تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۷

🟣 خودکنترلی در روزهایی که سود و پول وسوسه انگیزه

بنام خداوند ِ مهربـــــونِ مهربون .

نمیدونم تا حالاشده وسط یه روز داغِ تصمیم گیری، حس کنی یه صدای نازک از درونت داره زمزمه میکنه:

«قول دادی… یادت هست؟»

برای من اون زمزمه فقط یه صدا نیست. یه عهد قدیمیه. عهدی که باخـــــدا بستم، روزی که گفتم:

«هرچی بهم دادی، فقط به نیت رشد قبولش میکنم، نه امتحان شکست.»

اون روز هنوز توی ذهنمه. پشت بوم خونه م بودم، باد غروب میوزید، صدای اذان از دورمیومد.

به آسمون نگاه کردم و گفتم:

«خدایا، من میخوام یادبگیرم چطوری توی فراوانی بمونم، بدون اینکه وسوسه شم، بدون اینکه باترس معامله کنم…»

و ازهمون روز، ماجرای سخـــــت تـــــرین تمرین زندگیم شروع شد: خـــــودکنتـــــرلی.

□ صبر ؛ امتحان سخت ایمان

اولش فکر میکردم خودکنترلی یعنی نخوردن یانرفتن یا نگفتن.

ولی بعد فهمیدم خودکنترلی یعنی «یادآوریِ باورها درلحظه وسوسه».

اون لحظه ای که همه جهان داره میگه “الان وقتشه! بزن بریم، پول جلوچشاته!”

اما یه بخش دیگه ازوجودت آروم میگه:

«نه. هنوز وقتش نیست. این فقط امتحانه، نَ فرصت.»

یه روز یادمه، یکی از دوستام باهیجان زنگ زد. گفت یه فرصت خاص هست، یه معامله که اگه بزنی، درجا چند برابر میشی.

صداش پر ازبرق بود. منم یه لحظه حس کردم قلبم تندتر زد. ذهنم شروع کرد حساب و کتاب کردن.

اماهمون لحظه یه چیزی درونم گفت:

«یادت هست گفتی فقط وقتی واردمیشی که نشونه ش از درونت بیاد، نه از ترس یا هیجان؟»

اونجا بودکه فهمیدم ایمان، همیشه توی لحظه سخت خودش رو نشون میده.

🟡 ایمان یعنی اعتمادبه شهودی که شاید به ظاهر احمقـــــانه باشه.

همون شهودی که گاهی میگه «صبر کن»، درست وقتی که دنیا فریادمیزنه «حرکت کن!».

□ مسیر رشد، نـــــه نتیجه سریع

ما معمولا مسیر رشد رو بانتیجه قاطی میکنیم.

شروع میکنیم روی خودمون کار کردن، ولی تا دوتا نشونه بزرگ نبینیم، میگیم “فایده نداره!”

در حالیکه مسیر، یه جور تکامل در خفا داره؛

مثل بذری که ماه ها زیرخاکه.

تو فقط خاک رو میبینی، اما زیرش هزاراتفاق داره میفته.

من بارها وسط مسیر جا زدم، چون فکر میکردم خـــــدامنو فراموش کرده =>> اما بعد فهمیدم خدا فقط داره منو از «عجـــــله» نجـــــات میده.

اون روزهایی که نتیجه نمیبینی، اتّّّّفاقا همون روزهایی هستن که ریشه هات داره قویتر میشه =>> اگه اونجا کم بیاری، یعنی هنوز یادنگرفتی “به نتیجه نرسیدن ظاهری” هم خودش بخشی از مسیر رسیدنه.

من خودم چندبار ضربه خوردم تاایمان بیارم راجب این موضوع‌ .

□ غفلت ازلطفهای کوچک خدا؛ مانع برکتهای بزرگ

اما بخش سخت ترش، ناسپاسی نسبت به نتایج کوچیکه. راستش من بارها نعمتهایی روکوچیک شمردم، فقط چون هنوز اون نتیجه بزرگ رو نمی دیدم.

مثلا وقتی دفترکارم راه افتاد، یادمه چقدرخوشحال بودم. اما چند هفته بعد، همون دفتر شد یه چیز عادی. شروع کردم به غر زدن که چرابازدیدش کمه، چرا رشد مالیش کمه، چرا… . و نمیدونستم با همین غر زدن، دارم در رو روی فراوانی میبندم. چند وقت بعد، وقتی فایل یکی از جلسات استاد عباسمنش روگوش میدادم، یه جمله مثل پتک خورد توی سرم: «اگه نتایج کوچیک رونبینی، نتایج بزرگ تر هم سراغت نمیان.» اون لحظه برگشتم به عقب، به همون روزی که اولین مقاله م رو منتشرکردم و با شوق بچگانه ، ده بار صفحه رو رفرش میکردم تا ببینم چند نفر نظرشون رو بیان کردن‌.

شاید اون شوق، همون انرژی فراوانی بود.

ولـــــی من بجاش دنبال “نتیجه بزرگ” گشتم وشوق رو جا گذاشتم!!

□ دیدن دست خـــــدا درجزئیات

از اون روز یه تصمیم گرفتم : => هر نتیجه ای، هرچقدر کوچیک، یه نشونه ست ازاینکه خدا داره لبخند میزنه.

● وقتی یه نفر پیامی میفرسته ومیگه نوشته ت آرومش کرده، اون خودش یه معجزه ست.

● وقتی وسط مراقبه ات یه لحظه حس آرامش واقعی میکنی، اون خودش اندازه هزار جواهرات هست.

● وقتی یه روز بی دلیل حس کردی خـــــداکنارت نشسته، اون یعنی ثروتی که هیچ نموداری نشونش نمیده

□ عهد باخـــــدا؛ معامله ای که همیشه سود داره

خودکنتـــــرلی برای من یعنی همین:

▪︎ دیدنِ دست خدا در جزئیات کوچک، وقتی ذهنم دنبال ثروت وسود بزرگه.

▪︎ یعنی «پایبند موندن به عهدی» که بوی اطمینان میده، نه عجله.

▪︎ یعنی هربار که وسوسه میشم، یادم بیاد : من برای امتحان شدنِ وفاداریم به مسیر اینجام، نه برای نمایش نتیجه.

🟣 گاهی حس میکنم خـــــداعمدا بازی رو کند میکنه، تا بفهمم لذت، توی مسیرِ حرکتِ باایمانه، نه در رسیدنِ سریع.

گاهی حس میکنم اون با لبخند نگاهم میکنه ومیگه:

«محسن، اگه تو فقط وقتی به من ایمان داری که سود کردی، پس هنوزخودت رونشناختی. »

:'(

□ تصمیم ازعشق، نه از ترس

یه شب، وسط دعا، از ته دل گفتم:

«خدایا، میخوام یادبگیرم چطوری درآرامشت معامله کنم، نه در ترس و هیجان.»

وانگار اون شب، چیزی درونم روشن شد.

فهمیدم قدرت واقعی، درکنترل بیرون نیست؛ در کنترل درونه.

• وقتی بتونی وسط بازارپرهیاهو، آروم باشی، یعنی به ایمان رسیدی :'(

• وقتی بتونی بگی “نه” به چیزی که همه براش صف کشیدن، یعنی عهدت با خـــــداهنوز زنده ست.

و از اون شب تاحالا، هربار که ذهنم وسوسه میشه زودتر نتیجه بگیره، فقط میپرسم:

«الان دارم از عشق تصمیم میگیرم یا ازترس؟»

و همین سوال ساده ، همیشه نجاتم داده…. اگه پای عهدم باجانان مونده باشم اون لحظه‌.

~~~~~

● عمری به هر کوی و گذر گشتم که پیدایت کنم / اکنون که پیدا کرده ام بنشین تماشایت کنم

● بنشین که با من هر نظر با چشم دل با چشم سر /هر لحظه خود را مست تر از روی زیبایت کنم

~~~~~

□ نتیجه گیری خودمونی

زندگی، مثل یه بازار بزرگه.

معامله های زیادی پیش روت قرار میگیره => بعضیا برق میزنن، بعضیا پر ازوعده هستن، بعضیا ترسناک => اما فقــــــــــط یکی شون واقعیه: اون که از ایمان و اعتماد میاد.

و هـــــربار که به عهدی که با خـــــدا بستم پایبند می مونم، حتی اگه سودی هم نصیبم نشه، یه چیزی توی درونم قوی تر میشه.

اون چیزیه که من بهش میگم «ثروت واقعی» :'(

ثروتی که نه تو حساب بانکیم، بلکه توی اون آرامشِ عمیقی پنهونه که بعد ازیه تصمیم درست سراغم میاد.

~~~~~~

محسن ؛ یه معامله ‌گر که یاد گرفته حساب واقعی زندگی، نه توی طلا وجواهرات، بلکه توی لحظه‌ های وفاداری به عهد باخـــــدا روشن میشه.

هنوز داره یاد میگیره ثروت یعنی آرامشی که بعداز درست موندن سرِ عهد، توی دلش مینشیند.

محسنی که فهمید سود و ضررِ دنیایِ معامله ‌ها میگذره، امـــــا اون لحظه ‌ای که به عهدش با خدا خیانت نمیکنه، تا ابـــــد توی روحش ثبت میشه :'( = همون لحظه ‌ست که واقعا ثروتمند میشه.

یه شاگرد خـــــدا که هنـــــوز داره تمرین میکنه وفادار بمونه… :'( حتی وقتی هیچ ‌چیزبه ‌نفعش نیست.

سلام سمیه خواهر لطیف وآگاه من . لبخندم ناخودآگاه اومد وقتی خوندم که نوشتی”میخوام حضور روبغل بگیرم و فقط ازبودنم لذت ببرم”…

چون این به این معناست که رسیدی به جایی که خیلیافقط درباره ‌ش حرف میزنن، ولی تو داری احساسش میکنی.

لطافت روحت بعد اون شب =>> احیای الهیه که خودت گفتی.

روح‌‌ که بیدارمیشه، دنیا رو دیگه باذهن نمیبینه، با دل میبینه…

برای همینه که پرنده میخونه، اشک میاد؛ محبتی میبینی، اشک میاد؛ حتی وقتی قراره ذهنت قضاوت کنه، عشق میاد وسط وهمه چی رو میشوره =>> اینا نشونه های پاک شدن درون وجاری شدن حضور خداس در تو. مبارکت باشه عزیزم. الحمدلله رب العالمین.

اون پیله خالی، چه نشونه زیبایی بوده… همون چیزیه که قرآن درباره‌ ش میگه: یُخْرِجُ الْحَیَّ مِنَ الْمَیِّتِ/(او زنده را از مرده بیرون می ‌آورد)

تو ازپوست قدیمیِ ذهنت بیرون اومدی، مثل یه پروانه ‌خوشگل.

الان دیگه زمین جای عبورته، نه زندان نگاهت.

تو دیگه اون کرم نیستی که میخزه، توبالِ پرواز داری.

وخـــــداخودش از درونت پرواز میکنه . ‌سمیه احساسش ‌میکنی؟؟؟

کلی ذوق ‌کردم ‌که ‌گفتی :«می مونم ازچی بنویسم، نه برای دریافت بیشتر، برای اینکه سپاسگزار باشم.» حواست هست چه اتفاقی افتاده؟

تو درمرحله گذار هستی .==>>

▪︎ دیگه سپاسگزاری تبدیل شده به نماز دل.

▪︎ یعنی شکرت از سرترس نیست، ازسر وجدانه آسوده ست.

اینجاس که اون آیه زنده میشه:

لَئِن شَکَرْتُمْ لَأَزِیدَنَّکُمْ / ( شکر کنی، شما را افزون میکنم) =>> شکرعملی کنی ==>>>> میای مدار بالاتر… [ هیـــــس بذاریواشکی بهت بگم : مدار بالاتر دیگه اشک هم نمیریزی ، تمامش قوت قلب وکرشمه به کائناته 🩷️ ، چون اقدام میکنی ، خلق کردنت رو میبینی وبجای گریه شوق ، جات روی شانه ی صاحب کائنات هی سفت میشه… و هی محکمتر میشه] مَا عِندَکُمْ یَنفَدُ وَمَا عِندَ اللَّهِ بَاقٍ ۗ وَلَنَجْزِیَنَّ الَّذِینَ صَبَرُوا أَجْرَهُم بِأَحْسَنِ مَا کَانُوا یَعْمَلُونَ /آنچه نزد شماست از میان می‌ رود، و آنچه نزد خداست پایدار میماند؛ و ما کسانی را که شکیبایی کردند، به بهترین آنچه عمل میکردند پاداش خواهیم داد.

🟣 این آیه دقیق همون لحظه‌ ست که انسان از اشک واحساس میگذره و واردمـــــدار “ثبات” و “یقین” میشه.

وقتی شکرش عملی میشه، دلش دیگه دنبال چیزای معمولی نیست ، بلکه با آرامش درمدار ماندگارخـــــدا حرکت میکنه.

همونجاس که پاداشش هم ازجنس دریافت بیرونیه، هم از جنس «قوت قلب» و «باقی شدن درحضور» هست.

افزون شدنش فقط نعمت بیرونی نیست، آرامشه، بینشه، حضور و عشقِ جاری درلحظه ‌ست. ولی نعمت بیرونی صد درصد هست… اگه باورش داشته باشی وبخوای.

سمیه جان، توفقط همین مسیر لطافت رو ادامه بده. بجای اینکه بخوای “بهتر”ش کنی، بذار خودش تورو بهتر کنه.

توفقط همراه بمون، تسلیم بمون، مثل همون پروانه سبک و رهــــــــــا.

○ علت اینه عشق وقتی از درون میجوشه، خـــــودش راه رو نشون میده، خودش عبادته، خودش وصل.

خوشا بحالت که بیدارشدی،

که داری حضور رو زندگی میکنی، نه فقط میشناسیش.

بذارفعلا اشکها بریزن… چون اشک دلهای روشن، بارون خداست روی زمین وجود آدم.

○ برای من که اشک ریختن ، خودش یک دوره گسترده ی “قانون سلامتی” شده .

نور درونت زیاد وآرامشت بی‌ انتها .

حمزه عزیزِ همدلِ خداجو، سلام به تو که دلنوشته ت بوی حضور جانان داد… . برادرخوبم… میگی باخوندن کامنتام حس میکنی سالهاست میشناسمت، این نشونه شناخت من و تو نیس؛ این نشونه همفرکانسی دو تا دل تو مسیر خدای آسمانهاست. دلهایی که سمت نور حرکت میکنن، همدیگه رو دیر یا زود پیدا میکنن… و انگارهمیشه همو میشناختن.

آرامشی که میگی تو وجودت جریان پیدامیکنه، این غرق شدن تو لحظه حال، این حس اینکه انگارجواب سوالاتو از لابلای کلمات میگیری… ==>> اینها کار من نیس حمزه جان. اینها هدیه کسیه که داره از طریق ما با ما حرف میزنه.

من فقط مینویسم… اما اینکه تو ازش اگاهی میگیری، این یعنی قلبت آماده ست ==>> جایی که هستی، جای درسته.

اینکه کامنتهارو ذخیره کردی، صوتیش کردی، هر روز میخونیش… ==>> تو دنبال بشر نیسی، دنبال نوری => خدا کسیو که دنبال نوره، هیچـــــوقت تنها نمیذاره.

حمزه جان، خدا پشت و پناهت ،

خـــــدا نور رو از مسیرت قطع نکنه،

خـــــدا قدمهات رو تو این راه ثابت نگه داره،

و خـــــدا همون آرامشی که گفتی در وجودت جریان پیدا میکنه رو هر روز عمیقتر و واقعی تر بهت بچشونه.

در پناه اللهِ مهربـــــانِ مهربان .

یا حق.