تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۶

به نام خدای مهربانی‌ها؛ خدایی که آرامش دل‌ها در یاد اوست. خدایى که در سختی‌ها پناه، در خوشی‌ها همراه و در هر لحظه نزدیک‌تر از رگ گردن است.

سلام براستادعزیزم ،خانم شایسته نازنین وهمه دوستان بهشتی ام

1.از نقطه‌ای که بودم تا نقطه‌ای که امروز هستم

گاهی وقتی به مسیر این شش سال نگاه می‌کنمدباورم نمی‌شود این همان «من» سابق است منی که روزی فکر می‌کرد دیگران باید اول تغیر کنند تا حال من خوب شودمنی که فکر می‌کرد برای دیده شدن باید تلاش کنم باید خودم را ثابت کنم باید جنگید…

اما امروز می‌دانم همه‌چیز از «درون» من شروع شد هر تغیری که بیرون می‌بینموانعکاس یک تحول درونی است.

از روزی که با آموزش‌های استاد عباس‌منش آشنا شدم آرام‌آرام فهمیدم که جهان بیرون فقط آینه‌ای از باورهای من است فهمیدم تا وقتی خودم را تحسین نکنم جهان هم کسی را سر راهم نمی‌گذارد که مرا تحسین کند.

و عجیب است… زمانی که خودم را پذیرفتم دوست داشتم ارزشمند دیدم و انرژی‌ام را بالا بردم دنیا مثل یک دوست مهربان شروع کرد به پاسخ دادن.

2. بزرگ‌ترین تغیری که در من رخ داد

یکی از عمیق‌ترین تغیراتی که در من ایجاد شد «تحسین دیگران» بود؛ تحسینی که واقعی و از سر فراوانی است نه از سر نیاز یا مقایسه.

وقتی یاد گرفتم خوبی‌ها را ببینم، زیبایی‌های آدم‌ها را ببینم، انرژی‌های مثبت‌شان را ببینم، ناگهان جهان شروع کرد همان را به سمت من بازتاب دادن.

این روزها تقریباً هر جا می‌روم هر جمعی که هستم می‌بینم نگاه‌ها چطور به سمت من جذب می‌شود…

نه به خاطر ظاهر

نه به خاطر سن

نه به خاطر حرف زدن

بلکه صرفاً بخاطر «حسی» که از من ساطع می‌شود.

این حس نتیجه‌ی سال‌ها کار کردن روی خودم است… نتیجه‌ی رها کردن قضاوت، دلخوری، کنترل‌گری، تلاش برای تأیید شدن.

امروز من فقط «هستم»خود واقعی‌ام، آرام، شاد، و سرشار از عشق.

و همین کافیست.

3. تجربه‌ای که دیشب برایم یک نشانه‌ی بزرگ بود

دیشب در جشن عروسی برادردامادم برای چندمین‌بار متوجه شدم که جهان چطور دارد با من حرف می‌زند.

من طبق ویژگی مثبتی که دارم ، با انرژی، با عشق، با صداقت، با هر سن و سالی گرم می‌گیرم ،می‌خندم و از بودن در جمع لذت میبرم

انگار هر لحظه، هر نگاه، هر سلام و لبخند، یک «بله درست در مسیری» بوده وهست‌.

صبح امروز دامادم عزیزم با من تماس گرفت.

بعد از تشکرهای صمیمانه‌اش گفت:

«دیشب همه از شما تعریف می‌کردند… از اخلاق‌تون، از مثبت بودن‌تون… حتی همسر یکی از مهمان‌ها به خودم گفت آرزو داشتم بابای نازیلا رو ببینم!» وامشب به آرزوم رسیدم

شنیدن این جمله برای من فقط یک تعریف نبود…

یک «نشانه» بود.

نشانه‌ای از اینکه سال‌ها باور ساختن، ذهن پاک‌کردن، خوددوستی، سپاسگزاری و توجه به احساساتم دارد نتیجه می‌دهد.

نشانه‌ای از اینکه جهان دقیقاً با ارتعاش من هماهنگ می‌شود.

وقتی خودت را بالا می‌بری جهان بالا می‌بردت.

وقتی دیگران را تحسین می‌کنی جهان کسانی را سر راهت قرار می‌دهد که تو را تحسین کنند.

این قانون است… و همیشه کار می‌کند.

4. سپاسگزاری از این مسیر و این آگاهی

امروز با تمام وجودم شاکرم.

شاکرخودم که دست از بهانه‌ها کشیدم.

شاکرخدای مهربان که همیشه همراه من بود.

شاکراستاد عباس‌منش که مسیر را نشان داد.

و شاکر هر تجربه‌ای که باعث شد «من امروز» شکل بگیرد.

من این روزها یک حقیقت را در تمام رگ‌هایم حس می‌کنم:

وقتی ارتعاشت بالا باشد جهان به احترام تو می‌ایستد.

وقتی عشق بدهی، عشق می‌بینی.

وقتی خوبی‌ها را ببینی، خودت به مغناطیس خوبی‌ها تبدیل می‌شوی.

تجربه‌ی دیشب برای من یک یادآوری بود…

یادآوری اینکه راهی که رفته‌ام درست بوده.

یادآوری اینکه من تبدیل به انسانی شده‌ام که حضورش حال دیگران را خوب می‌کند.

و چه چیزی زیباتر از اینکه «حال خوب من»خودش یک هدیه باشد؟

من همچنان این مسیر را ادامه می‌دهم…

مسیرعشق، مسیرآگاهی، مسیررشد.

و باور دارم هر روز زیباتر، پربرکت‌تر و الهام‌بخش‌تر از قبل خواهد بود.

بااحترام وعشق

اصغرابراهیمی 15اذر1404

سلام به خدای مهربانی که هر لحظه در حال هدایت ماست

سلام به همه همراهان زیبای مسیراگاهی

سلام به استادعباسمنش

سلام به خانم شایسته

تمرین:

احساس بد (غم، ترس، گناه، خود سرزنشی) = اتفاقات بد. احساس خوب (شادی، آرامش، امید) = اتفاقات خوب.

□ راز بنیادین خلقت؛ احساس خوب، کلید گشایش تمام اتفاقات خوب زندگی

● کشف یک قانون ساده اما حیاتی

6 سال همراهی من با آموزش‌های استاد عباس‌منش مرا به یک حقیقت ساده و در عین حال سرنوشت‌ساز رسانده است:

ریشه‌ی تمام اتفاقات زندگی ما، احساسات ماست.

ما انسان‌ها اغلب گمان می‌کنیم که شرایط بیرونی، تعیین‌کننده‌ی حالت درونی ماست؛

اما حقیقت این است که این احساسات ما هستند که شرایط بیرونی را می‌سازند.

وقتی احساس خوب داریم اتفاقات خوب یکی پس از دیگری ظاهر می‌شوند.

وهر زمان که احساس بد در ما شکل می‌گیرد تجربه‌های ناخوشایند وارد زندگی‌مان می‌شوند.

این فقط یک باور یا شعار نیست.

این یکی از قوانین بنیادی خلقت است؛ قانونی که خداوند در قرآن بارها بر آن تأکید کرده عارفان بزرگ سال‌ها آن را فریاد زده‌اندو تجربه‌ی شخصی هر انسانی که در مسیر آگاهی قدم گذاشته آن را تأیید می‌کند.

فصل اول: قانون احساس؛ قانون نانوشته‌ی جهان هستی

تمام جهان هستی بر یک قانون ساده پایه‌گذاری شده است:

تو همان چیزی را جذب می‌کنی که هستی؛ نه چیزی را که آرزو می‌کنی.

و آنچه هستی چیزی جز ارتعاش احساساتت نیست.

وقتی تو شاد هستی در ارتعاش «فراوانی» قرار می‌گیری.

وقتی آرام هستی در ارتعاش «امنیت و حمایت الهی» قرار می‌گیری.

وقتی امیدواری ارتعاش «گشایش» را به جهان می‌فرستی.

وقتی عشق را احساس می‌کنی اتفاقات عاشقانه وارد زندگی‌ات می‌شوند.

برعکس…

وقتی غمگینی ارتعاش «فقدان» را می‌فرستی.

وقتی خشم داری ارتعاش «تنش و رنج» را فعال می‌کنی.

وقتی ناامیدی داری همه‌چیز در بیرون نیز در همین فرکانس ظاهر می‌شود.

این همان اصل بنیادین است:

احساس خوب = اتفاق خوب

احساس بد = اتفاق بد

فصل دوم: شادی، یک حالت ذهنی نیست؛ یک دستور الهی است

یکی از بزرگ‌ترین سوءتفاهمات این است که برخی تصور می‌کنند دین ما شادی را نفی کرده؛

در حالی که حقیقت دقیقاً برعکس است.

قرآن بارها و بارها انسان را از «حُزن» نهی کرده و به «سروروشادی» دعوت می‌کند.

خداوند می‌فرماید:

«اَلّا تَحْزَنوا» – غمگین نباشید.

و در جای دیگر:

«فَرِحینَ بِما آتاهُمُ الله» – از آنچه خدا به آنان داده شادند.

اگر خداوند غم را نهی کرده و شادی را تأیید کرده پس شادی نه‌تنها مجازبلکه یک فرمان الهی است.

چرا؟

چون شادی همان ارتعاشی است که انسان را با مسیر درست زندگی هماهنگ می‌کند.

وقتی تو شاد هستی در فرکانس خداوند قرار می‌گیری.

چون خداوند منبع شادی، نور، فراوانی و آرامش است.

فصل سوم: ریشه‌ی «حُزن» در قرآن؛ چرا خدا ما را از غم دور می‌کند؟

واژه‌ی «حُزن» در قرآن همیشه در کنار «ترس» آمده و به‌عنوان مانعی برای دریافت هدایت معرفی شده است.

حُزن = توقف جریان انرژی

حُزن = قطع اتصال با سرچشمه

حُزن = فرکانس «نبود»، «کمبود»، «جداشدگی»

وقتی انسان در فرکانس حزن قرار می‌گیرد

نه صدای الهام را می‌شنود

نه راه‌حل را می‌بیند،

نه برکت می‌تواند وارد زندگی‌اش شود.

به همین دلیل خداوند بارها می‌فرماید:

نترسید و غمگین نباشید.

چرا؟

چون غم، ارتعاشی تولید می‌کند که در آن «نعمت و هدایت» نمی‌تواند وارد شود.

غم = مقاومت

شادی = اجازه دادن

و جهان فقط زمانی به ما نعمت می‌دهد که ما «اجازه‌ی دریافت» داشته باشیم…

این همان احساس خوب است.

فصل چهارم: آموزه‌های عرفا؛ شادی مسیر رسیدن است

تمام عرفای بزرگ از حافظ و مولانا و سعدی گرفته تا صوفیان امروزی یک پیام مشترک داشته‌اند:

شاد بودن یعنی نزدیک شدن به خدا.

مولانا:

«این همه شادی که در دل می‌تپد از یار است

هر که را شادی رسید از اصل خود بیدار است»

شادمانی، نشانهٔ وصل بودن تو به منبعه؛ همون نیرویی که جهان رو می‌چرخونه. وقتی شاد می‌شی، در مدار وفور قرار می‌گیری و زندگی‌ات شروع می‌کنه باهات نرم و زیبا رفتار کردن.

حافظ:

«بر لب جوی نشین و گذر عمر ببین

گر توراشادی امروز میسّر نشود»

 حافظ همیشه می‌گه شادی امروز رو دریاب، چون حال خوب تو مقدس‌ترین عبادته. جهان به حال تو پاسخ می‌ده، نه به فکر و نگرانی‌ات.

سعدی:

«هر دلی کو شادی از دیگر دلان برمی‌کند

باز گردد شادی‌اش روزی به سوی خویشتن»

 سعدی یادمون می‌ده شادی مثل موج برمی‌گرده. وقتی در مدار عشق و خیرخواهی می‌مونی، جهان همون ارتعاش رو صد برابر برات برمی‌گردونه.

پس درنتیجه

شادبودن، تصمیمی درونی و الهیه. شادی یعنی همسو شدن با منبع

یعنی انتخاب ارتعاش عشق به جای ترس.

هر لحظه‌ای که شادی رو انتخاب می‌کنی، انگار به جهان می‌گی:

«من آماده دریافت فراوانی‌ام»

و جهان همیشه به این ارتعاش پاسخ می‌ده.

تو لایق شادی‌ای… که دلیلش هیچ‌کس جز خود خودت نباشه

یااینکه

حافظ می‌گوید:

چو اعضا روی پاکان را نپوشانی، چه غم داری؟

یعنی وقتی در فرکانس پاکی هستی، اصلاً غمگینی معنایی ندارد.

مولانا می‌گوید:

ای زندگی عاشقان، در تن من می‌دمی

شاد زی با دیگران، گرچه غم دنیا تو را

مولانا بارها شادی را به‌عنوان «ذکر»، «عبادت» و «اتصال» معرفی کرده است.

سعدی می‌گوید:

باغ دل ما بهار می‌خواهد

حال خوش و اعتبار می‌خواهد

این سخن عارفان نشان می‌دهد که شادی فقط یک حالت روحی نیست؛ یک مسیر معنوی است.

فصل پنجم: رابطه‌ی احساس و اتفاقات؛ مکانیزم جذب

وقتی تو احساس خوب داری، اتفاقات خوب ظاهر می‌شود.

این چگونه کار می‌کند؟

1. احساس خوب ارتعاش بالا ایجاد می‌کند.

2. ارتعاش بالا تو را با اتفاقات مشابه هماهنگ می‌کند.

3. ذهن تو فرصت‌هایی را می‌بیند که قبلاً نمی‌دید.

4. الهام‌ها، ایده‌ها و راه‌حل‌ها دریافت می‌شود.

5. تو اقدام‌های درست انجام می‌دهی.

6. نتیجه‌های مثبت وارد زندگی‌ات می‌شود.

این روند برعکس هم عمل می‌کند:

وقتی احساس بد داری، همه‌چیز در همان جهت حرکت می‌کند.

فصل ششم: چرا احساس خوب، مهم‌تر از عمل است؟

ما همیشه یاد گرفته‌ایم که «با عمل کردن» دنیا را تغیر دهیم.

اما واقعیت این است که اول احساس درونی تغیر می‌کند، سپس عمل درست ظاهر می‌شود.

وقتی احساس بد داری،

هر عملی زیان‌آور است.

هر تصمیمی غلط است.

هر اقدامی نتیجه‌ی منفی می‌دهد.

اما وقتی احساس خوب داری،

الهام‌ها زنده می‌شوند.

قدم‌هایی برمی‌داری که دقیقاً تو را به هدف می‌رساند.

دست تقدیر با تو همکاری می‌کند.

بنابراین:

اصل اول: حال خوب

اصل دوم: عمل الهام‌شده

فصل هفتم: چرا شادی انتخاب است، نه نتیجه‌ی شرایط؟

بیشتر مردم منتظرند «اتفاق خوب بیفتد تا شاد شوند»

اما کسانی که در مسیر آگاهی هستند می‌دانند:

تو اول شاد می‌شوی سپس اتفاق خوب ظاهر می‌شود.

شادی، یک انتخاب است.

انتخابی که در هر لحظه می‌توانی داشته باشی.

• حتی اگر پول نداری

• حتی اگر رابطه‌ات خوب نیست

• حتی اگر اوضاع دلخواه نیست

می‌توانی انتخاب کنی که حال خودت را خوب کنی.

و همین انتخاب، همان لحظه زندگی‌ات را تغیر می‌دهد.

فصل هشتم: چگونه شادی باعث گشایش می‌شود؟

وقتی شاد هستی:

• ذهن باز می‌شود

• الهام‌ها جاری می‌شود

• انرژی بالا می‌رود

• مقاومت‌ها می‌ریزد

• مسیرها روشن می‌شود

• آدم‌های درست وارد زندگی می‌شوند

• نعمت‌ها جریان پیدا می‌کند

شادی = باز شدن دروازه‌های رحمت

چون خداوند منبع شادی است.

وقتی تو شاد هستی یعنی در فرکانس خدا هستی.

و این یعنی در مسیر درست زندگی‌ای.

فصل نهم: تمرین عملی من برای داشتن احساس خوب

برای اینکه احساس خوب من به حالت طبیعی ام تبدیل شوداین تمرین‌ راانجام میدهم:

1. شکرگزاری لحظه‌ای

سه چیز کوچک همین الان پیدا میکنم و بابتشان شکر میکنم.

این عمل ارتعاش منو فوراً بالا می‌برد.

2. قطع اتصال از افکار منفی

وقتی افکار بدمی ایدبلافاصله جمله‌ی زیر را تکرار میکنم:

«من بایدانتخاب کنم که حال خوبم را حفظ کنم»

3. تنفس آگاهانه

سه بار نفس عمیق میکشم…

4. توجه وتمرکزبرروی زیبایی‌ها

چیزی زیبا پیدا میکنم.

یک گل، آسمان آبی، یک پرنده،یک لبخند.

زیبایی همیشه فرکانس منو بالا می‌بره.

5. گفت‌وگو با خدا

باخودم تکرارمیکنم:

«خدایا من شادی را انتخاب می‌کنم؛ راهش را نشانم بده»

این تمرین ساده امافوق العاده خیلی سریع انرژی منوبالا می‌بره وبه احساس خوب می‌رسونه

فصل دهم: نتیجه‌گیری؛ راز تمام انسان‌های موفق

اگر به زندگی تمام انسان‌های موفق نگاه کنیم،

می‌بینیم اولین ویژگی مشترک همه‌ی آنها یک چیز است:

احساس خوب ؛ به گفته استاد علی بی غم بودن

نه پول

نه شانس

نه خانواده

نه امکانات

نه ظواهر

بلکه حال خوب.

حال خوب همان چراغی است که مسیر زندگی‌مان را روشن می‌کند.

حال خوب همان کدی است که جهان به آن پاسخ می‌دهد.

حال خوب همان پلی است که ما را از شرایط فعلی به شرایط دلخواه می‌برد.

کلام پایانی

در طول این 6 سال همراهی با آموزش‌های استاد عباس‌منش

به این حقیقت رسیده‌ام که:

زندگی ساده‌تر از چیزی است که ما فکر می‌کنیم.

تو فقط کافی است شاد باشی…

نه به‌عنوان یک تفریح.

نه به‌عنوان یک رفتار ظاهری.

بلکه به‌عنوان یک مسیر عرفانی، معنوی و الهی.

شادی همان راهی است که خدا برای رسیدن به خودش قرار داده.

وقتی در این مسیر قدم می‌گذاری…

اتفاقات خوب، یکی پس از دیگری، به سمت تو می‌آیند.

احساس خوب = زندگی خوب

باعشق وبرکت

اصغرابراهیمی 13اذر1404