تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۸

به نام خدای هدایتگر و مهربانم

الهام جان نازنینم سلام

عزیز دلم، از خوندن پیامت دلم پر از عشق و آرامش شد. واقعاً حس می‌کنم ما توی این سایت، فقط یه جمع ساده از آدم‌ها نیستیم؛ ما یه خانواده‌ایم. خانواده‌ای که دل‌هامون با نیت رشد و نور با هم گره خورده. اینجا خونه‌ی عشقه، خونه‌ی آگاهی، خونه‌ی خداست…

وقتی گفتی دوست داری همیشه در این سایت بمونی و از آگاهی‌هاش استفاده کنی، لبخند زدم. چون این دقیقاً یکی از خواسته‌های منم هست. هر بار که وارد این فضا می‌شم، حس می‌کنم دارم به منبع وصل می‌شم، به نوری که از استاد، از مریم جان، و از وجود تک‌تک ما جاریه.

دقت کردم روزهایی که کاری پیش میاد و نمی‌تونم بیام و وقت بزارم برای فایل‌ها و کامنت‌ها، انگار یه تکه از قلبم جامی‌مونه. فرکانسم پایین‌تره، ذهنم شلوغ‌تره، و اون حس قشنگ وصل بودن کمتر میشه. واقعاً بودن در این فضا خودش یه فرکانس بالاست؛ یه هماهنگی لطیف با نوری که از آسمون جاری میشه.

و جالبه که هر وقت فرکانسم پایین‌تره، انگار همه‌ی شرایط طوری رقم می‌خوره که نتونم بیام اینجا. و اون وقت می‌فهمم که فقط وقتی در آرامشم، وقتی با خدای درونم در صلحم، راه‌ها خودشون باز می‌شن و من به این فضای الهی هدایت می‌شم.

برای همین همیشه از خدای مهربانم می‌خوام ما رو در این مسیر نور ثابت‌قدم نگه داره. که هر روز، حتی با یه جمله، یه لبخند، یه حضور ساده، سهمی از عشق و آگاهی این جمع زیبا باشیم.

الهام جانم، ممنونم که هستی، ممنونم از نورت، از حضورت، و از عشقی که با حرفات جاری می‌کنی.

سعیده جان نازنینم سلام

بابا دختر زیبا و نازنین من، من که عاشقت بودم، عاشقت‌تر هم شدم!

واقعا اینو یه جورایی از سبک نوشتنت فهمیده بودم… از علائم نگارشی که بهش توجه می‌کنی، از غرق شدنم تو متنت، از اینکه چقدر کامل و دقیق مینویسی.

شاید نویسنده باشی که این‌قدر خوب مینویسه، اما یقین نداشتم… تا حالا که این کامنتت رو خوندم، نمیدونی چه حس نزدیکی بهت پیدا کردم.

روندی که گفتی، از اول منم دقیقاً همین روند رو داشتم.

من هم از خاطره‌نویسی شروع کردم. نوشتن از همون روزای اول برام قشنگ‌ترین پناه بود. همیشه یه دفتر خاطرات داشتم. یادمه شش سالم بود و من هیچ چیز بلد نبودم از نوشتن، چند تا جمله بلد بودم و همونا شده بود مشق هر شبم.

یادمه با چند تا برگه‌ای که خواهرم ریخته بود روی زمین، یه دفترچه درست کردم برای خودم… هنوز هم نمی‌دونم چطور درستش کرده بودم!

سال‌ها همون دفترچه کوچیک رو داشتم تا نوشتن رو یاد گرفتم. بعدش عاشق زنگ انشا شدم، اما کم‌کم همه چیز تبدیل شد به خاطره‌نویسی و دیگه جلو نرفتم، رفتم سراغ ورزش.

چون اونجا حس می‌کردم لیاقت خودمو دارم می‌بینم… وقتی ورزش می‌کردم، مدال می‌آوردم، دیده می‌شدم، حس می‌کردم که مهمم و ارزش دارم.

تا اینکه بعد از 23 سالگی، خدای مهربونم منو فرستاد به دورترین نقطه‌ی زمین، جایی که اوج شکوفایی من تو بخش هنری بود.

تو همدان همه بهم می‌گفتن: «بابا تو هنرمند نیستی، برو ورزشتو بکن و سراغ هنر نرو!»

اما تو چابهار کسی این حرف‌ها رو بهم نمی‌زد. ذهنم باز بود و با آزادی می‌تونستم یاد بگیرم، بدون ترس از قضاوت.

با اومدن دوران کرونا و تعطیلی باشگاه‌ها، فهمیدم که دیگه ورزش نمی‌تونم بکنم و باید دنبال کارای دیگه باشم.

من همیشه حس می‌کردم باید کاری کنم که دیده بشم… و همین باعث شد شروع کنم به آموزش آنلاین هنرهایی که دوست داشتم.

از خیاطی تا نقاشی و ساز، همه رو تجربه کردم و تا حدودی تو هر کدوم یه جایگاهی پیدا کردم، ولی فهمیدم این‌ها همون چیزی نیستن که می‌خوام.

بعدش با کتاب‌های شکرگزاری راندا برن و نبرد هنرمند آشنا شدم.

این دو تا منو دوباره با نوشتن آشتی دادن.

نبرد هنرمند منو با صفحات صبحگاهی آشنا کرد و معجزه شکرگزاری هم باعث شد زیبایی‌ها رو ببینم و با تمام وجودم شکرگزاری کنم.

همون موقع یه حس بهم گفت که نوشتن باید از دل من بیاد و فقط یه وظیفه‌ی خشک نباشه.

شروع کردم به جستجو کردن تو اینستاگرام و کلاس استاد شاهین کلانتری رو پیدا کردم.

سه سال شب و روزم شد نوشتن با استاد. تمام کلاس‌هاش رو شرکت کردم و بعد شدم استاد یار دوره‌ی نویسندگی خلاق.

منی که قبلاً هیچی بلد نبودم، خیلی خوب تو این مسیر پیش رفتم.

سایت شخصی خودم رو راه‌اندازی کردم و هر روز متن‌های خیلی خوب توش جا می‌گرفت.

پیج اینستاگرامم هم عالی پیش رفت، اولین کتابم رو نوشتم و فرستادم برای انتشار.

بعد خودم هم دوره‌های آنلاین و خصوصی نویسندگی برگزار کردم و خیلی از آدم‌ها رو راهنمایی کردم.

نویسنده‌های زیادی از دل اون کلاس‌ها تربیت شدن… همه چیز عالی پیش می‌رفت.

تا اینکه تو کار انتشار کتاب یه استپ خوردم.

اون روزا هنوز تکامل رو درک نکرده بودم و با استاد جانم آشنا نشده بودم.

ناراحت بودم که چرا باید توقف کنم و فکر می‌کردم راهو بلدم و همه چیز باید راحت پیش بره.

بعد هم اینستاگرام فیلتر شد و من با استاد جانم آشنا شدم.

اون موقع دیدم که همه چیز داره سخت میشه، اینستا رو پاک کردم و چسبیدم به سایتم. همه چیز خوب بود تا اینکه دوباره برگشتیم همدان.

همون شهری که منو به بدو بدو تشویق می‌کرد.

با اینکه با استاد جانم آشنا بودم و دوره دوازده قدم رو داشتم می‌گذراندم، اما از مسیر خودم خارج شده بودم و دنبال پول سریع بودم.

باورم درباره نویسندگی درست نبود و نمی‌تونستم ببینم که میشه از این راه درآمد کسب کرد.

دیگه از نوشتن و انتشار کتاب حتی تو سایتم هم دور شدم.

تا اینکه خدا منو هدایت کرد به نوشتن کامنت تو سایت.

منی که همیشه خودمو استاد می‌دیدم، و هر بار متن‌ها رو می‌خوندم کلی ایراد می‌گرفتم، حالا داشتم با جان و دل متن‌ها رو می‌خوندم.

دیگه ایرادها مهم نبودن و همین دیدن متن‌ها با دل، دوباره منو به مسیر نوشتن هدایت کرد.

حالا مدتیه که از نوشتن درباره قوانین و فایل‌های استاد جانم لذت می‌برم.

هر بار که کامنتی منتشر می‌کنم، تمام روحم پرواز می‌کنه.

و علاقه‌ی دیگه‌ام هم از دل همین نوشتن‌ها شکل گرفت…

با تمام وجودم معتقدم که علاقه‌ام به نوشتن و خلق خوراکی‌های خوشمزه، یه ترکیب عالی می‌شن.

هنوز دقیق نمی‌دونم این ترکیب چیه، اما خدای مهربونم خوب می‌دونه و منو هدایت می‌کنه.

همه این مسیر بهم یاد داد که حتی وقتی گیر می‌کنیم، وقتی سختی هست، وقتی استپ می‌خوریم…

همه‌ی این‌ها فرصت هستن تا دوباره مسیر واقعی‌مون رو پیدا کنیم.

این مسیر، مسیر رشد و تکامل و نزدیک شدن به خود واقعی و خدای مهربونمه.

عاشقتم من سعیده جان، همراه و هم‌فرکانسی