تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۲
موضوع این قسمت: چطور گذشتهی تلخ، بزرگترین انگیزه شما برای رسیدن به اوج است؟
مفاهیمی که در این گفتگو مورد بررسی و توضیح قرار گرفته است:
- 12 قدم، مسیر تکاملی خلق زندگی دلخواه از دل همان شرایطی است که الان داری؛
- جهان طبق قانون، امکانات دنیای اطراف شما را بر اساس باورها و اهداف جدیدتان از نو بروزرسانی میکند؛
- همه ما به یک اندازه به خداوند به عنوان منبع خوشبختی، دسترسی داریم؛
- بهود در کدام قسمت از زندگیات را همین حالا میتوانی شروع کنی؟
این فایل صوتی، یک نقشه راه عملی برای کسانی است که معتقدند گذشته سخت یا شرایط خانوادگی نابسامان، مانع موفقیت آنهاست. استاد و دانشجویانشان نشان میدهند که تغییر، تنها راه نجات از نابودی و رسیدن به نتایج مالی و روحی حیرتانگیز است.
۱. پایان دادن به توهم: گذشته شما بهانهای برای عدم پیشرفت نیست!
بهانهجویی را متوقف کنید: بسیاری از افراد، مشکلات خانوادگی (مانند دعواها، وضعیت مالی، کتکها، یا روابط بد والدین) را دلیل عدم موفقیت و بدبختی امروزشان میدانند. استاد تأکید میکنند که تقریباً هیچکس در یک خانواده بینقص بزرگ نشده است.
• مسئولیت تغییر با شماست: اگرچه والدین سعی میکنند بهترین زندگی را فراهم کنند، اما موفقیت یا عدم موفقیت آنها دلیل نمیشود که ما شرایط بدمان را گردن آنها بیندازیم و تغییر نکنیم. ما به یک اندازه دسترسی به خداوند داریم و توانایی تغییر داریم.
• تضاد، سوخت موتور شماست: در واقع، کسانی که در شرایط سختتری (مانند فقر) بزرگ شدهاند، انگیزه بیشتری برای ثروتمند شدن و پیشرفت دارند. به جای استفاده از تضادها برای بهانه، باید از آنها برای پیشرفت کمک گرفت.
۲. قانونمندی جهان: یا پیشرفت کن، یا نابود شو!
جهان هستی، جایی برای سکون نیست. “یا باید پیشرفت کنی یا اینکه بیای پایین؛ نمیتوانی یک جا ثابت بمانی”. اگر در مسیر اشتباه مقاومت کنید، دنیا شما را مجبور به تغییر خواهد کرد.
این مفهوم، هسته اصلی درسی است که استاد میخواهند القا کنند:
• باتلاق فرکانسی: وقتی فرکانس زندگی پایین میآید، زندگی تبدیل به یک باتلاق میشود که هرچه دست و پا بزنید، بیشتر فرو میروید. تنها راه نجات، تغییر است.
• نجات از زیر چرخهای جهان: استاد با قاطعیت هشدار میدهند که اگر ما به دنبال پیشرفت همیشگی و بهبود مستمر نباشیم، “نابود میشویم زیر چرخهای جهان”.
• تغییر اجباری (تنبیهی) یا تغییر آگاهانه (پاداش): دلیل اصلی پیشرفتهایی که استاد و دانشجویانشان تجربه کردهاند، این بوده که قبل از اینکه اوضاع سختتر شود و فشارها زیاد گردد، به دنبال بهتر کردن اوضاع بودند.
این یعنی:همین الان، قسمتی از زندگیتان را که میدانید باید بهبود یابد، تغییر دهید. مثلاً یک مهارت سختافزاری یا نرمافزاری را یاد بگیرید، حتی اگر سخت باشد. اگر این مهارت را الآن با انتخاب خودتان کسب نکنید، جهان شما را مجبور خواهد کرد تا در شرایط بحرانی (و با تحمل مسئولیت و سختی بیشتر) آن را یاد بگیرید.
این فایل بر دوگانهی «تغییر آگاهانه» یا «نابود شدن زیر چرخهای جهان» تمرکز دارد. این سوال، کاربران را به سمت خودشناسی و عمل فوری سوق میدهد:«استاد در این گفتگو بر یک چالش حیاتی تأکید کردند: “قبل از اینکه جهان ما را مجبور کند، خودمان تغییر کنیم.”در کار یا زندگی شخصی شما، آن “مهارت سختی”، “تغییر رفتاری دشواری” یا “اقدام مالی چالشبرانگیزی” که به وضوح میدانید اگر آن را انجام دهید، جهشی بزرگ در زندگیتان رخ میدهد، اما به دلیل سختی آن را عقب میاندازید، کدام است؟
۱. آن مهارت یا تغییر ضروری که از آن میترسید یا تعلل میکنید، چیست؟
۲. اگر امروز آن را انجام ندهید، پیشبینی میکنید جهان در آینده چطور شما را “مجبور” به یادگیری آن خواهد کرد (مثلاً چه بحرانی پیش میآید)؟
۳. برای شروع یادگیری یا انجام آن تغییر حیاتی، چه “تصمیم جدی” را همین الآن میگیرید؟»
با به اشتراک گذاشتن تجربهتان، نه تنها به خودشناسی بیشتری میرسید، بلکه ممکن است داستان شما الهامبخش تحولی بزرگ در زندگی فرد دیگری شود که در همین لحظه، در همان موقعیت شماست!
پاسخت را کامل در قسمت کامنتهای همین صفحه بنویس تا هم برای خودت نقشهی راه شود و هم الهامبخش دیگران.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- فایل صوتی تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۲25MB27 دقیقه
بنام خدای مهربونی که وقتی ببینه واقعاً میخوای عوض شی، راهها رو برات باز میکنه…
سلام به شما استادعزیزوگرانقدرم
سلام به هرکسی که خسته شده از گذشتهاش،
از واکنشهای تکراری،
از زندگیای که میدونه میتونه بهتر از این باشه.
من امروز اومدم دربارهی یه چیز صادقانه بگم…
دربارهی تغییر کردنم.
نه یه تغییر کوچیک،
یه تغییر اساسی… از ریشه… از اونایی که آدم رو عوض میکنه،
نفسش، نگاهش، آرامشش، حتی عشقش رو.
من تو خانوادهای بزرگ شدم که همهچیزش زیادی بود…
زیادی احساساتی،
زیادی وابسته به نظر مردم،
زیادی دلسوزبرای آدمایی که اصلاً به درد هیچکس نمیخوردن،
زیادی اهل گریه، کنایه، دعوا، آشوب…
یعنی اگه یه غریبه ته شهر میمُرد،
طوری رفتار میکردن که انگار عزیزترین آدمشون از دنیا رفته!
همهچیز سریع بزرگ میشد…
یه حرف کوچیک = دعوای بزرگ
یه اتفاق ساده = واکنش وحشتناک
هیچکس بلد نبود اول خودش رو آرام کنه.
هیچکس بلد نبود برای خودش ارزش قائل باشه.
و خب…
منم از همون فضا اومدم.
طبیعتاً همون شکلی شدم.
همون مدل حرف زدن، ناراحت شدن، کنایه زدن، حساس شدن…
همون آدمی که با کوچکترین حرف میریخت بههم.
تا وقتی که ازدواج کردم…
ازدواج برام شد یه آینهی خیلی راستگو…
کوچکترین رفتار همسرم منو از کوره درمیبرد.
یک نگاه سرد، یک سکوت کوتاه…
کافـی بود تا من بشم یه توپ آتیش.
خونهمون پر از بحثهای الکی میشد.
واقعاً بههم ریخته بودم.
خودم هم خسته شده بودم از این همه لرزش، این همه حساسیت، این همه واکنش.
یه روز وسط دعوا
نشستم رو تخت
و فقط… گریه کردم.
نه از دست همسرم—
از دست خودم.
از اینکه هیچ کنترلی روی خودم نداشتم.
از اینکه یه برگ خشک شده بودم که با هر بادی میلرزه.
اونجا بود که فهمیدم دیگه نمیخوام این آدم باشم.
و خدا… قشنگترین هدایتش رو شروع کرد
از همون روزا، یه روشنایی آروم وارد زندگیم شد.
یهو مسیرم خورد سمت قانونهای جهان هستی،
سمت حرفهای استادتوحیدیم،سمت حرفایی مثل عادلهی عزیز،
سمت فهمیدن اینکه:
«اگه خودت تغییر نکنی، جهان مجبورت میکنه.»
و من از اون روز تصمیم گرفتم:
قبل از اینکه زندگی منو بزنه زمین،خودم بلند شم.
و شروع کردم به ساختنِ خودم… آرومآروم، اما واقعی…
و حالا…؟
من اون آدم قبلی نیستم.
اصلاً نیستم!
• دیگه واسه هرکی،،،هررررکی باشه دل نمیسوزونم.
• دیگه رفتاری نمیکنم که کسی برام دل بسوزونه.
• دیگه روزم رو گره نمیزنم به حال و هوای کسی.
• از آدمی که هر روز گلایه میکرد، رسیدم به آدمی که شاید ماهی یکیدو بار ناراحت شه،
اونم همون لحظه ازش میگذرم.
• مرگِ این و اون دیگه منو نمیلرزونه؛
نه از بیاحساسی، از فهمیدنِ اینکه خدا مراقب همهست.
• آرامشم یه چیزی شده که فقط کافیه چشمهامو ببندم… میریزه روم.
• خونهمون بوی عشق گرفته…
حتی وقتی دستشویی رو میشورم با عشق میشورم
این یکی رو از مریم جان یاد گرفتم.
و قشنگتر از همه…
چند ماهه رابطهمون یه جور دیگه شده:
آرومتر، عمیقتر،
شبیهِ عشق واقعی…
نه عشقِ وابستگی.
و مهمتر از همه…
هر روز خودمو مجبور میکنم یک ذره بهتر بشم.
یک تغییر کوچیک.
یک قدم.
چون فهمیدم توقف = سقوطه
و رشد = نجاته
من انتخاب کردم رشد کنم.
انتخاب کردم آرام باشم.
انتخاب کردم زنی بشم که سالها تو وجودم پنهان شده بود.
و بالاخره…
نجاتش دادم
الان میدونم که همیشه قبل از طلوع، تاریکی هست.
همیشه قبل از آرامش، یک لرزش هست.
و همیشه قبل از تغییر… یه «بسه دیگه!» از اعماق دل آدم بلند میشه.
من اون «بسه دیگه» رو شنیدم.
بلند شدم.
عوض شدم.
بهتر شدم.
و هر روز دارم یک قدم نزدیکتر میشم به زنی که همیشه میخواستم باشم.
و تو…
اگه این متن رو میخونی…
بدون:
تو هم میتونی.
تو هم توانش رو داری.
خدا برای تو هم یه مسیر قشنگ آماده کرده…
فقط کافیه بخوای.
اینمسیر ادامه دارد…
به نام خدای بی همتا
سلام به دوست خوش ذوق و نازنینم
فاطمهجانِ عزیزم…
کامنت های پرنور تو خودش یه هدایت قشنگ برای من هم بود.
من هم با دیدن هر تصویر، هزار تا حس و واژه تو دلم زنده میشه
و انگار عکسها با من حرف میزنن.
برای همین تصمیم گرفتم دلنوشتههام رو روی تصاویر زیبا بنویسم
و از همین مسیر شروع کنم.
اینکه گفتی تو یوتیوب کانال زدی،
برای من یک الهام واقعی بود.
منم با همون کمترین اطلاعات
و بدون اینکه چیز زیادی از ساختن ویدیو بلد باشم،
فقط شروع کردم…
نه برای پول، نه برای عدد و رقم…
فقط برای اینکه یه قدم بردارم
و چیزی یاد گرفته باشم.
منم مثل تو میدونم
هدف اصلی درآمد نیست…
بلکه لذت یادگیری
و روبهرو شدن با ناشناختههاست.
همون چیزی که استاد همیشه میگه:
«لذت یادگیری بهتراز رنج رو به رو شدن با نشناخته هاست.»
نمیدونم آخرش چی میشه…
نمیدونم این مسیر به کجا میرسه…
اما میدونم این یک حرکت رو به جلوست
و هر قدم کوچیکی که برداریم،
خدا ده قدم جلوتر برامون باز میکنه.
سپاسگزارم که باعث شدی منم قدممو بردارم.
سپاسگزارم که حضور زیبای تو،
یه بخش قشنگ از مسیر تکامل منه.
برات آرزوی بهترین موفقیتها رو از خدا میخوام