تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۶ - صفحه 35

درود بر شما

شب گذشته در میهمانی خانوادگی( خانواده‌ی پدریم) بودم و چون همسرم و فرزند کوچکم در تهران هستند و پسر بزرگ‌مان هم با رفقاش رفته بود بیرون، تنها رفته بودم و البته مدت تقریبا یک و نیم سال است که تنها به این میهمانی‌های ماهانه می‌روم.

دیگه زیاد برام مهم نیست که در این میهمانی‌ها تنها باشم. درواقع همسرم برای دیدار پسر بزرگ‌مان و البته من به شهرمان آمده بود و چند ساعت پیش از میهمانی با قطار به تهران بازگشت. من هم در میهمانی چیزی از آمدنش نگفتم. حالا، همه دوست داشتند که ما همه با هم در میهمانی شرکت کنیم. اوائل من هم بسیار دوست داشتم و یه‌جورایی توی دلم اندوهی برای این مسئله داشتم ولی حالا دیگه زیاد مهم نیست و بیشتر برام این مهمه که، بهم خوش بگذره!

همسرم که تو این دو روز در شهرمان بود، برامون غذا درست کرد و گذاشت توی یخچال و فریزر که تو چند روز آینده بخوریم. البته لازمه که بگم من خودم وقتی این غذاها نیست، به خوبی غذا می‌پزم و خودم و پسر بزرگ‌مان می‌خوریم.

علاوه براین، مقداری هم مواد غذایی و خرت و پرت برای خونه خرید. اولش پیش خودم گفتم که اصلا به این مواد دست نزن چون تو نیازمند نیستی که کسی بهت محبت کنه. ولی، بعدش به خودم گفتم که ببین او یعنی همسرم، درواقع دست خدا بوده که تو از این مواهب برخوردار شوی! اول این‌که باید از ایشان برای محبتت‌هایش سپاسگزاری کنی که خدا را خوشنود کرده باشی و این یعنی چه؟ یعنی که تو داری این‌جوری رشد می‌کنی! یاد می‌گیری که خودخواه نباشی، تلاش می‌کنی که خودت را شایسته‌ی لطف خداوند بدانی که با دستانش داره بهت لطف می‌کنه و بعدش هم یاد می‌گیری که از هر کسی و یا چیزی که در حق تو خوبی کردند، سپاسگزاری کنی که این شخصیت تو را رشد میده!

همسرم که در این دو روزه در شهرمان بود، همش از این‌که ما در تهران نیستیم گله می‌کرد( پسر بزرگ‌مان در حال گذراندن دوران سربازی خود در شهرمان است) و تلاش می‌کرد که با استفاده از تکنیک ایجاد احساس گناه، مرا احساساتی کرده تا بیشتر به رفتن به تهران ترغیب شوم. در یادداشت قبلی گفتم که من در اوائل ازدواج‌مون مثل بچه‌ای که به‌دنبال مادرش می‌گشت، به ایشان وابسته بودم. ولی، خدا را سپاس که داره این احساس بچه‌گانه کم‌کم از وجودم پاک میشه.

داشتم به خودم می‌گفتم که ببین درواقع گم‌شده‌‌ی تو خودتی! تو اگه خودت رو پیدا کنی، اگه با خودت به صلح دربیای و خودت را برای تمام اشتباهاتت ببخشی، برای تمام چیزهایی که به ظاهر از دست دادی ببخشی و بدونی که مهم‌ترین فرد زندگیت خودتی! چرا ؟ چون تو یعنی من، هستم که باید در رستاخیز پاسخ‌گوی کارهام باشم نه هیچ کس دیگر! پس باید اول به خودم اهمیت بدم و البته پس از خودم به عزیزانم و دیگران و این نباید به همراه غرور و تکبر و خودخواهی باشه! که آهان، تنها منم که آدمم و بقیه هیچ اهمیتی ندارند و آدم نیستند! نه، همان‌طور که من آفریده‌ی خداوند وهّآب هستم و مهم هستم و با ارزش، دیگران نیز آفریده‌ی خداوند هستند و مهم و با ارزش!

داشتم می‌گفتم. به همسرم پیشنهاد کردم، حالا که در این دو روز در شهرمان هستی، بیا و با هم بریم سینما و کمی خوش بگذرونیم ولی نپذیرفت. این شاید اولین باری بود که من پس از مدت‌ها چنین پیشنهادی را کرده بوده باشم. حالا که دارم فکر می‌کنم می‌بینم که چرا پاسخ ایشان نه بود؟ درونم بهم میگه که دوست داره خودش تنها بره و خوش باشه! آخه من کم‌تر پیش اومده تا در زندگیم به‌ خودم اهمیت داده باشم. البته از دید همسرم، من آدمی خودخواه هستم که از نظر من نباید با اهمیت دادن به خودم اشتباه گرفته بشه. درواقع فکر می‌کنم، من چون به خودم اهمیت نمی دادم، تلاش می‌کردم که این‌کار را با دیگران هم انجام بدم و نمی‌دونم ریشه‌اش کجاست و از خداوند یگانه‌ی بسیار بخشاینده‌ی بسیار مهربان وهّآب درخواست عاشقانه دارم تا مرا هدایت کند که این بخش تاریک وجودم را روشن کنم و او را شناخته و بپذیرم و اگر به سودم است، با او باشم وگرنه باید ازش دوری کنم.

من و چند نفر از دوستان دوران تحصیل دبیرستان حدود یک ساله که روزهای آدینه با هم میریم پیاده‌روی در یک جاده‌ی جنگلی و جاتون خالی پس از حدود یک ساعت پیاده‌روی به محلی می‌رسیم که بسیار زیباست و بساط‌ صبحانه را برپا می‌کنیم و خوش هستیم. امروز صبح زود هم داریم همین کار را می‌کنیم.

امشب هم می‌خوام به مراسمی برم که در یک تالار کلاسیک که پیش از انقلاب در شهرمان تاسیس ده و یکی از چند تالار بزرگ در کشور است برای گرامی‌داشت شب یلدا برگزار می‌شود.

اینو گفتم که بگم، اوائل که همسرم به تهران رفته بود، گاهی این کارها را می‌کردم ولی با احساس گناه! ولی خدا را شکر که الان دیگه این احساس بسیار کم شده و باید این کارها را نه برای خوش‌گذرانی و خدای ناکرده ولگردی، بلکه برای رشد شخصی‌ام انجام دهم تا بیاموزم که به خودم اهمیت دهم تا کائنات و جهان بیاموزد که به من اهمیت دهد و از این رهگذر بتوانم به دیگران اهمیت دهم و ماموریت الهی خود را به انجام رسانم.

خدایا پروردگارا مرا به راه راست هدایت فرما همان راه کسانی که بر آنان نعمت ارزانی داشتی نه راه کسانی که بر آنان خشم گرفتی و نه راه گمراهان آمین.

البته‌ دیشب داشتم در مورد معنای ” نعمت” تحقیق می‌کردم و در یکی از آن‌ها از قول یک قرآن پژوه قدیمی و معتبر نوشته بود که: نعمت یعنی حال نیک، حال خوش! و من بسیار از این تعبیر خوشم آمد. چرا؟ چون پیش خودم فکر کردم که درست میگه و نعمت فقط پول و ثروت و مسائل مادّی نیست و اصل ریشه‌ی اون باید در احساس خوش و نیک باشه. چرا؟ چون قیافه‌ی زیبا، پول و ثروت بسیار، موقعیت شغلی و روابط اجتماعی و از این دست مواهب، همه در یک لحظه می‌توانند از بین بروند و این تنها شادی درونیه که اگه ریشه در توحید داشته باشه، ماندنی است و البته که بخش بسیار مهم این خوشی توسط ثروت در بیرون از ما می‌تونه سبب شادی و رفاه و فراوانی مادّی بشه که سبب خوشنودی خداست و ما !

ارادتمند شما