تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۲

بنام یکتای هستی بخش…

سلام…

نمیدونم از کجا باید شروع کنم به نوشتن از خداوند هدایت میخوام تا کمکم کنه تا حق مطلب رو ادا کنم…

از امروز صبح شروع میکنم…از ساعتی که بیدار شدم ،ساعت 7و 38 دقیقه…با اینکه دیشب ساعت 1خوابیدم و توذهنم بود که خداکنه بتونم نهایت تا ساعت 9ونیم از خواب بیدار شم ،اما اتومات ساعت 7و 38دقیقه بیدار شدم بدون کوچکترین مقاومتی و احساس خواب آلودگی…که این هم از لطف و برکت دوره ی قانون سلامتیه که تا همین یک ماه پیش ساعت 11به زور از خواب بیدار میشدم …و بعدشم ساعت یک ،دو باید حتما میخوابیدم تا 4و نیم 5…و اون تایمی هم که بیدار بودم اینقدر کسل بودم که اصلا قابل توصیف نیست…حالا فکرشو بکنید ،کسی که این وضعیت رو داره ،شرایط سرکار اومدنش چجوریه…اونم کسب کاری که تازه 8،9 ماهه استارت زده…این ادم با این وضعیت چه عملکرد مفیدی در طول روز میتونه داشته باشه…

خلاصه که از همین شرایط بد و تضادهایی که چپ و راست بهش برمیخوردم بود که صدای هدایت رو شنیدم که اگر تغییر نکنی جهان با چک و لگد داره میاد سراغت…و بعد از شنیدن اولین فایل پروژه ی تغییر را در آغوش بگیر ،،این هم زمانی رو دریافت کردم که جز هدایت خداوند نمیتونه باشه و من باید قبل از اینکه کار به چک و لگد برسه باید تغییر کنم…همون لحظه دفترم رو برداشتم و تعهدم رو نوشتم که من میخوام قانون سلامتی رو شروع کنم و از خداوند خواستم که کمکم کنه…حتی اون لحظه ای که داشتم مینوشتم باور نداشتم که بتونم عملیش کنم به خاطر همین عاجزانه از خداوند خواستم که خدایا من ناتوانم و اینو تو خودم نمیبینم که بتونم به این دوره عمل کنم ،مگر اینکه تو کمکم کنی…و با توکل شروع کردم…تو مسیر به چالشهای زیادی برخوردم و تضادهای فراوان…اما با دیده یک مسئله بهشون نگاه کردم و با هدایت خداوند یکی یکی حلشون کردم تا رسیدم به الان که یک ماه از قانون سلامتی گذشته و من تونستم به این دوره متعهد بمونم البته به لطف و عنایت پروردگار…

از امروز صبح داشتم میگفتم که 7و 38 دقیق بیدار شدم….(به خاطر این مدام دارم ساعت رو تکرار میکنم که هنوزم ذوقشو دارم…و برام. شگفت انگیزه …منی که تا یک ماه پیش 11به زور از خواب بیدار میشدم بعدش دوباره یک تا 4،5 غروب ،و برام رویای دست نیافتنی شده بود که بتونم صبح زود رو ببینم الان برام دیدن ساعت 7و 38 دقیقه یکی از شگفتی های زندگیه…که بابتش بینهایت سپاسگذارم…) …یه قهوه خوردم و برای پیاده روی مقدس آماده شدم…ساعت 8و ربع از خونه دراومدم و مسیر خونه تا سر کار رو دور تر کردم تا بتونم حداقل 40 دقیقه پیاده روی کنم…(مسیر خونه تا سالنم 7،8 دقیقه راهه ،پیاده)…

تو مسیر پیاده روی شروع کردم به صحبت با خداوند جانم…راستش با کمی خجالت و مِن مِن کردن…

واقعیتش روم نمیشد در مورد این موضوع که میخوام بگم با خداوند حرف بزنم….

تقریبا یک هفته ای میشه بعد از دیدن فایل ،قدرت اراده در بابر نحوه ی عملکرد مغزمتوجه شدم که تمرین شنیون و افزایش مهارت تو ذهن من، تبدیل شده به رنج بسیار قوی،که اصلا هر کاری میکردم تو این مدت نمیتونستم سراغ کله مانکنم برم…و از طرف دیگه مدام استرس و دلشوره ی این رو داشتم که نکنه دستم کند شه،نکنه شنیون یادم بره،و همین هم تقریبا اتفاق افتاده بود…منی که 8،9ماه قبل تو سالن قبلی عروسکار بودم و همه برا کارم سرو دست میشکوندن ،حالا هرروز کارم داشت افت میکرد و دستم کندتر میشد،انگار کارام داشت شبیه 3 سال پیشم میشد که تازه کار بودم و نابلد…و این به شدت منو به استرس انداخته بود و به شدت داشت اعتماد به نفس منو تخریب میکرد…اما هر کاری هم میکردم اصلا ذهنم یاری نمیکرد که دوباره تمرین کردن رو شروع کنم و شنیون تمرین کردم برام تبدیل شده بود به یک رنج عظیم مثل جابه جا کردن کوه،…خلاصه بعد از دیدن فایل قدرت اراده در برابر عملکرد مغز،اومدم اینو تو این قضیه برای خودم مثال زدم که چرا کاری که میتونه کلی برای من سود آور باشه،و و از طرفی عشق و علاقه ی منه…و من قبلا قش و ضعف میرفتم براش،و هرروز و هرلحظه داشتم خودمو آبدیت میکردم و اشتیاق سوزان داشتم براش و هرلحظه داشتم پیشرفت میکردم تو این زمینه،حالا چی شده که این کار برام تبدیل شده به رنج عظیم و هرلحظه دارم پسرفت میکنم تو این زمینه…خلاصه که ترمزها پیدا کردم در این رابطه…مهم ترینش این بود که از یه جایی به بعد من زده بودم به جاده خاکی،و تنبلی رو با آسونی و راحتی اشتباه گرفته بودم….میگفتم خب دیگه ،من میخوام آسون بشم برای آسونیها…شنیون تمرین کردن زحمت داره،و من باید خیلی راحت و اسون به خواسته هام برسم…راستش به غلط این برداشت رو کردم که خب مهارت اونقدرام ملاک نیست…مهم باوره…مهم احساس لیاقته…من اگر احساس لیاقت داشته باشم از در و دیوار برام مشتری میاد…بدترین کارم انجام بدم ،چون احساس لیاقت دارم خدا همینجوری از آسمون برام مشتری میریزه….

واقعا نمیدونم اگر هدایت و لطف خداوند نبود ،من با این افکار و باورهای سمی و پوچ ره به کجا میبردم…

آخه یکی نبود بگه چرا نشونه ها رو نمیبینی…چرا نمیبینی که هرروز داره استرست بیشتر و بیشتر میشه از اینکه مهارتت داره افت میکنه…چرا نمیبینی این قضیه داره اعتماد به نفستو هر لحظه پایین و پایینتر میاره…چرا نمیبینی هرشب با کابوس این قضیه از خواب میپری و تا صبح به خودت میپیچی از استرس…آخه کدوم احساس لیاقت؟؟؟ تو این چند ماهه با این افکار چه احساس لیاقتی بهت اضافه شده که تو درس نمیگیری که بابا این راهی که داری میری به ترکستانه…کجای قانون گفته تو با استرس و احساس بد و ترس میتونی به خواسته هات برسی…که تو فکر میکردی میتونی با این مسیر به خواسته هات برسی….مگه غیر از این بود که تو 3سال پیش که تو سالن شراکتی با عشق و علاقه ی سوزان شنیون تمرین میکردی رو کله مانکن جوری که اصلا نمیفهمیدی روزها چجوری داره میگذره و همین باعث شد هدایت شی به درامد ماهی 70،80تومن…

حالا چی شده که فکر کردی نه ،مهارت زیاد مهم نیست مهم باوره….خب عزیز من باور چجوری شکل میگیره؟ همینجوری رو هوا که باور شکل نمیگیره…غیر از اینه که تو وقتی مهارتت رو افزایش میدی خود باوریت زیاد میشه و به طبع احساس لیاقت و اعتماد به نفست میره بالا؟؟؟

بعد تو چه فکری کردی که تو این مدت میخواستی همینجوری رو هوا احساس لیاقت بسازی و فکر میکردی همینجوری اگه طوطی وار بگی من احساس لیاقتم بالاست احساس لیاقتت میره میرسه به عرش…نه عزیز من اینطوریا نیست…بد جور زدی به جاده خاکی…

خلاصه که با ذهن عزیزم صحبت کردم که بیا از حالا به بعد کاری به سودمونه بشه بزرگترین لذت ما…و انجام ندادنش تبدیل بشه به رنج..هرگز فکر نمیکردم ذهن عزیزم اینقدر مودب و مثل خانوم بگه چشم…خلاصه از 5،6 روز پیش شروع کردم به تمرین کردن شنیون روی کله مانکن قشنگم که چند ماه داشت گوشه ی سالن خاک میخورد…

حین تمرین این ایده اومد که تو که داری تمرین میکنی از خودت هم فیلم بگیر برای آموزش. مجازی…راستش الان دوسال بیشتره که میخوام آموزش مجازی ضبط کنم اما مدام به تعویقش میندازم و بهانه های مختلف میارم…از اونجایی ضبط فیلم و ادیت کردنش سخته و خیلی زمان میره واقعا برام زجر اور بود انجامش و هربار به بهانه ای به تعویق مینداختمش…و آخرین بهانه ای هم که داشتم این بود که تا زمانی که من تو سالن خودم به درامد بالا نرسم و نتونم ازهمین مهارتم ثروت بسازم و کسب درامد کنم ، آموزش مجازی اماده نمیکنم….خب این تفکر خیلی هم عالیه و من به خودم افتخار میکنم که اینقدر استانداردم بالاست…اما ذهن عزیز من این هیچ ربطی به این نداره که تو نخوای از الان صبط آموزش مجازی رو شروع کنی…میدونی به دست آوردن مهارت تو ضبط فیلم و ادیت زدنش چقدر زمان بره و چقدر مهارت میخواد…خب تو از الان ضبط و ادیت فیلم رو شروع کن ،اما فیلمارو نفروش ،بزاری باشه هروقت خودت به درامد رسیدی بعد بفروش…اما میدونی اگر از الان شروع کنی به ضبط و ادیت ادیت فیلم چقدر هر روز میتونی بهتر و بهتر بشی…و خدا میدونه تا یه سال دیگه چقدررر میتونی تو این زمینه حرفه ای بشی؟؟؟در واقع ذهنم فقط به خاطر اینکه ضبط فیلم خیلی کار زمان بر و حوصله سر بریه و ادیتشم خیلی وقت میبره حاضر نبود تن به این کار بده…اما وقتی منطقی باهاش صحبت کردم پذیرفت…و من الان 3 ،4 روزه بعد از تقریبا دوسال بالاخره استارت زدم و ضبط آموزش مجازی رو شروع کردم…

فقط نگم بهتون که تو همین 4،5 روز چقدرررر مهارت من بهترشده هم تو شنیون زدن هم ضبط فیلم…و چقدررر حالم از این بابت عالیه…و اون اعتماد به نفس از دست رفته به خاطر کم شدن مهارتم داره برمیگرده….و اون ترسها و نگرانیها استرسها خیلی خیلی خیلی کمرنگ شدن به لطف الله….

و اما بازهم برگردیم به امروز صبح…لحظه ای که موقع پیاده روی داشتم با خدا حرف میزدم و میخواستم راجب یه موضوعی باهاش حرف بزنم ولی روم نمیشد…اون قضیه مربوط میشد به ثروت….

خیلی احساس گناه میکردم از اینکه بخوام راجب درامد و مشتری با خدا حرف بزنم…اما انگار خود همین قضیه هم هدایت خدا بود که متوجه احساس گناهم بشم…هربار که میخواستم راجب درامد و مشتری با خدا حرف بزنم،ذهنم میگفت زشته،خدا ناراحت میشه..تو که داری مسیر درست رو میری ،تو که حالت خوبه ،آرامش داری…حالا ثروت میخوای چیکار…به وقتش خودش میاد دیگه…الان اگر درمورد ثروت با خدا حرف بزنی ،خدا میگه این چقدر ادم قدر نشناسیه که این بهش آرامش و حال خوب دادم ،این با پرویی تمام میگه من ثروت هم میخوا…خب صبر داشته باش میرسی….

اما قلبم آروم نمیشد…گفتم خدایا من الان 8،9 ماهه که سالن خودمو زدم و کسب و کار خودمو شروع کردم …من تو این 8،ماه به اندازه ی 30سال زندگی ای که کردم کارهای عملی انجام دادم،تغییرات رو ایجاد کردم ،چه وابستگی هایی که قطع نکردم…تو دل چه ترسهایی که نرفتم…چه دغدغه ها و مسائلی که حل نکردم،چه ارامش هایی که ایجاد نکردم ..چه بهبود هایی که رقم نزدم…به هرحال به اندازه ی عملم باید و تغییراتی که حاصل شده تا الان میبایست ثروت وارد زندگیم میشد…حالا نه اونقدر زیاد..ولی نه در این حد که ورودی مالیم چند ماه کاملا قطع و صفر بشه….این دیگه ربطی به عجله کردن نداره…من میدونم یه جای کارم میلنگه..وگرنه خداوند در لحظه به فرکانسهای من پاسخ میده و به همون اندازه ای که من فرکانسم بهتر بشه خداوند پاسخ میده…خداوند فرکانسهای منو جمع نمیکنه تا یه دفعه بهم بده…اگر من درست عمل کنم میبایست نتیجه ی فرکانسم رو ببینم…و اینم بگم من توهم نزدم که تغییر کردم…خداوند خودش شاهده که من چه تغییرات بزرگی رو ایجاد کردم که نتایجش خیلی خیلی بزرگی تو تمام جنبه های زندگیم ایجاد کرده…اما تنها جنبه ای که هیچ تغییری نکرده ثروته…اینارم نگفتم برا گلایه…خداوند خودش میدونه و به قلب من آگاهه و که من فقط میخوام ایراد کار خودمو پیدا کنم…

امروز که این فایل رو گوش دادم و صحبتهای سید علی خوشدل عزیز رو شنیدم انگار که یه وزنه ی چند تنی از رو قلبم برداشتن ،و اینقدررر بهم اطمینان داد که بابا ثروتمند شدن خیلی لذت بخش و آسونه….

یکی از ترمزهایی که پیدا کردم راجب ثروت اینه که ذهنم میگه ،حالا نه….حالا چیزهای مهم تری هست…حالا خیلی راه داری که به ثروت برسی…تو چه کار خاصی کردی که فکر میکنی میتونی الان به ثروت برسی…حالا حالاها باید صبر کنی…باید به این مسیر ادامه بدی…باید کارهای بزرگی بکنی….

اره فکر میکنم اینا همون ترمزهاییه که سد راه ثروت شده….وگرنه ثروت ساختن آسونترین و لذت بخش ترین کار دنیاست و…

اره…من تو تمام جنبه های زندگیم آرامش نسبی رو برقرار کردم ،و به نسبت خودم از عملکردهام راضیم…الان اولویتم دیگه ثروته….میخوام مثل بولدوزر برم سمت ثروت…

خداوند رو بینهایت سپاسگذارم که هر لحظه هدایتهاش و لطف بینهایتش شامل حالم میشه….