تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۸

خدایا شکرت

سلام به همه شما دوستان . تو این مدت برام کلی اتفاق عالی افتاد که باید بابتشون خدارو شاکر باشم . یادمه تو کامنت های قبلی مینوشتم دوس دارم بتونم یه اجرای زنده جلوی جمعیت داشته باشم . تو همین کامنت قبلیم هم نوشته بودم که هدایت شدم به گروه هنری دانشگاه و قراره باهم کار کنیم .

قبل اینکه یه اجرا زنده موسیقی دیده باشم ، مدیریت یه اجرا زنده رو بدست گرفتم . در موسیقی چون همیشه خودم تنها بودم . خودم و کامپیوترم . همین باعث شده بود اصلا کار کردن با نوازنده های واقعی ارزوم باشه .

دانشکده های دیگه یادمه گروه تشکیل دادن و دنبال نوازنده بودن . من رو عضو نکردن چون نوازندگی بلد نبودم . یبار یادم نیس چرا مونده بودم دانشکده . داشتم فوتبال دستی میزدم اصلا . فوتبال دستی رو با هیچ چیز عوض نمیکنم . پای فوتبال دستی هر کی هم بیاد من بلیند نمیشم . اونجا یهو یه استادی زنگ زد بهم . گفت دانشکده ای ؟ گفتم اره .

دفترش دقیقا بالا سرمون بود . گفت درباره گروه موسیقی هست بیا بالا کارت دارم . همینو که گفت من پریدم از جا مستقیم رفتم بالا .

این یه گروه دیگه بود و خیلی وقت پیش براش اسم داده بودم و اصلا یادم نبود . گروه دانشکده خودمون بود .

استاد به من گفت که چه کمکی میتونی بکنی ؟ من با اعتماد بنفس توضیح میدادم که هر اجرایی تنظیم کننده میخواد و بحث هماهنگی و اینا .

حالا این اولین باره اصلا دارم به گروه موسیقی دعوت میشم . من از صحبت های استاد دیدم که یه ایده ای دادن برای گروه موسیقی. دیگه نمیدونن بقیشو چیکار کنن . من با اعتماد بنفسم افتادم جلو. استاد همه رو تو یه گروه عضو کرد . اونجا من صحبت میکردم از بچه ها میخواستم خودشون رو معرفی کنن . حالا خودم اخرین نفر اضافه شده بودم . دیگه استاد با من مشورت میکرد که برای اجرا چیکار کنیم و من پیشنهادات عملیمو میدادم . حتی یادمه اون اوایل یه ناهماهنگی تو گروه پیش اومده بود . استاد از بچه ها ناراضی بود . بچه ها از استاد . من میدیدم هر دو گروه تلاش میکنن فقط شرایط هم رو درک نمیکنن . اصلا هم خوشم نمیومد بشینم و درباره شرایط غر بزنم . دقیقا چیزی که تو مسایل سیاسی اطرافمون میبینیم . من خودم رو موظف میدیدم این مسئله رو حل کنم .

بچه ها جلو نمیومدن چون هیچی معلوم نبود . کسی کاری نمیکرد .

از اون طرف هم یه استاد بود که با مسئولیت خودش گروه موسیقی زده بود و از طرف حراست تحت فشار بود . و هیچ حرکتی از دانشجو ها نمیدید که بخواد کاری بکنه .

من گفتم باید قدم اول برداشته بشه . پیام دادم گفتم با هر چند نفر که بشه یه جلسه برگزار میکنم . تا همه همو ببینن و بجای اینکه پشت هم حرف بزنیم دنبال راه‌حل باشیم . با فک کنم چهار نفر رفتیم دفتر استاد . صحبت کردیم .

بچه ها گفتن جا تمرین نداریم ، استاد گفت شما کاری مشخص نکردید که بخوام مجوز براش بگیرم . همونجا رفتم جلو و گفتم برنامه اجرای بعدی رو مشخص کنیم پس . اهنگ رو انتخاب کردیم و با همون چند نفر برنامه تمرین چیدیم و قدم های بعدی رو برداشتیم . بعد از من خواستن که یه اهنگ رو برای گروه تنظیم کنم . اصلا نمیدونستم میشه یا نه . فقط جلو میرفتم . قرار بود به کاری که اصلا پیانو نداشت . پیانو اضافه کنم . جلو رفتم و اون کارم انجام دادم . بچه ها کاملا راضی بودن خیلی خوب شده بود .

یهو روز قبل تمرین پیانیست گفت من کیبورد ندارم بیارم برای اجرا .حالا باید دوباره از اول شروع میکردیم . زمان تمرین هم خیلی کم بود . استاد میگفت باید چیکار کنیم من مجوز اجرا گرفتم برنامه چیده شده نمیشن کنسل کرد . من گفتم اشکال نداره استاد بسپارش به من . حالا من خودم همه چیز برام جدیده .

اول چند تا ایده رو امتحان کردم نشد . بعد به این نتیجه رسیدم یه تغییر کامل تو کار بدم و همین طور هم خیلی سادش کنم که بچه ها بتونن اجرا کنن . تمرین میکردیم با بچه ها . لخظه لحظش تجربه جدید بود برام . یه دنیا ناشناخته که فقط جلو میرفتم. هماهنگی تمرینات هم اوایل خیلی ناهماهنگ بود . بعد کمکم راه افتادیم . هر دفعه چند نفر کلاس داشتن ولی تمرین رو با همون تعداد جلو میبردیم . نمیتونستیم دنبال یه زمان پرفکت بمونیم . با هر چی داشتیم جلو میرفتیم . یبار تو دفتر ریاست تمرین میکردیم . یبار تو کلاس های خالی . تا اینکه روز اجرا شد . و بچه ها به شکل خیلی خوبی اجرا کردن . از اجراشون بشدت لذت بردم . تمیز دقیق . خیلی خوب بودن. جاتون خالی با استاد هم رفتیم بیرون یه ناهار زدیم کلا روز عالی بود .

همون روز هم به استاد پیام دادم تا برای اجرا های بعدی از همین الان برنامه بچینیم .

تو همین مدت کوتاه کلی تجربه نو کسب کردم که تا همین ماه پیش ارزوم بودن .

دوستای خوبی وازد زندگیم شدن . کسی که بهم وویس میده و میگه خوشحاله که کسی مثل من وارد زندگیش شده . و با عشق منو به پدرش معرفی میکنه . برام جالبه همیشه دوستام منو به خانوادشون معرفی میکنن .

باهم داشتیم صحبت میکردیم و میگفت که بیا یه قولی بدیم . که تا دوسال اینده این مسیر رو پیوسته ادامه بدیم و جایی به ایستیم که بابتش از خودمون راضی باشیم . بریم و تو سالن اصلی شهر اجرا کنیم . اصلا وویسش رو گوش میکردم بغض کرده بودم . که چقد خداوند به من لطف داره و من نمیبینم . در میان تمام این اتفاقات فوق‌العاده یک تضاد برام رخ داده بود که حالمو بد کرده بود . اینارو به خودم یاداوری میکنم که یادم بیاد چقدر نکات مثبت تو زندگیم هست که باید بابتش خدارو شکر کنم .

سپاسگزارم از همه شما عزیزان

در اغوش خداوند

ازاد و رها باشید

فعلا