تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۷

وَمِنَ النَّاسِ مَنْ یَعْبُدُ اللَّهَ عَلَىٰ حَرْفٍ ۖ فَإِنْ أَصَابَهُ خَیْرٌ اطْمَأَنَّ بِهِ ۖ وَإِنْ أَصَابَتْهُ فِتْنَهٌ انْقَلَبَ عَلَىٰ وَجْهِهِ خَسِرَ الدُّنْیَا وَالْآخِرَهَ ۚ ذَٰلِکَ هُوَ الْخُسْرَانُ الْمُبِینُ

و از مردم کس هست که خدا را به زبان و به ظاهر می‌پرستد (نه از باطن و حقیقت) از این رو هرگاه خیر و نعمتی به او رسد اطمینان خاطر پیدا کند و اگر آزمونی (از شر و فقر و آفتی) به او رسد (از دین خدا) رو بگرداند. چنین کس در دنیا و آخرت زیانکار است و این (نفاق و دورویی) زیانی است که بر همه کس آشکار است

سلام استاد عزیزم

استاد من همون نهالی هستم که با کار کردن روی آگاهی های این سایت و مباحث توحیدی آرام آرام شروع کردم به رشد، و بالنده شدم و ادامه دادم تا جایی که دیگه متوقف شدم

هرچه تلاش کردم شرایط مالی من در یک مرحله تثبیت شده بود و رشدی نداشت

هرچه تلاش فیزیکی میکردم با اینکه میدونستم تلاش و تدبیر فیزیکی وقتی باورها مشکل داشته باشه تاثیری نداره بی فایده بود

و من داشتم ناامید میشدم..اما خداوند منو به جلو هول میداد و من تسلیم نشدم

تا رسیدم به آفتی که نمیزاشت بیشتر از این رشد کنم..

آفت عجله..و رسیدم به ریشه های این آفت

ریشه این آفت نظر دیگران بود.. نظر پدر، مادر، فامیل و …

دیگرانی که اصلا به تو حتی فکر هم نمیکنن.. اما تو موفقیتت رو گره زدی به تایید اونها

و این باعث عجله میشه.. و این عجله هر تلاشی رو بی سرانجام میکنه و مثل آفت وجودتو و آرامشتو میخوره

تصور کنید هیچ کس در این دنیا نباشه.. آیا عجله معنی پیدا میکنه؟ عجله صد در صد نشات گرفته از وصل کردن خوشبختی به نظر دیگرانه

و معمولا در ماهایی که بچه گی مقایسه میشدیم شدید تره.. ماهایی که پدر و مادرامون موفقیت خودشون رو میخواستن در تو ببینن و چشم فامیل دراد.. چون خودشون هم این خلا رو داشتن و تقصیری بر اونها نیست

و استاد اتفاقی که بعد از آگاهی به این مشکل ذهنی افتاد برام جالب بود..البته این رو هم بگم که این اگاهی یه ثمره و میوه است از یک حرکت مستمر در دوره احساس لیاقت.. و یه روزه اتفاق نیفتاده..باید کار کنیم تا برسیم

دیروز بعد از این آگاهی یه شعف بی قید و شرط وجودم رو احاطه کرد.. مثل این میمونه که جلوی دهان یکی رو گرفته باشی و بعد نزدیک خفه شدن دستتو برداری و طرف نفس عمیق بکشه.. این دویدن ها و احساس عدم رضایت داشت منو خفه میکرد

و وقتی به این نگاه ذهنی آگاه شدم و آگاهی پسا ذهنی در من بیدار شد، شعفی عجیب وجودمو احاطه کرد..

یهو خودمو دیدم که یه عمر بخاطر دیگران زندگی کردم.. تو خونه مادر و پدرم بودم که داشتم به بچه هام امرو نهی میکردم..سر باز کردن یخچال بهشون گیر میدادم.. نمیزاشتم بچگی کنن آب بریزن تو خونه..بازیگوشی کنن..البته که با کار کردن روی احساس لیاقت خیلی بهتر شدم..ولی وقتی این آگاهی اتفاق افتاد شخصیت حقیقی خودمو دیدم که زیر شخصیت ساختگی که محصول خانواده و جامعه بود پنهان شده بود

خود حقیقی مو دیدم که دوست داشت خونه رو بریزه به هم و با بچه ها کودکانگی کنه!!

و نظر دیگران براش هیچ اهمیتی نداره.. و یه عمر شخصیت مجازی برای خودش ساخته بوده که ازش رنج میکشیده

یه قاضی بی رحم که مدام خودم و بچه هامو محاکمه میکنه

و استاد کار به جایی رسید که پشتی ها رو با بچه ها گذاشتیم روی تخت و مثل سرسره با بچه هام سرسره بازی میکردم!!

منی که به تک تک کاراشون گیر میدادم.. چون اینجوری برای خودم یه شخصیت منظم مزخرف ساخته بودم که مورد توجه خانواده بودم..

و از کودکانگیم بی نهایت لذت بردم… و بعدش نی نی میخواست کابینت بالایی آشپزخونه رو به هم بریزه.. منم رفتم کنارش ایستادم که نیفته و گذاشتم دست بزنه و به هم بریزه و با لبخند نگاهش میکردم..

و با زبان کودکانش برام ادا و اطوار در میاورد و من قهقهه میزدم

استاد چقدر وقتی خودمونیم زندگی زیباست

و استاد شروع کردم به آموزش..بدون عجله..بدون استرس..بدون مقصد خاص..فقط با لذت..مثل آب دارم جاری میشم

استاد جان واقعا کسی که نتونه الگوهای غلط ذهنی رو پیدا کنه و روشون کار کنه، نمیتونه به ایمان و صبر حقیقی برسه

واقعا بخش عظیم توحید توی خوندن کتابهای فلسفی خاص و یا مطالعه بدست نمیاد..

توحید مغز و هسته ای داره به اسم آگاهی.. و این آگاهی که همون ایمان حقیقیه بدون گذر از الگوهای اشتباه ذهنی حاصل نمیشه..

و بعد از این مکاشفه..آرامشی بر وجودم مستولی شده که رها شدم از گذشته و آینده.. و الان دارم مفهوم صبر رو درک میکنم

صبر داشتن یه موضوع زورکی نیست..یه آگاهیه که در درون میجوشه..و کی این اتفاق میفته.. وقتی آرام آرام روی باورهای غلط کار کنیم و تضعیفشون کنیم نور آگاهی از ورای اونها تابیدن خواهد گرفت.. ان شاالله

و من با همه وجودم ادامه میدم..با لذت.. با عشق.. بدون مقایسه.. بدون رقابت..بدون عجله و البته که این کار تکامل میخواد