبی با باور های مرسوم خانواده ی مذهبی بزرگ شدیم این احساس عذاب وجدان،احساس گناه،احساس خود سرزنشی رو به مقدار بسیار زیادی در خودمون داریم

من هم همین طور بودم

یه زمانی وقتی به داستان های دوستانم چه در داخل سایت و چه در بیرون نگاه میکردم و تغییر عقایدشون رو به صورت بنیادین میدیدم

که همون تغییر باورها ها در کردار و رفتارسون هم تغییرات بزرگی ایجاد کرده بود

اول که که احساس گناه بهم دست می‌داد و اینکه احساس سرزنش هم برای دیگران هم برای خودم

و واقعا برای ذهنم قابل تصور نبود اون تغییرات رفتاری

مثلا در حجاب یا نماز خوندن و سبک پوشش

همیشه اون احساس بدی که کلافه میکرد هم بود

همون طور که استاد همیشه تاکید دارند که تغییرات یک شبه نیست و تکامل میخاد توی این مورد هم صادق هست

اخیرا که مهاجرت یکی از آشنایان که فرد مذهبی هم بود اما تصمیم به تغییر سبک پوشش و حجاب خودش داست رو دیدم

دیگه اون احساس سرزنش و قضاوت نبود

اولین کاری که کردم این بود که تحسینش کردم و برای شجاعتش که خواسته ی خودش رو با صدای بلند اعلام کرده تحسینش کردم

به دلیل اون تربیتی که سال ها توی وجود ما بوده واقعا کار سختی هست

مثلا قبلا که من نمازم قضا میشد یا در مورد پوشش و حجاب همیشه ته دلم یک احساس گناه داشتم و احساس میکردم که خداجون الان ازم ناراحته(همون نگاه انسانی به خداوند)

با اینکه بهش توجه هم نمیکردم اوما اون احساس سرزنش و گناه در قلبم بود

و یا مثلا زمانی که مادر و پدرم یک سری نصیحت ها میکردن که با آموزه های استاد اصلا همخوانی نداره و من هم قلبا قبول داشتم

اما همون که توی ذهنم باهاشون بحث میکردم و یا وقتی که مسیر خودمو در پیش میگرفتم در ته فلبم اون احساس سرزنش و عذاب وجدان وجود داشت

که همین طور رفته رفته کم کم تر شده

چند روز پیش که سرمای سختی خورده بودم و تو رخت خواب افتادم و همش خواب بودم دو روز اصلا نتونستم نمازهام رو بخونم

بعدش یادم افتاد و دیدم احساس بدی ندارم

و با خودم گفتم این نمازهایی که من همیشه میخونم شاید یه شکل خاصی باشه اما همه برای سپاس گزاری از خداوند و نشان بندگی منه

که در همین زمان مریضی هم من همش سپاس گزاری میکردم و ذکر خداوند رو به جا می‌آوردم

اما توان بدنی نداشتم که نمازم رو با همون آداب مخصوص بخونم

خیلی خوشحال شدم از اینکه اون احساس گناه و عذاب وجدان این بار گریبان من رو نگرفت و احساس خوبم ادامه داشت

یا همین شب جمعه که گذشت وقتی پدر و مادرم حرف میزدن و توصیه میکردن و هم زمان دعای کمیل هم از تلویزیون پخش می‌شد

من سپاس گزاری میکردم از اینکه هر جفت شون صحیح و سالم هستن و من نعمت های به این بزرگی دارم

وقتی تونستم این جوری به قضیه نگاه کنم حتی حرف زدنشون برام شیرین و دلپذیر میومد

و چقدر خداروشکر کردم برای حضوررشون

و احساس رهایی و سبکی کردم

در مورد بحث الگوها به نظرم تمرین فوق العاده ای هست پیدا کردن الگوهایی که دارن خواسته های ما رو زندگی میکنند

من خودم الان دارم سریال زندگی در بهشت رو میبینم و رسیده به ساخت سوله و چقدر لذت میبرم از دیدن این قسمت ها و از حال و هوای،پارادایس

و یا خوندن کامنت های دوستان الگو های بی‌نظیری در ذهن من میسازن

در طول روز یه خواسته ای دارم و وقتی کامنت دوستان رو میخونم میبینم دقیقا همون چیزی که میخام رو به راحت ترین شکل ممکن دریافت کردن و بعدش با خودم میگم این بهترین نشونه س و کلا مقاومت ذهنم کم میشه و آسان گیر تر و رها تر میشم و احساس خوبی رو تجربه میکنم و نعمت ها از هزاران طریق وارد زندگیم میشن

بارها و بارها این الگوها رو برای خودم و ذهن خودم تکرار ک تکرار میکنم و با هربار فکر کردن و تجسم کردن هی مقاومت ذهنم که مثل سیمان محکمه کم و کمتر میشه

استاد عزیزم سپاس گزارم

دوستان جانم از خوندن کامنت های شما هم نهایت استفاده رو میبرم

و خدای مهربانم سپاس گزارم که در همه ی لحظه های زندگیم حضور داری و خودت رو بهم نشون میدی

خودت نمیدونی که چقدررررررر عاشقتم و خوشحالم که به این منبع و سرچشمه ی نعمت ها وصلم و دستان من رو محکم گرفتی و هدایتم میکنی

عاشقتم ای نزدیکتر از رگ گردن به من