تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۷

خدایا شکرت

سلام به همه عزیزان . امروز داشتم تو داشنگاه راه میرفتم صدای پرنده ها از همه طرف شنیده میشد . خدایا شکرت بابت این همه زیبایی . خدایا شکرت بابت این عزیزانی که شجاعت به خرج دادند و اومدن تو وویس صحبت کردم . چقد حس خوبی پیدا کردم از اون عزیزی که خودش موفقیتی کسب کرده بود و عاشقانه میخواست که ماهم ادامه بدیم .

هدف یا خواسته‌ی بزرگی که برایش تلاش می‌کنید چیست؟

خب چیز های مختلفی تو زندگیم هست و البته که یسری اولوبت دارند . اول میخوام با یه موفقیت ساده شروع کنم . زمانی که تازه رفته بودم دانشگاه دیدم دانشکده فوتبال دستی داره . خیلی خوشم اومد . میدیدم بچه ها چطور بازی میکنن . با چه قدرتی میزنن . چطور توپو کنترل میکنن . واقعا عشق میکردم . دوس داشتم من هم بتونم این طور بازی کنم . دفعه اول که رفتم اصلا نمیتونستم حتی ساده ترین ضرباتو بزنم . هی بیرونم میکردن به خاطر بازی ضعیفم . من ادامه دادم . بازی کردم . هر یه بازی که میبردم کلی کیف میکردم حتی اگه بخاطر بازی هم تیمیم بود . اون اوایل چشمم اصلا نمیتونست توپو دنبال کنه . توانایی واکنش نداشتم . حدس میزدم و بازیکنو میزاشتم اونجا مثلا . که اگه توپ اومد خودش بخوره به بازیکن . کم کم گذشت دیگه سال بالایی ها اگه هم تیمیشون نبود منو میاوردن بازی کنم چون بازیم کمی خوب شده بود . اینارو میدیدم و ادامه میدادم . از یه جایی به بعد میتونستم حرکت توپ رو دنبال کنم . واکنش نشون بدم نه اینکه شانسی بگیرم . کمکم از دروازه گل میزدم . کسایی که یه زمان برام کری میخوندن و بازیم نمیدادن رو بردم . اون هم بار ها . تا جایی که الان یکی از خارج دانشگاه اومد و گفت قویتون کیه اونایی که بازیم نمیدادن گفتن من . الان بچه ها از خداشون هست باهام یار بشن .

موضوع بعدی که خیلی دوس دارم دربارش صحبت کنم در زمینه هنر و حرفه ام هست .

من اهنگسازی میکنم . داستان از جایی بود که خونه داییم پیانو خریده بودن . و داییم میزاشت که من با این پیانو کار کنم . خانوادم که علاقه منو دیده بودن برام یه ساز دهنی خریدن . من هم برا خودم شروع کردم به تمرین . هر جا که عجله میکردم و مرحله ها رو رد میکردم و به اندازه کافی تمرین نمیکردم میدیدم دارم به مشکل بر میخورم . بلد نیستم این بخشو . بخش قبلو نخوندم خب .

بعد یه ویژگی که داشتم همش اهنگ رو به سلیقه خودم تغییر میدادم . دوس نداشتم کسی بهم بگه چیکار کنم و کم کم به این فکر افتادم که اهنگ خودمو بسازم . اول این حسو داشتم که انگار اولین باره کسی به این فکر میوفته . تصوری نداشتم از اینکه اصلا اهنگ ها از کجا میان . حتی فکر میکردم اموزشی نیست . رفتم برا خودم میزدم . کم کم با برنامه های کامپیوتری اشنا شدم برای اهنگ ساختن . خیلی علمم محدود بود . خب ادم یه هنرمند رو میبینه . کارشو میبینه . با خودش مقایسه میکنه و از خودش نا امید میشه . اگه ذهنش ضعیف باشه و قانون تکامل رو ندونه . یادمه اون موقع بزرگ ترین ارزوم این بود که به اهنگامو نشون کسی میدم بگه یه اهنگ بدرد نخوره . ولی بهش بگه اهنگ . این قدر که کار هام حتی شبیه اهنگ نبود .تسلیم نمیشدم . کوچکترین چیزی رو سعی میکردم قدر بدونم . مهم نیس که نمیتونستم یه ایده رو ادامه بدم . حداقل میتونستم یه ایده جالب هر چند کوتاه داشته باشم . کم کم گذشت با مباحث اموزش موسیقی اشنا شدم . یادمه اصلا نمیتونستم نت بخونم . یه اکورد ساده رو نمیتونستم بنویسم . ساده ترین مباحث موسیقی رو نمیفهمیدم . کلید ها رو تشخیص نمیدادم . ولی قدم به قدم رفتم جلو . خیلی ها میگفتن یاد گرفتن تیوری موسیقی سخته ولی من فقط ادامه میدادم . بعد مدتی میتونستم اسم نت ها رو رو خط حامل بگم . با گام ها اشنا شدم . چشمم به دیدن نت ها عادت کرد . همه اینا رو به خودم میگفتم . ارزوم بود که بتونم با نوازنده ها کار کنم برای ساز واقعی اهنگ بنویسم . دوس داشتم استادی باشه که بتونم کار هامو نشونش بدم .

یادمه دانشگاه که قبول شدم کنارمون دانشکده هنر بود . یه اهنگ برا پیانو نوشتم . بردم و تو دانشکده دنبال یه استاد میگشتم . یادمه اینقد گشتم که وقتی یه بار داشتم وارد اونجا میشدم یه خانمی منو دید و گفت شما دنبال استاد فلانی بودید ؟ منو برد پیش استاد و من کاغذ نت موسیقی رو نشون استاد دادم . و دیدم داره از روی کاغد اهنگ رو با دهن میزنه . من خیلی احساس ضعف نسبت به توانایی هام کردم . و در اخر البته بازخورد مناسبی از اون استاد ندیدم . جوونی بود کمی از من بزرگ تر . چیز هایی هم بهم گفت که خیلی حالمو بد کرد .

ولی بعد که نشسته بودم با خودم فکر کردم من یه زمانی نمیتونستم اسم نت هارو بخونم . الان یه کار برای پیانو خودم نوشتم . ارزوم بودم استادی باشه که کار هامو بهش نشون بدم . این ها زمانی همه ارزوم بوده . چرا تسلیم بشم ؟ ادامه میدم . ادامه دادم . از یه ساز رسیدم به دو ساز و سه تا و بیشتر . دیگه کم کم برا گروه مینوشتم . دیگه خودمو مقایسه نمیکردم و کم کم میدیدم تو هر بخشی ایراد دارم فقط وقت میزاشتم و اصلاحش میکردم . هر اهنگم نسبت به اهنگ بعدیم شده حد اقل یه پله بهتر بود . کم کم مهارت های مختلفی که تو کارم نیاز بود رو یاد گرفتم . خیلی جاهارو احساس میکردم نمیفهمم ولی واقعا با صبر ادامه دادم تا بتونم بفهمم چیه . الان کارهامو برای استادی بردم واقعا شگفت زده شد . همین الان کاری نوشتم برای ارکست کامل با همه سازها تقریبا . 20 یا 17 خط مجزا هست . پارتیتور و نتش کاملا امادس که فردا ببرم برای استاد . کلی چیز یاد گرفتم تا الان و کلی چیز دیگه مونده تا یاد بگیرم . با صبر ادامهدادم و جایی که همه خسته میشدن من ادامه دادم و الان میبینم که مهارت هام همه رو شگفت زده میکنه . امروز استادی بهم زنگ زد و قراره یه گروه موسیقی هر چه قدر کوچیک از نوازنده های دانشگاه تشکیل بدیم . همه اینا زمانی ارزوم بوده . همین الانشم کلی ارزو دیگه هست که میخوام محققش کنم . مثل بزرگ کردن کانال یوتیوبم . مثل انجام دادن پروژه با هنرمندان خارجی که البته این هم الان درحال قدم برداشتن براش هستم و کلی نشونه مثبت تا الان دیدم .

یه زمانی میخواستم یه اکورد خیلی ساده بین صرفا چند ساز تقسیم کنم مغزم سوت میکشید . الان راحت برای ارکست مینویسم . خدایا شکرت تمام چیزی که الان هستم زمانی ارزوم بوده .

این بخشی از داستان زندگیم بود که احساس میکردم میتونه کمک کننده باشه .

همه تون رو دوس دارم عاشقانه ادامه بدید و از یه جایی به بعد که خودتون هم نمیدونید چجوری

میبینید که کلی تغییر کردید

در اغوش خداوند

ازاد و رها باشید

فعلا