تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۹

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِیمِ

به نام خدا که رحمتش بی‌اندازه است و مهربانی‌اش همیشگی

وَتَرَى الْمَلَائِکَهَ حَافِّینَ مِنْ حَوْلِ الْعَرْشِ یُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ ۖ وَقُضِیَ بَیْنَهُمْ بِالْحَقِّ وَقِیلَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ(75 الزمر)

فرشتگان را می‌بینی که بر گرد عرش خدا حلقه زده‌اند و با ستایش پروردگارشان تسبیح می‌گویند؛ و در میان بندگان بحق داوری می‌شود؛ و (سرانجام) گفته خواهد شد: «حمد مخصوص خدا پروردگار جهانیان است!»

=====================================

سلام به استاد عباس منش عزیزم،استاد الهی و نورانی من…

سلام به استاد شایسته ی من،استادِ شایسته ی تحسین های بیکران…

سلام به بچه های در پیله ی تغییر فرو رفته به سمت پروانه شدن…

سلام و سلامتی و‌ نور‌و‌عشق و رحمت الله به قلب سلیمتون…

استاد شایسته ابتدا روی صحبتم به شماست:

خبرت هست از خوبی خودت بی خبری؟!

استاد شایسته من یکی یادم نمیاد قبل از من کسی توی کامنت هاش،شمارو استاد صدا‌ زده باشه،حداقل من ندیدم….

و‌این اتفاق دقیقا بعد از لانچ بروزرسانی دوره ی حل مسئله توی ذهن‌ من اتفاق افتاد که بابا ایشون خودشون حق استادی به گردن من دارند و این کمترین کاری که من میتونم برای سپاسگزاری ازشون انجام بدم،من دیگه اجازه ندارم به غیر از استاد،جور دیگه ای ازشون بنویسم.

نه که فکر کنید فقط توی کامنت هام مینویسم نه،دوستانِ عزیزِ بیرون از سایت من میدونند که هیچ وقت اسم شما رو بدون پیشوند استاد از دهن من نشنیدن چون این‌یک نیروی قلبیه،نه لفظ قلم و‌ادا و اطوار …

امروز نشانه ی روزانه م معرفی روانشناسی ثروت 2 بود:

«آگاهی های دوره روانشناسی ثروت 2» در یک نگاه – گروه تحقیقاتی عباس‌منش

من این فایل رو تا‌حالا نشنیده بودم،وقتی استاد صدای ویس شمارو در ادامه ی صحبت هاشون گذاشتن،و شما اینطور شروع کردید که سلام آقا،صبح زیباتون بخیر،من اینور از عمق جانم میگفتم: اِی الهی قربونتون برم که انقدر نازنید،انقدر دلنشینید…

و‌در ادامه صحبت های شما در مورد بسته ی روانشناسی ثروت 2 من رو واقعا به فکر فرو برد که چطور انقدر استادوارانه همه چیز رو تحلیل میکنید…

مثلا همین فایل گام نهم پروژه !

به خدا قسم منی که گاهی فکر میکنم خیلی خوب دارم روی خودم کار میکنم،وقتی دیدم شما ازین صحبت های استاد انقدر نکته درآوردید،گفتم من اگر صدبار این مکالمه رو‌گوش میدادم نمیتونستم انقدر دقیق سرفصل بنویسم‌و‌از لابه لای جملات استاد اینطور ماهرانه قانون رو‌ بیرون بکشم.

حتی از اول پروژه تا الان،من بیشتر ازینکه از تو‌صحبت های استاد نکته دربیارم،دارم خط به خط توضیحات شمارو توی دفترم مینویسم و باورتون نمیشه هرجمله ای که مینویسم واقعا به فکر فرو میرم و‌دقیقا مثل شما که برای استاد عباس منش گفتید،یک صدای توی‌قلبم میگه: استاد شایسته شما بی نظیری،شما بی نظیری،شما بی نظیری…

همین الان هم از اسپیکر خونه داره این آهنگ پخش میشه:

فرشته ها روی زمین همیشه پیدا نمیشن،فرشته ها تو خونه ی زمینی ها جا نمیشن…تو ماه زیبای منی،از آسمون ها اومدی…

خلاصه که استاد شایسته،تمام قد به احترام شما میایستم و کلاه از سرم برمیدارم و به احترامتون یک سلام نظامی میفرستم با تموم قلبم،الهی که به قلب خوشگلتون بشینه…

حالا برم سراغ تمرین گام نهم:عمل به الهام درون!

من به یک خودشناسی و‌درک عمیق تری از خودم رسیدم اونم اینکه به هیچ عنوان دوست ندارم درمورد قانون،قرآن و چیزهایی که میدونم با کسی حرف بزنم.

یعنی انقدر این موضوعات برای من ارزشمند و گرانبهاست که تا کسی نیاد و ازم درخواست نکنه،درحدی که من نبینم این داره خودشو تیکه پاره میکنه تا چیزی بدونه،هیچی نمیگم،هیچی.

هروقت دیدم طرف دیگه روی خودش نفت ریخته و فندک دستش گرفته و داره میگه یا میگی یا خودمو آتیش میزنم :/ اون موقع شاید حرف بزنم :/

قبلا اینجوری نبودما،قبلا میخواستم برم به همه قانون رو ثابت کنم،به همه بگم مسیر چیه و‌ فلان،قبلا دوست داشتم همه ش‌برم‌مهمونی،دوست‌داشتم‌همیشه‌دورم‌شلوغ باشه و هرچقدر رفیق بیشتر داشتم احساس بهتری داشتم ولی هرچقدر بیشتر گذشت،من ساکت تر شدم،بیشتر خواستم فقط روی خودم کار کنم،دایره ی ارتباطیم بسیار محدود شد،دوست دارم فقط تنها باشم،نه دوست دارم جایی برم،نه دوست دارم دورم شلوغ باشه،نه دوست دارم حرف بزنم،نه دوست‌دارم‌زیاد بشنوم.

دوست‌دارم من باشم‌و‌خدا و صدای استاد و قرآن و چیزهایی که خودم دوست دارم بنویسم.

برای‌همین وقتی یک برنامه ی مهمونی پیش بیاد من انقدر مقاومت میکنم که دیگه خدا با پس گردنی منو میفرسته اونجا:)))

بعد که میرم میگم یا امامزاده های جماهیر شوروی،خدایا تو منو‌ آوردی اینجا که این نشونه ها رو بهم بدی؟!که این هارو ببینم؟!که اینجوری قلبم بهت قرص بشه؟!

یعنی نشونه ها از تابلوی (consider it done) که استاد جان تو جلسه 4 دوره ی هم جهت با جریان خداوند گفتند سنگین تر…

در حدی که میتونه من رو از بعد زمان و‌مکان خارج کنه و اون لحظه فقط دلم میخواد با خدا حرف بزنم و بگم آخه تو چه جوری این همه چیز رو باهم هماهنگ‌کردی…؟!

خلاصه که در راستای شکستن مقاومت های درونی،احساس میکنم خدا برام یک سری پلن ها میچینه.

مثلا این هفته من هدایتی،دوسه روزی رفتم خونه ی پدری،بعد اونجا که بودم متوجه یک سری مسائل شدم که در حالت عادی اگر نمیرفتم نمیفهمیدم،مثل پلن ریختن برای سرمایه گزاری های جدید و …

دیروز که تو خونه ی خودم بودم و سرگرم کارهای خودم و گوش کردن به صدای استاد،صدای قلبم بلند شد که باید بری درمورد این موضوع سرمایه گزاری این راهنمایی رو به فلانی بکنی.

ازون اصرار از‌من انکار…

_برو این موضوع رو بهشون بگو.

_من چیزی نمیگم.

_من بهت میگم برو‌بگو.

_من چیزی نمیگم.

_من دارم بهت دستور میدم باید بری اینوبگی.

_برای چی من باید بگم؟!نه من نمیگم.

_مسئولیت این کار با توعه.

_من نمیگم،من میدونم مقاومت میکنه.

_به تو ربطی نداره،مقاومت اون به تو ربطی نداره،تو‌برو‌چیزی‌که‌بهت گفتم‌رو‌بگو.

دیگه‌‌صدای قلبم انقدر بلند بود که نمیزاشت روی هیچ چیز دیگه تمرکز کنم.

یک چندتا نفس عمیق کشیدم و طبق عادت رفتم سمت رفیق همیشگیم قرآن،گفتم خدایا خداوکیلی این تویی داری حرف میزنی؟!یا من توهم زدم؟!

و‌باز‌هم مثل همیشه شگفت زده شدم:

بسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِیمِ

یُسَبِّـحُ لِلَّهِ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَمَا فِی الْأَرْضِ الْمَلِکِ الْقُدُّوسِ الْعَزِیزِ الْحَکِیمِ﴿١جمعه﴾

آنچه در آسمان ها و آنچه در زمین است، خدا رامی ستایند، خدایی که فرمانروای هستی و بی نهایت پاکیزه و توانای شکست ناپذیر و حکیم است.

خلاصه که بالاخره تسلیم شدم و‌ اون چیزهایی که بهم گفته شد بهشون بگو‌ رو با کلی سلام و‌صلوات براشون نوشتم.

نتیجه هم دریافت احترام متقابل،تشکر فراوان بود.

هرچند که در پذیرش اصل صحبت های من باز هم مقاومت بود اما کاملا متوجه شدم که این پیغام از طرف خدا در بهترین زمان به دستشون رسیده…

من کلا 2 تا پیام بیشتر ندادم و سریع هم خداحافظی کردم:/ ولی تا چند ساعت فکرم درگیر بود که برای چی من باید این صحبت هارو‌ برم بگم‌وقتی یکی نسبت بهشون حتی یک ذره مقاومت داره؟!و‌احساس ناراحتی توی قلبم داشتم.

بعد که من پیگیر افکار توی سرم شدم دیدم من خیلی برام مهم بود که حتما همون لحظه تایید بشم و‌طرف جامعه بدره و سر به کوه و‌بیابون‌بزاره و بهم بگه واااای تو منو نجات دادی و فلان…بعد چون‌اینارو نشنیدم بهم برخورده:/

دیشب که داشتم متن آگاهی های این‌فایل‌رو‌تو دفترم مینوشتم و رسیدم به این‌تیکه :

ایمان، یعنی تسلیم بودن در برابر ندای الهام و عمل بدون وابستگی به نتیجه یا تحلیل‌های ذهنی.

همون جا جوابمو گرفتم،گفتم من نباید برای عمل به الهامات درونم دنبال نتیجه ی فوری باشم،این منو از مسیر هدایت ها دور‌میکنه،این منو تو مسیر پرمقاوت ذهنی میزاره،من فقط باید تسلیم باشم و به چیزی که بهم گفته میشه گوش بدم و‌تمام،بقیه ش رو باید فقط به خدا بسپارم و مسیرم رو ادامه بدم…

ضمن اینکه به یاد داستان رفیق جادوییم،فاطمه جان افتادم.

وقتی به قلب فاطمه جان الهام شد که برو وسعیده رو بیرون‌ از سایت پیدا کن،خب اینور داستان من اصلا تو‌شرایط خوبی نبودم،تو یک محیط غیر هم مدار،درحالیکه از کارمم بدون هیچ حمایتی انصراف داده بودم و با تموم توان داشتم کنترل ذهن میکردم تا بتونم قدم بعدی رو دریافت کنم.

وقتی فاطمه جان اومد گرگان و بهم زنگ زد،من اصلا شرایطش رو‌ نداشتم که برم بیرون ببینمش…

بعدشم که کلا یکی دوبار باهم تلفنی صحبت کردیم و‌تمام.

خدا میدونه اون بنده ی خدا چقدر نجوا توی سرش داشته که چرا رفتی دنبالش؟!اون که اصلا نیومد تورو ببینه؟!چرا اصلا باید میرفتی پیداش میکردی؟!

20 روز‌ بعد وقتی به من الهام شد برو کیش هم من چیزی به کسی نگفتم،حتی فاطمه جان…

چه زمانی،فاطمه فهمید من کیشم؟!

ساعت 3 صبح‌ که به من پیام‌داد که مادربزرگ مرحومشون همچین خوابی دیدند…

اون موقع تازه فاطمه جان فهمید که چرا قلبش بهش میگفت برو‌ و سعیده رو پیدا کن…

ونتیجه ی این تسلیم بودن فاطمه جان،باعث خلق یک همچین معجزه ای شد که در تاپ کامنت فایلِ سنگین(تسلیم بودن در برابر خداوند) قرار گرفت،وخدا میدونه تا سال ها بعد میتونه چه سلطان مبینی باشه برای کسایی که میخوان تو مسیر اعتماد به خدا و تسلیم بودن حرکت کنند…

اصلا من چی کار دارم آیا برای بقیه نور‌هدایت داره یا نه؟من خودم‌روزی هزاااار بار باخودم باید تکرار کنم اون معجزه رو و هزار بار باید توی‌دفترم بنویسم:

درها از جایی باز میشه که تو فکرش رو نمیکنی،فقط ادامه بده!

اینم‌‌ از ردپای من‌تو گام نهم پروژه،خداروصدهزار مرتبه شکر نه قدم پربرکت رو‌اومدیم و نه قدم پربرکت تر دیگه هنوز در انتظارمونه…

پیش به سوی پروانه شدن:

پروانه باش.

پروانه لطیفه.

پروانه سبک پر میزنه.

در پناه نور میسپارمتون و اللهیارتون باشه همیشه…