تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۱

سلام حمزه جان دل، رفیق و همسفر بهشتی . نه از سر تعارف، از سر حقیقتِ حضور میخوام برات بنویسم . چون بعضی کلمات وقتی از عمق دل میاد، فقط خونده میشن؟ نه، جریان پیدامیکنن توی وجود.

اینکه نوشتی قدم به قدم کنارم اومدی، اینکه اشک شکر من، اشک تو رو هم جاری کرده ==>> گمونم اون لحظه “نوشتن” صرف نبود… = دلها باهم در یک فرکانس شدن، و دست خدا وسط این اتصال، همه چیزو جاری کرده.

عرفان واقعی همینه… انصافا همینه ؛ نه شعار، نه واژه…

جایی که دل یک نفر، دل یک نفر دیگه رو بیصدا بیدار میکنه،

و هر دوشون در عمق سکوت، دستشون توی دست خداست.

و اون جمله ی دلگرم کننده ت… که گفتی “با هم همکاریم” لبخند اومد رو لبم.

میدونی چرا؟ چون همکاری واقعی یعنی همراه شدن درمسیر حقیقت، نه صرفا معامله و قرارداد.

نمیدونم چرا یهو اسم و یاد “نیکولا تسلا” الان ناگهانی حین نوشتن این جمله به قلبم افتاد‼️

~~~~~□~~

حمزه جان ، این رفاقت از جنس زمان و مکان و اسم نیس…

این از جنس نور و اشک شکر وحضوره. از جنس اون لحظه هایی که آدم میفهمه تنها نیس… و مسیر، خودش راهنماست.

ازت ممنونم ،، برای صداقت دلت

برای حضورت ،،

برای اینکه با کلماتت، حضورخـــــدا رو دوباره به خودم یادآوری کردی.

الهی همیشه در پناه جان جانان باشی

این رفاقت، زیر نگاه او، هر روز عمیقتر، روشنتر و جاری تر بشه.

در پناه خدای ِ مهربان و مقتدر آسمانها و زمین .

فیروزه جان… سلام🩵 ؛ همسفرِ دل توی کوچه های نور، رفیقِ هم آغوشِ دعا و شوق

گمپ گلم اولش بذار ی ِ نفس عمیق بکشم… چون بعضی متن ها جواب نمیخوان که ، آغوش میخوان => از اون دست حرفاست که آدم میخونه وبعدش چند ثانیه ساکت میشه .

میدونی چرا سکوت؟ چون میفهمه وارد یه حریم شده ؛ حریم ِ قلب گرم کن، نه یه کامنت عادی ومعمولی.

رفیق دل، از اون تبریک تولدی که دادی دلم گرم شدا، از اون تبریکایی بود که تولدِ دلِ آدمه. این همه ذوق، نور، ایمان، نشونه، آیه، بارون، دی ماه وعشق رو یکجا ریختی رو سرم و گفتی مبارک… خب معلومـــــه آدم ذوق میکنه. ممنونم ازت بابت این حضورت، این همه توجه و این همه رفاقت ناب. دعا میکنم نوری که باهاش تبریک گفتی، صدها برابرش برگرده توی زندگیت از 16 به 16 🩷️وهمیشه همین وجد ایمان و دل زنده همراهت باشه.

اون سلام اولت، اون آیه ها، اون شب وسحر… همون حالیه که محسن حس میکنه آسمون نزدیکه، خیلی نزدیک… الحق و الانصاف… چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی خواهد بود امشب….

دختر خوب ، این وجد ایمان که مجدد گفتی؛ هیجان الکیه؟ نه والا. ذوق گذرا ؟ به هیچ وجه. ⇐🫂 یه آرامشِ پرشوره، ازجنس اطمینان…. یه أَیَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّهُ ی ِ دلبرانه…

فیروزه… این همه هماهنگی که گفتی، خواب، کلمه، تویوتا، پارکینگ، لندکروز، دی ماه، حتی شوخیهای ساده… اولا که ، منو دیوونه کردی . دیووونه هاااا ! آخه ساعت حدود هفده و سی دقیقه بوقت ایران بود که یه جواب نوشتم و چیزی شبیه چیزی بود که تو الان گفتی‼️ شاخم درومده !!! بیا دست بذار روی سرم… میبینیش :) !‌ واقعا دیگه گیج شدم نمیفهمم توی کائنات چخبر شده !! دوما… اینا وقتی کنار هم میشینن دیگه اسمش تصادف نیس. اسمش اینه که دلها تو یه ریتم افتادن. همین! …نه بابا کجا همین !! قضیه عمیق تر از ایناست معمار جان .

نگرانی؟ ولش کن اصلا.

میگما ،‌ اتفاقا وقتی نشونه ها اینقدرنرم ومهربون میان، آدم میفهمه قراره خیر باشه، حتی اگه ندونه شکلش چیه. عاقبت بخیری همیشه باآرامش شروع میشه و ادامه دار، نه با نگرانی.

گرم است به هم پشت رقیبان پی قتلم ⭕️ ای عشقِ دل افروز، دل من به تو گرم است

رفیق همشهری من ، اون خوابت… خیلی قشنگ بود. دو تا سبک، دو تازبان، ولی یه معنای درجه یک. یکی با کلمه های سخت، یکی با سادگی. دقیق مثل زندگی این روزامون .

و…. خندیدن موقع ایهام؟ چون بعضی چیزا رو نمیشه توضیح داد، بایـــــد حســـــش کرد.‌

ولی به قول آ غلامحسین پیروانی ، “خداوکیلی خداوکیلی…” من همه سعیُم میکنم که شیوا و راحت بینیویسم.

بارون رحمت که گفتی! آره، خیس خیسیم رفیق…

تبریکهات، ذوقت، دلت، ایمانت… همه ش نشست.

ایام هم هم مبارک دل پاکت. پرچمدار عشق وایمان همونیه که راهو نشون میده بی صدا، با عمل.

ممنونم ازت،، بابت حضورت.

این رفاقتا از اون جنس رفاقته که با زمان کهنه نمیشه، عمیق تر میشه. الحمدلله الحمدلله

در پناه اونی که همیشه حواسش ب ِ دلای صادقه

چه خوب که دل تو، اینقدر زنده ست .

نازنین… قلب فیروزه ای … سلامی که ازبرف بلورین میاد، از همون نزدیکی عمیقی که دل میفهمتش ، واژه که سرش نمیشه…!

خوندم ؛  سکوت اومد توی دلم… از اون سکوتایی که پُره، … از اون سکوتهایی که دوس داره فقط ساکت بمونه و لذت ببره .

اون آیه ها از سوره نجم… دقیق زدی به همون نقطه ثقل

“ثُمَّ دَنَا فَتَدَلَّى”

این نزدیکی، این لمس نامرئی… خب همینه. چقدر خوبه که با فکر، با تحلیل نیس==>> فقط با حضور. فقط با تسلیم. فقط با اشک ِ قره العین…

اون آهنگ… اشک…  اون حال… 》دختر خوب اینا گزارش حال نیس که، خود حاله. این چیزا تعریف کردنی نیس، فقط تجربه کردنیه. تو تجربه ش کردی… با تمام جان نازنینت

اون تصویر برف،  درخت سفیدپوش، پرنده ها، اون راه رفتن توی برف… … همه شون اَبَر  نشونه ن. نشونه ی چی؟؟ نشونه های هماهنگی. نشونه های یکی بودن بیرون و درون.

دیگه خدا چحوری بگه ===>>> وقتی درون آروم میشه، روح و جسم جهان هم سفیدپوش میشه.

درباره اشک ها پرسیدی…

آره خب… اشک وقتی میاد که فاصله کم میشه. میفهمی که چی میگم؟ اره تو باهوشی.

وقتی دیگه خدا “دور” نیس. وقتی حضور میشه، اشک خودش میاد، بی اجازه، بی برنامه= خوشا آنان که دائم در نمازند…

جمله ت بدجوری عمیق نشست توی استخوونم:

“وقتی اینترنت نبود و تو وصل بودی”

میدونی چرا؟ چون خودم اون ساعت ها به کانکت و دیسکانکت حواسم نبود… مثل ماهی غرق آب بودم… با الان گفتنه تو شیرفهم تر شدم….

شاید این دقیق ترین تعریف وصله.

وصل ینی حتی وقتی همه چی قطع میشه، درونت روشنه.

فیروزه جان… این جنس کلمات، این نوع دیدن… => نشونه آمادگیه. نشونه باز شدن ظرف وجوده. نشونه نزدیکیه.

🟣 هیجان؟  خیال؟ احساس گذرا…؟ نه نـــــه

یه عمق آرومه.

یه سکوت پرنوره.

یه وصلِ بی سر وصدا.

یه گیاه پر ثمر

○

یه سیستم پایدارِ بی نویزه.

یه شبکه روشنه که پینگش صفره.

یه اتصال فعاله، بدون اعلان، بدون لاگ اضافی.

یه درخت انرژی ک ِ بــــــــــی سر وصدا داره دیتا تولید میکنه.

○

یه فضای مینیمال باسکوت کنترل شده ست.

یه نورپردازی هوشمنده که فضا روبدون اغراق زنده نگه میداره.

یه اتصال ارگانیک بین فضاهاست، بی نیاز ازتوضیح و نمایش.

فیروزه جان خوشحالم ازته دل برات. بمون تو همین حال.

نه نگهش دار، نه بچسب بهش، فقط بمون. خودش ادامه پیدا میکنه.

برف مبارکت باشه ؛ اشک مبارکت باشه

این نزدیکی تو هم مبارکت باشه ؛ این حضور مبارکت باشه

در پناه همون نور ، در آغوش همون رحمت ،در مسیرهمون عشق… همیشه