تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۶

به نام خداوند بخشنده مهربان

سلام استاد جانم. امیدوارم که عالی باشید و همین الان یه لبخند بزرگ روی لبتون نشسته باشه.

استاد شایسته خانم عزیزم سلام و ارادت دارم و بسیار دلم براتون تنگه. برای دیدن و شنیدن و رفاقت با احساس قشنگ آرامشتون.

خدا حفظتون کنه.

استاد جان بالاخره بعد از گذشت سالیان دراز در احساسی از جنس آگاهی، آرامش، امید و هدفمندی دارم سیر می کنم. به لطف الله هدایتگرم و دستان پرقدرت و ارزشمندش که اولین و تاثیرگذارترینش شمایید.

استاد سالهاست با شما و آموزشهاتون همراهم ولی هیچوقت تا بحال اینقدر احساس کافی بودن نکردم.

من در جنبه های مختلفی از شما درس گرفتم، از اتفاقات و تضادهای این مدت آشناییم با قوانین درس برداشت کردم و خیلی از لحاظ روابط، معنویت، آرامش، شرایط اقتصادی، عزت نفس و احساس ارزشمندی رشد کردم

اما همیشه یک قسمت از کار می لنگید و شده بود نقطه ضعف من که باعث میشد به قول شما اون نوار خودسرزنشی همواره در پس زمینه ذهنم در حال پخش باشه. فقط در همین یک مورد:

«شغل و فعالیت مورد علاقه ام.»

نمیگم بیکار نشستم و هی فکر کردم چیکار کنم، حرکت می کردم، قدمهای بعضاً محکمی هم برمی داشتم اما چون شناخت مناسبی از خودم کسب نکرده بودم و احساس ارزشمندیم. تا این حد تقویت نشده بود که دنبال چیزی برم که از نگاه جامعه چشمگیر نیست، یا اینکه نیاز به از صفر شروع کردن داره،

پس ذهنم پیداش نمی کرد.

شما در دوره شیوه حل مسائل بارها و بارها تکرار کردید که راه حل مسائل بسیار ساده و در دسترسه، فقط کافیه دست از تلاش برای برنج کاشتن در کویر برداریم و ذهنمون رو باز بگذاریم تا راه حلهای متفاوتی که اتفاقا در دسترس و در دل خود موضوع هستند برامون نمایان بشن.

من سالها و سالها چون علاقه مندی اصلیم رو که متناسب با شخصیت درونگرا و هنرپسندم بوده پیدا نمی کردم، در حال سرزنش خودم بودم.

مدتها در گوشه های مخفی ذهنم خودم رو بی عرضه و بی دست و پا خطاب می کردم.

خودم رو پشت تحصیلاتم یا فرزند داشتنم قایم می کردم تا بیکار بودن و در واقع سردرگم بودنم رو پنهان کنم.

من سالها دنبال بخشی از وجودم می گشتم که داشت فریاد میزد ولی من نمی شنیدمش.

ایجاد کسب و کار شخصیم تنها موضوعی بود که حل کردنش برام بغرنج شده بود با اینکه مدام تکرار می‌کردم: نباید سخت باشه، باید راه آسونی که با شرایط من سازگاره وجود داشته باشه، باید جوری باشه که روح منو به پرواز دربیاره، اما پس کجاست؟ چرا نمی بینمش؟ چرا نمی فهمم باید چکار کنم؟

به دوره هم جهت با جریان خداوند که رسیدیم یواش یواش قفلهای مغزم باز شدن، فقط با پارو نزدن و تقلا نکردن.

با هم جهت شدن بیشتر ذهن نجواگر و سرزنشگر (نفس لوّامه) با روح الهیِ همیشه امیدوار و همواره عاشق.

قلبم که آرام گرفت جایزه ها پشت سر هم از راه رسیدند.

چه انسانهای ارزشمندی وارد زندگیم شدند. چه برکتها و نعمتها و سفرها و محبتها و رزقهای مادی و معنوی….

چه آسانیهایی در کارهام رخ می داد و هنوز هم در جریانه.

فضل خداوند رو در وجود خودم پیدا کردم.

روحم سبکتر شد.

و بالاخره پاسخ از راه رسید.

می دونستم بالاخره یک روز جواب میاد. اطمینان و ایمان داشتم.

روزی دستم به قلم رفت تا از مهارتی که 26 سال پیش وقتی کلاس اول دبیرستان بودم آموخته بودم، یک طرح بکشم.

مهارت تذهیب و نگارگری رو معلم هنرمون در حد آماتور بهمون یاد داده بود و من از همون موقع وقتی نگارگری می کردم از تمام دنیا فارغ می شدم. بسیار ظریف و باحوصله می کشیدم و رنگ می کردم، نقش فرش یاد گرفته بودم و خلاقیتم گل می کرد موقع طراحی.

وقتی دوستانم طرح هام رو دیدند دست نازنین خداوند در شمایل رفیق بهشتیم فاطمه جان محرمی ظاهر شد و پیشنهاد شگفت انگیزش تاریکیهای ذهنم رو روشن کرد.

من ساخته شدم تا طرح های ظریف بکشم. منِ درونگرای عاشق طراحی، که با اندکی آموزش در این هنر بسیار پیشرفت کرده بودم، مغزم طوری سیم پیچی شده که ساعتها بشینم و یک اثر هنری خلق کنم بدون اینکه حتی پلک بزنم.

همینه، همینه بخدا که همینه.

جهان به من سیلی زد اونجا که تقلا می کردم معلم مدرسه باشم.

اونجا که رفتم پول قرض کردم و دوتا دوره ماساژ شرکت کردم و حتی یک ریال هم ازش پول نساختم.

تمام اون سالهایی که به سختی درس خوندم و فکر می کردم عاشق فیزیکم ولی نبودم.

حالا اول راهم، تازه شروع کردم به آموزش دیدن اصولی تر و کاملتر.

منابع آموزشی عین فواره داره رو سرم میریزه و من برای خودم هدف تعیین کردم تا پله پله خودم رو رشد بدم.

آینده زیبایی رو تصویرسازی می کنم و اصلا ذهنم ناخودآگاه سر رشته رو می گیره و منو با خودش میبره به رویاهای دست یافتنی بزرگ و کوچیک.

هیچوقت تو زندگیم هدفمندیم اینقدر رویایی و خوشمزه نبوده.

هیچوقت توی کل عمرم برای هیچ موردی خلاقیت و ایده های نو به ذهنم نرسیده بود.

اینها همه نشونه اینه که راهم درسته و با ذاتم هماهنگ شدم.

الهی بی اندازه شکرت.

بقول مولانا

عشق فرو ریخت زر تا برهاند اسیر

واقعا که عشق به الله منو از اسارت ذهن محدودکننده ام آزاد کرد و باز هم قدرت بی انتهاش رو به رخم کشید.

با تک تک سلولهام سپاسگزارش هستم.

استاد جان با بند بند وجودم سپاسگزارتون هستم که راه خودشناسی و رشد رو از مسیر عشق الله و توحید برای ما باز کردید.